جمهوری اسلامی ایران و فشار فزاینده بر مهاجرین افغانستانی!

فریاد های خفته در گلوی ما سالهاست که فرصت بروز نیافته است. این اولین بار نیست که بی عدالتی ها بر سر ما آوار می گردد. دیری است که ما به آن عادت کرده ایم. اما گله ما از دولت مردان خودمان است که اگر توان مقابله و جلوگیری را ندارند، چرا با سکوت خود مهر تأیید به این مسأله می زنند. شما حتی اگر اخراج اجباری مهاجرین را امضاء کرده باشید، یقیناً تحقیر و توهین، لدوکوب و کشتن آنان را قبول نکرده اید. پس چرا موارد عینی که می شنوید، پیگیری نمی کنید؟ چرا در مجامع بین المللی مطرح نمی کنید؟ چرا نماینده نمی فرستید که در کیفیت اجرای این پروژه ظالمانه نظارت کنند؟ و هزاران جرای دیگر... به نظر می رسد باید گفت به قول معروف:
گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من
آنچه به جایی نرسد فریاد است.