در گذشته های دور از پدر بزرگ مرحوم خود اموخته بودم که ابله را باید از طرز سخن گفتنش شناخت که به وضوح از درفشانی شما هویداست.
وزن کردن قهرمان چون مسعود بزرگ که عمری را در راه ازادی وطن و نموس افراد ناسپاس چون شما قوف کرد و سر انجام در همی راه سر داد و سنگر نی با خاین و رهزنی چون حکمتیار کمتر از جفای نیست که خانواده محمد زایی به حق سایر اقوام غیر پشتون د رافغانستان روا داشته اند.
بدون شک پشتون ها در افغانستان مانند سایر اقوام رنج کشیده اند و اماج سیاست های خصمانه بزرگان به ظاهر رهبر قرار گفته اند.
فراموشی شدنی نیست که چگونه حکومت های مستبد از نادانی و ناداری کوچی های مظلوم برای اهداف نیشنالیستی خود استفاده کرده و این گروه بیچاره را امروز به خونخوار ترین اردوی سیار برای رسیدن به اهداف ظالمانه خود مبدل ساخته اند.
بهار عزیز!
از نامت پیداست هنوز اولین ماهای سال عمر خویش را سپری میکنی و خبری از تاریخ این سرزمین حاکمان مستبد نداری.
این سرزمین محلیست که اگر خر نبودی پس مهاجر هستی یا هم کافر، اینجا باید خر بود تا شهروند شد.
ایا تو هم مانند باداران معاش خور ای ایس ایی خود بدین باور هستی که افغانستان دارای 4.5 ملیون کوچی است؟ ایا تو هم همینطور فکر میکنی که کشتن هزاره یا هر اانسان که باشد به دست کوچی روا است؟ تو هم میگویی هر زمین پر از علف مال کوچی است؟ اگر جوابت به این همه سوالات جنباندن سر به سرم تأید باشد پس همان جمله ات را که به اقای عظیم نوشتی نثارت میکنی-تو ابله هستی.
بنده به عنوان فردی که نه هزاری هستم و نه هم کوچی درک میکنم که مشکل میان کوچی و هزاره نیست، اینجا مسئله گسترش شیونیزم پشتونی است که صاحبان ارباب بدان دامن میزنند و کوچیان بیچاره و نادان را حربه قرار میدهند.
چقدر بدور از انصاف است که تکلیف زمستان پر برف کوهستان ها و دامن های کوه ولایات مرکزی را هزراه بیچاره با ناداری تمام خود میکشد و امتیاز بهار و تابستان پر علف انرا کوچی ها حق مسلم و میراث اجداد خود میدانند.
تو بگو بهار! اگر خانه در دامنه کوه داشته باشی زمستان پر از برف انرا سپری کنی و زمانیکه بهار فرا برسد اجازه میدهی کسی دیگر بجای تو از هوای گوارای بهار و تابستان لذت ببرد؟ اگر جوابت اری است پس تو کودن هستی.
لطفاً پیش ازانکه عقده های شخصی خود را شامل حال یک قهرمان کنی اندکی درنگ کن و بیندیش که در شأن چه کسی سخن میرانی؟ کسی که در قلوب بیشتر از 99 درصد مردم افغانستان جا دارد مانند مسعود بزرگ و یا کسی که 99 درصد نفوس افغانستان اورا جانی و خاین میشناسند مانند گلبدین حکمتیار.
بهار عزیز!
در گذشته های دور از پدر بزرگ مرحوم خود اموخته بودم که ابله را باید از طرز سخن گفتنش شناخت که به وضوح از درفشانی شما هویداست.
وزن کردن قهرمان چون مسعود بزرگ که عمری را در راه ازادی وطن و نموس افراد ناسپاس چون شما قوف کرد و سر انجام در همی راه سر داد و سنگر نی با خاین و رهزنی چون حکمتیار کمتر از جفای نیست که خانواده محمد زایی به حق سایر اقوام غیر پشتون د رافغانستان روا داشته اند.
بدون شک پشتون ها در افغانستان مانند سایر اقوام رنج کشیده اند و اماج سیاست های خصمانه بزرگان به ظاهر رهبر قرار گفته اند.
فراموشی شدنی نیست که چگونه حکومت های مستبد از نادانی و ناداری کوچی های مظلوم برای اهداف نیشنالیستی خود استفاده کرده و این گروه بیچاره را امروز به خونخوار ترین اردوی سیار برای رسیدن به اهداف ظالمانه خود مبدل ساخته اند.
بهار عزیز!
از نامت پیداست هنوز اولین ماهای سال عمر خویش را سپری میکنی و خبری از تاریخ این سرزمین حاکمان مستبد نداری.
این سرزمین محلیست که اگر خر نبودی پس مهاجر هستی یا هم کافر، اینجا باید خر بود تا شهروند شد.
ایا تو هم مانند باداران معاش خور ای ایس ایی خود بدین باور هستی که افغانستان دارای 4.5 ملیون کوچی است؟ ایا تو هم همینطور فکر میکنی که کشتن هزاره یا هر اانسان که باشد به دست کوچی روا است؟ تو هم میگویی هر زمین پر از علف مال کوچی است؟ اگر جوابت به این همه سوالات جنباندن سر به سرم تأید باشد پس همان جمله ات را که به اقای عظیم نوشتی نثارت میکنی-تو ابله هستی.
بنده به عنوان فردی که نه هزاری هستم و نه هم کوچی درک میکنم که مشکل میان کوچی و هزاره نیست، اینجا مسئله گسترش شیونیزم پشتونی است که صاحبان ارباب بدان دامن میزنند و کوچیان بیچاره و نادان را حربه قرار میدهند.
چقدر بدور از انصاف است که تکلیف زمستان پر برف کوهستان ها و دامن های کوه ولایات مرکزی را هزراه بیچاره با ناداری تمام خود میکشد و امتیاز بهار و تابستان پر علف انرا کوچی ها حق مسلم و میراث اجداد خود میدانند.
تو بگو بهار! اگر خانه در دامنه کوه داشته باشی زمستان پر از برف انرا سپری کنی و زمانیکه بهار فرا برسد اجازه میدهی کسی دیگر بجای تو از هوای گوارای بهار و تابستان لذت ببرد؟ اگر جوابت اری است پس تو کودن هستی.
لطفاً پیش ازانکه عقده های شخصی خود را شامل حال یک قهرمان کنی اندکی درنگ کن و بیندیش که در شأن چه کسی سخن میرانی؟ کسی که در قلوب بیشتر از 99 درصد مردم افغانستان جا دارد مانند مسعود بزرگ و یا کسی که 99 درصد نفوس افغانستان اورا جانی و خاین میشناسند مانند گلبدین حکمتیار.