اول به جنایات سی سال اخیر رسیدگی کنیم بعد جنایات ظاهر و بابه های کثیفش را
29 مارچ 2008, 19:57, توسط کامران ميرهزار
سلام آقای سالنگی،
من زمانی که برای نخستين بار چند سطری درباره راوا نوشتم، به واقع انتظار برخوردی مانند برخورد شما را داشتم. با نظرم موافق نيستيد، اما توهين و تحقيری هم نکرده ايد و چه بسا اگر دريچه ی گفت و گو را باز کنيم به نتايج مشترکی برسيم. اما من برخورد راوايی را برخورد بسيار بسيار غير منصفانه سرشار توهين و تحقير و دشنام يافتم که واقعا برای تعجب بود. می بينم هنوز به همين برخورد خيره سرانه ی خود ادامه می دهد و توهين می کند و دشنام می دهد. به اين شما چه می گوييد؟
درباره اظهار نظرتان بايد بگويم که در سی سال اخير فجايع و جنايات مهيبی در افغانستان روی داده و متاسفانه همچنان روی می دهد. وقتی راوا می گويد همين سی سال، آن را کنار شخصيت ملی تراشيدنش از ظاهر خاين و دزد می گذاری، بوی گند قبيله به مشام می رسد. من موافق نيستم که گرچه بيشتر جانيان سی سال پيش رفته اند، ما خواهان يکباره ی بازگرداندن عدالت نشويم. منظ.ر من برای اکنون، دوره ی عبدالرحمان ديکتاتور نيست، گرچه جنايات آن موقع نيز بايد حساب پس داده شود اما اکنون قربانيان دوره ی ظاهر خاين و چدر غدارش هنوز باقی مانده اند. باقی ماندگان قربانيان که خانه و زندگی و مال و ناموسشان به تاراج رفت و اعضای خانواده ی خود را کشته يافتند و با نسل کشی مواجه شدند و ناچار به کوچ اجباری به نقاط دور از دست و لم يزرع شدند و يا به کشورهای ديگر پناه برندند، عدالت می خواهند. وانگهی بسياری از عوامل خشونت و جنايت و چپاول را بايد در دوره ی خاندان دزد شاهی جست و جو کرد. اگر ما عدالت انتفالی را فرض بگيريم که اميدوارم هر چه زودتر عملی شود، آنگاه نمی توان، عدالت را برای برخی به ارمغان آورد و برخی را محروم ماند. اين خود با سرشت عدالت سازگار نيست. باز هم بسياری از قربانيان سه دهه ی اخير، تنها قربانيآن سه دهه اخير نيستند و بلکه حداقل ياد و خاطره ی جنايت از دو دهه قبل را نيز با خود دارند. اگر برنامه ی عدالت انتقالی شروع شود، بايد بدانيد که بسياری در نقاط مختلف کشور، حداقل خواهان بازگرداندن زمين ها و دارايی هايشان خواهند شد. دارايی هايی که از شاهان خاين به بازماندگانشان رسيده است.
به نظر من اين مساله بر می گردد به نحوه ی اجرای عدالت و اگر دقيق انجام شود، نه جنايتکاران سه دهه اخير راحت خواهند ماند و نه آنانی که از قبل بودند و يا بازماندگان آنان که هنوز بر گرده ی مردم سوارند.
سلام آقای سالنگی،
من زمانی که برای نخستين بار چند سطری درباره راوا نوشتم، به واقع انتظار برخوردی مانند برخورد شما را داشتم. با نظرم موافق نيستيد، اما توهين و تحقيری هم نکرده ايد و چه بسا اگر دريچه ی گفت و گو را باز کنيم به نتايج مشترکی برسيم. اما من برخورد راوايی را برخورد بسيار بسيار غير منصفانه سرشار توهين و تحقير و دشنام يافتم که واقعا برای تعجب بود. می بينم هنوز به همين برخورد خيره سرانه ی خود ادامه می دهد و توهين می کند و دشنام می دهد. به اين شما چه می گوييد؟
درباره اظهار نظرتان بايد بگويم که در سی سال اخير فجايع و جنايات مهيبی در افغانستان روی داده و متاسفانه همچنان روی می دهد. وقتی راوا می گويد همين سی سال، آن را کنار شخصيت ملی تراشيدنش از ظاهر خاين و دزد می گذاری، بوی گند قبيله به مشام می رسد. من موافق نيستم که گرچه بيشتر جانيان سی سال پيش رفته اند، ما خواهان يکباره ی بازگرداندن عدالت نشويم. منظ.ر من برای اکنون، دوره ی عبدالرحمان ديکتاتور نيست، گرچه جنايات آن موقع نيز بايد حساب پس داده شود اما اکنون قربانيان دوره ی ظاهر خاين و چدر غدارش هنوز باقی مانده اند. باقی ماندگان قربانيان که خانه و زندگی و مال و ناموسشان به تاراج رفت و اعضای خانواده ی خود را کشته يافتند و با نسل کشی مواجه شدند و ناچار به کوچ اجباری به نقاط دور از دست و لم يزرع شدند و يا به کشورهای ديگر پناه برندند، عدالت می خواهند. وانگهی بسياری از عوامل خشونت و جنايت و چپاول را بايد در دوره ی خاندان دزد شاهی جست و جو کرد. اگر ما عدالت انتفالی را فرض بگيريم که اميدوارم هر چه زودتر عملی شود، آنگاه نمی توان، عدالت را برای برخی به ارمغان آورد و برخی را محروم ماند. اين خود با سرشت عدالت سازگار نيست. باز هم بسياری از قربانيان سه دهه ی اخير، تنها قربانيآن سه دهه اخير نيستند و بلکه حداقل ياد و خاطره ی جنايت از دو دهه قبل را نيز با خود دارند. اگر برنامه ی عدالت انتقالی شروع شود، بايد بدانيد که بسياری در نقاط مختلف کشور، حداقل خواهان بازگرداندن زمين ها و دارايی هايشان خواهند شد. دارايی هايی که از شاهان خاين به بازماندگانشان رسيده است.
به نظر من اين مساله بر می گردد به نحوه ی اجرای عدالت و اگر دقيق انجام شود، نه جنايتکاران سه دهه اخير راحت خواهند ماند و نه آنانی که از قبل بودند و يا بازماندگان آنان که هنوز بر گرده ی مردم سوارند.