خواننده بالا پیشنهاد بدی نکرده، خوبست در مورد دوستم و لطیف پدرام چیزکی بنویسی. به هم کس لازم هم نیست فوری بگویی بگیر خودت بنویس که من نشر کنم، اینجا روزانه ممکن دهها تن برایت کامنت بگذارند، اما به این معنی نیست که هرکدام نویسنده اند و میتوانند خود چیزی بنویسند، نویسندگی و تحلیل ارائه کردن خود یک هنر میخواهد و هرکسی قلم بردارد چیزی بنویسد، دیگر فرق بین نویسنده و غیرنویسنده در چه باشد؟ ممکن من بتوانم این سطور را به خودت پیشنهاد کنم اما خود توانایی نوشتن مقالهای درین مورد را نداشته باشم که نباید به من خرده گیری کنی.
کسی از خودت انتظار ندارد که در مورد هر خاین و جنایتکار حتما بنویسی که متاسفانه تعداد شان در افغانستان بیشمار است، اما وقتی مسئلهای به این بزرگی رخ میدهد و کابل پرس? نظرش را ارئه ندهد، برای تعدادی ممکن شک برانگیز باشد، مخصوصا که طرف قضیه ستمکاری به بزرگی دوستم و حامی اش لطیف پدرام باشند که هردو از بدنام ترین و خاین ترین ها هستند.
تاجاییکه من از نشرات راوا میخوانم آنان همیشه به همین نکته اعتراض دارند که چرا نویسندگان ما در برخورد به انسانهای بیماری چون لطیف پدرام و فراوان دیگر خاموش هستند و وقتی حتی میبینند که نویسندهای به بزرگی اسماعیل خویی از او تمجید و تعریف میکند، بازهم کلمهای نمیگویند که غلط فهمی و یا هم ابتذال اسماعیل خویی برملا شود و به دیگران آگاهی داده شود.
همین لطیف پدرام بی مسلک و جاسوس، در سطح جهان خودش را فیلسوف و مدافع پرپاقرص دموکراسی و مقوله های انسانی معرفی کرده در حالیکه عملش در خدمت جانیانی چون دوستم و ربانی و سعید کیان قرار دارد، نشریهای به شهرت لوموند دیپلماتیک مطالبش را نشر میکند، چندین جایزه آزادی بیان و حقوق بشر برایش داد شد، در فرانسه برایش محافل گرفته میشود و دعوت میشود و ...
اما من جز راوا تا حال مقالهای در افشای وی نخواندهام، کسی را ندیده ام که فریاد زند و به منابع بالا بگوید که با بالا کردن و تمجید تان از یک ستمکار و فرد سست عنصر به مردم افغانستان توهین نکنید.
و خواننده بالا دقیقا از خودت خواسته که در کنار سوالهایت از راوا (که کاملا حق داری) اینچنین "شخصیت" های مفلوک را هم از قلم نباید بیاندازی، مخصوصا حال که زمینهای فراهم شده و پای پدرام در یک قضیه خاینانه دیگر دخیل است به حدی که "ممنوع الخروج" بودنش اعلام شد.
آقای میرهزار
خواننده بالا پیشنهاد بدی نکرده، خوبست در مورد دوستم و لطیف پدرام چیزکی بنویسی. به هم کس لازم هم نیست فوری بگویی بگیر خودت بنویس که من نشر کنم، اینجا روزانه ممکن دهها تن برایت کامنت بگذارند، اما به این معنی نیست که هرکدام نویسنده اند و میتوانند خود چیزی بنویسند، نویسندگی و تحلیل ارائه کردن خود یک هنر میخواهد و هرکسی قلم بردارد چیزی بنویسد، دیگر فرق بین نویسنده و غیرنویسنده در چه باشد؟ ممکن من بتوانم این سطور را به خودت پیشنهاد کنم اما خود توانایی نوشتن مقالهای درین مورد را نداشته باشم که نباید به من خرده گیری کنی.
کسی از خودت انتظار ندارد که در مورد هر خاین و جنایتکار حتما بنویسی که متاسفانه تعداد شان در افغانستان بیشمار است، اما وقتی مسئلهای به این بزرگی رخ میدهد و کابل پرس? نظرش را ارئه ندهد، برای تعدادی ممکن شک برانگیز باشد، مخصوصا که طرف قضیه ستمکاری به بزرگی دوستم و حامی اش لطیف پدرام باشند که هردو از بدنام ترین و خاین ترین ها هستند.
تاجاییکه من از نشرات راوا میخوانم آنان همیشه به همین نکته اعتراض دارند که چرا نویسندگان ما در برخورد به انسانهای بیماری چون لطیف پدرام و فراوان دیگر خاموش هستند و وقتی حتی میبینند که نویسندهای به بزرگی اسماعیل خویی از او تمجید و تعریف میکند، بازهم کلمهای نمیگویند که غلط فهمی و یا هم ابتذال اسماعیل خویی برملا شود و به دیگران آگاهی داده شود.
همین لطیف پدرام بی مسلک و جاسوس، در سطح جهان خودش را فیلسوف و مدافع پرپاقرص دموکراسی و مقوله های انسانی معرفی کرده در حالیکه عملش در خدمت جانیانی چون دوستم و ربانی و سعید کیان قرار دارد، نشریهای به شهرت لوموند دیپلماتیک مطالبش را نشر میکند، چندین جایزه آزادی بیان و حقوق بشر برایش داد شد، در فرانسه برایش محافل گرفته میشود و دعوت میشود و ...
اما من جز راوا تا حال مقالهای در افشای وی نخواندهام، کسی را ندیده ام که فریاد زند و به منابع بالا بگوید که با بالا کردن و تمجید تان از یک ستمکار و فرد سست عنصر به مردم افغانستان توهین نکنید.
و خواننده بالا دقیقا از خودت خواسته که در کنار سوالهایت از راوا (که کاملا حق داری) اینچنین "شخصیت" های مفلوک را هم از قلم نباید بیاندازی، مخصوصا حال که زمینهای فراهم شده و پای پدرام در یک قضیه خاینانه دیگر دخیل است به حدی که "ممنوع الخروج" بودنش اعلام شد.