چندی پیش، دوستی از پشت خط تلفن، با آب و تاب خاصی، از پارک تفریحی و خانه های نوآباد و لوکس "شهرک حاجی نبی" قصه می کرد. وقت کارت تمام شده بود و صدایی از گوشی تلفن شنیده نمی شد. و حالا ذهن من پر از گزارش تلویزیونی بود که در مورد "گاز رادن" صحبت می کرد. "رادن" گاز خطرناک و مسوم کننده ای است که به شکل طبیعی در بعضی ساحات وجود دارد. بدین لحاظ، در این سوی آبها شرکتهای خانه سازی قبل از اجرای هر پروژه ای ، زمین آنرا معاینه می کنند تا عاری از "گازرادن" باشد. قطعا، چنین انتظاری را از شرکتهای خانه سازی در هیچ یکی از کشورهای عقب مانده نمی توان داشت. ولاکن، شهرک حاجی نبی بروی زمین ساخته شده است که هرکسی، حتا اگر یک صفحه معلومات هم در مورد موشکهای بالستیک داشته باشد، به آسانی نمی تواند آنجا را مکانی برای زندگی انتخاب کند.
مدتی استکه بارها وسوسه شده ام تا نگرانی و تشویشم را نسبت به جان و صحتمندی ساکنان "شهرک حاجی نبی" بنویسم. اما با خود می گویم مبادا آنچه را تو از روی آگاهی و دلسوزی می نویسی یک حمله سیاسی به کریم خلیلی و" شرکت غلغله" پنداشته شود. بهرحال، معلومات که من راجع به موشکهای بالیستیک "اسکاد" از انترنت می یابم مرا وادار می کند تا بیشتر از این تردید نکنم و بنویسم که "شهرک حاجی نبی" مکان پرخطر برای زندگی است. "شهرک امید سبز" که معروف به "شهرک حاجی نبی" است بر روی تپه های قطعه اسکاد ساخته شده است. قطعه اسکاد مهمترین پایگاه نظامی روسها در افغانستان و محل نگهداری و پرتاب موشکهای بالیستیک اسکاد بود. در سراسر افغانستان تنها دو پایگاه نظامی روسها مرکز نگهداشت و پرتاب موشکهای "اسکاد" بودکه یکی آن در شبرغان بود و دیگری آن در دامنه کوه قوریغ در جنوب غرب کابل موقعیت داشت. جای که اینک آنجا "شهرک حاجی نبی" خوانده می شود. بین سالهای 1988-1992 حدودا 2000 هزار موشک بالستیک اسکاد توسط اردوی افغانستان و روسها علیه مجاهدین فیر شده است. موشک دوبرد بالستیک اسکاد 12.29 متر طول دارد و دارای کلاهک "هسته ای" ویا"Thicken VX" می باشد. معلوم نیست که موشکهای شیلک شده در افغانستان حاوی کدام یکی از این کلاهک ها بوده است. بی هیچ تردیدی اکثر موشکهای بالستیک اسکاد، از قطعه اسکاد در جنوب کابل فیر شده اند. زیرا جلال آباد، قندهار، خوست و سالنگ از جمله مکانهای بود که بیشتر مورد هدف قرار می گرفتند و قطعه شبرغان برای اهداف مذکور دورتر بود. ساکنان غرب و جنوب کابل با شعله ها و صدای مهیب برخاستن موشکهای بالستیک اسکاد آشنا هستند. استفاده از موشکهای بالستیک اسکاد در جریان جنگ جلال آباد به اوج خود رسیده بود. البته تپه های کوه قوریغ تنها مکان انباشت و فیر اسکاد نبود. انواع توپ، سکر و موشکهای اوراگان نیز از آنجا فیر می شد.
و حال تصور نمایید که ساختن خانه و شهر بروی زمینی که مهمترین پایگاه تسلیحاتی روسها در افغانستان بوده چقدر عاقلانه است. پاک نمودن محیط یک پایگاه نظامی از مواد رادیو اکتیف و احتمالا یورانیم استفاده شده در موشکهای "اسکاد"، اوراگان" و... کار زمان بر و نیازمند تکنالوژی بسیار پیشرفته است. معلم ما می گوید که اثرات زیانبخش تسلیحات که دارای مواد رادیو اکتیف است تا بیست و پنج سال باقی ماند. البته که افغانستان دانش، تکنالوژی و هزینه ای که بتواند مکانی را از مواد کمیاوی موشکهای بالیستیک پاکسازی نماید در اختیار ندارد.
مواد کمیاوی موجود در موشکهای بالستیک می تواند سبب انواع سرطان، امراض جلدی، بیماری های مزمن شش و امراض غیر معمول شود. من این مطلب کوتاه را صرفا برای وزارت صحت عامه و داکتران کابل می نویسم که در صورت مشاهده امراض غیر معمول، و یا جهش سرطان در میان ساکنان "شهرک حاجی نبی" باید ریشه های آنرا در "آب" و "محیط" آلوده آن قطعه پیشین نظامی روس جستجو نمایند. بهرحال، آنچه در بالا آمد صرفا یک نگرانی است و بهتر است تا بیشتر راجع به ترکیبات موشکهای بالستیک اسکاد و قطعه نظامی مذکور تحیقیق صورت بگیرد. اما، با قاطعیت تمام می توان گفت که اگر آن قطعه نظامی در یک کشور قانونمند موقعیت می داشت هرگز اجازه خانه سازی در آنجا داده نمی شد.
برای آشنایی با موشک بالیستیک اسکاد در آدرس ذیل بروید. در بخش Extra Links معلومات بیشتر قابل دسترس می باشد.
