امشب فاشیست های "ارگ" سخت غمگین اند

هزاران سیاه پوست امشب حین سخنرانی اوباما اشک شادی ریختند

این جملات شکسته را در یک شب تاریخی می نویسم. آنچه ساعاتی پیش از رسانه های جهان شنیده شد، چه آنانکه آنرا یک "سونامی سیاسی" خواندند، و چه آن جمعی که آنرا یک انقلاب بی خشونت تاریخی صدا نمودند، همه می پذیرند که امشب صفحه جدیدی در تاریخ این سیاره ورق خورده است. بارک حسین اوباما سه ماه بعد برفراز پله های زینه ای (نردبان) کاخ سفید، پشت تریبون می رود و اولین نطق سیاسی خودرا منحیث نخستین رییس جمهور سیاه پوست امریکا ایراد می نماید. نکته ای دل آزار و راز غم انگیزی در آن پله ها و آن کاخ نهفته است. کاخ سفید و آن پله ای عریض و بلندی که اوباما از آنجا نخستین نطق رسمی خودرا ایراد می کند، سینه ای پر از قصه های پرخونِ بردگان سیاه پوستی دارد که با رنج عظیم آباد آنرا نموده اند. بردگان که هر عضو خانوداه آنان به "لارد" جداگانه ای فروخته شده بود، و سپس بسان "حیوان کاری" به واشنگتن آورده شده بودند تا سرا و کاخی را آباد نمایند، تا روزی مرکز بزرگ ترین تصمیم های جهان شود، هرگز تصور نمی نمودند که روزی مردی همتبار و همرنگ آنان ساکن و سرور آن کاخ باشد. اما این یک افسانه نیست، یک تیوری هم نیست، یک آرزو نیز نمی باشد، یک واقعیت تاریخی است. بارک حسین اوباما، فرزند یک دانشجوی سیاه پوست اهل کنیا و میشل اوباما دختری با ژن و خاطره های خونین بردگان دیروز، مرد اول و بانوی اول امریکا می شوند. نیویارک و شیکاگو شاهد جشن و تجمع ده ها هزار هوادار بارک اوباما است. آنسوی آبها در قریه دور افتاده و کوچکی در کنیا، دهقانان و چوپانان فقیر همراه با مادرکلان پدری باراک اوباما در زیر سقف پوشالی جمع شده اند تا این لحظه تاریخی را در صفحه تلویزیون تماشا نمایند. مادرکلان اوباما یک گاو سرخ رنگ را نذر گرفته است که در صورت پیروزی اوباما آنرا ذبح نماید و جشن بگیرد.

بی هیچ شکی، امشب فاشیست های ارگ نه نذر دارند و نه جشن. شاید طبیعی هم باشد، نمی توان هم فاشیست بود و هم ریسیست و خشنود از آنکه یک سیاه پوست فرودست و منسوب به اقلیت نژادی قدرتمندترین مرد جهان شود. اما ظاهرا، غم و آزردگی فاشیست های ارگ فراتر و شخصی تر از این نیز است. گفته میشود که بارک اوباما در سفری که به افغانستان داشته است با لحن صریح و تند از فساد وبی کفایتی اداره کرزی انتقاد نموده است. علاوه بر گفتگو اوباما و کرزی در پشت دروازه های بسته ارگ، اوباما بارها، من جمله در دو مین مناظره تلویزیونی او ومکین، با صراحت تمام گفت که به کرزی گفته است که اداره او برای مردم کار نمی کند. تردیدی وجود ندارد که فاشیست های ارگ علی رغم دل خونین از پیروزی اوباما وکینه ای عمیق نسبت به اقوام غیر پشتون، از این فرصت استفاده تبلیغاتی نموده و بگویند: ببینید در امریکا یک سیاه پوست مسلمان زاده رییس جمهور می شود، ما افغانها از آن باید درس بگیریم، روزی آن رسیده است که همه افغان باشیم و پشت پشتون و تاجک و هزاره و... غیره نباشیم. اما واقعیت در امریکا چیز دیگر است. در شب پیروزی بارک اوباما، تلویزیون های امریکا میزبان همرزمان زنده ای مارتین لوتر کینگ نیز استند. همرزمان مارتین لوتر کینگ به صراحت می گویند که اگر مبارزه طولانی روشنفکران و سیاستمدارن سیاه پوست نمی بود، امشب بارک اوباما رییس جمهور امریکا نمی شد. و شاید او یک شهروند درجه دوم و مصروف کارهای پست می بود. پیام این پیروزی تاریخی فراموشی و انکار هویت نژادی اقوام بشری و تسلیم شدن به فاشیزم نیست. مبارزه طولانی روشنفکران و فعالان سیاسی سیاه پوست امریکا نشان داد که اگر ساکت ننشینی شکست ریسیسم ممکن است.