دوستان عزیز بیایید یک لحظه بدون در نظر داشت مسایل قومی ، گروهی و جنایی قضاوت کنیم. من در حالیکه میدانم کرزی در زمان بی اندازه حساس، مشکل و پر مخاطره ریاست جمهوری کشور را بدست گرفت و به حوصله و بردباری او هزاران بار آفرین میگویم ولی با آنهم فکر میکنم او بی کفایتی کرده است و در عملی کردن اهداف دولت چنانکه باید و شاید و امکانات او اجازه میداد تلاش نکرده است.
هفت سال بعد از سقوط طالبان او هنوز هم مستقیم یا غیر مستقیم در دست جنایتکاران جنگی است و اینرا همه مردم ما میدانند که هیچ حرکت کرزی در استقامت صلح، دموکراسی و عدالت اجتماعی تا زمانی موجودیت جنایتکاران جنگی ، عملی نخواهد شد.
فقط یک مثال : من به حیث تبعه این کشور چگونه قبول کنم که هزاران دالر به خاطر بزرگداشت از روز مردادی جنایتکار ملی مسعود مصرف میشود و وزارت خارجه به نمایندگی های افغانی در خارج وظیفه میسپارد تا از این روز تجلیل کنند ولی همین دولت و وزارت خارجه دستور میدهد که به علت مشکلات مالی از روز استقلال کشور تجلیل صورت نگیرد.
این فقط یک مثال است. از این مثال های هزاران است. کرزی این کفایت و جرئت را ندارد که در مقابل جنایتکاران جنگی چون ربانی، خلیلی، سیاف ، ضیا مسعود و غیره دهن باز کند چه رسا که به آنها بگوید که زمان شان ختم است و مردم آنها را نمیپذیرند. برعکس او آنها را به نام رهبران جهاد چنان مقام و منصب داده است که آنها دولت دیگر در داخل دولت ایجاد کرده اند.
کرزی باید بداند که ما زمانی میتوانیم بر طالبان وحشی پیروز شویم که اول دستگاه دولت خود او پاک از وحشیگری های ربانی و فهیم و سیاف و غیره شود. وقتی لوی درستیز کشور آقای بسم الله خان به کرزی نه بلکه به ربانی گزارش بدهد و وقتی مهمانان خارجی میاید به عوض اوضاع نظامی به آنها در مورد جنایتکار ملی مسعود لکچر میدهد پسس واه به حال این ملت و واه به حال کرزی.
وقتی پارلمان کشور اهم از ولسی و مشرانو جرگه بدست جنایتکاران باشد و آنها حتی وکلای انتخابی ملت را به جلسات ره ندهند پس واه به حال کرزی و واه به حال این ملت.
شاید بگویید پس کرزی چه کند که زورش نمیرسد
جواب مختصر این است که :
استعفا بدهد
اگر واقعا میخواهد قدری آبرو برای خویش حفظ کند و بعدا ً میتواند با جرئت بگوید که چون جنایتکاران ملا ربانی و ملا مسعود به او عرصه را تنگ کرده بودند به عوض هیچکاری کردن یک کار کرد و آن این بود که استعفا داد.
دوستان عزیز بیایید یک لحظه بدون در نظر داشت مسایل قومی ، گروهی و جنایی قضاوت کنیم. من در حالیکه میدانم کرزی در زمان بی اندازه حساس، مشکل و پر مخاطره ریاست جمهوری کشور را بدست گرفت و به حوصله و بردباری او هزاران بار آفرین میگویم ولی با آنهم فکر میکنم او بی کفایتی کرده است و در عملی کردن اهداف دولت چنانکه باید و شاید و امکانات او اجازه میداد تلاش نکرده است.
هفت سال بعد از سقوط طالبان او هنوز هم مستقیم یا غیر مستقیم در دست جنایتکاران جنگی است و اینرا همه مردم ما میدانند که هیچ حرکت کرزی در استقامت صلح، دموکراسی و عدالت اجتماعی تا زمانی موجودیت جنایتکاران جنگی ، عملی نخواهد شد.
فقط یک مثال : من به حیث تبعه این کشور چگونه قبول کنم که هزاران دالر به خاطر بزرگداشت از روز مردادی جنایتکار ملی مسعود مصرف میشود و وزارت خارجه به نمایندگی های افغانی در خارج وظیفه میسپارد تا از این روز تجلیل کنند ولی همین دولت و وزارت خارجه دستور میدهد که به علت مشکلات مالی از روز استقلال کشور تجلیل صورت نگیرد.
این فقط یک مثال است. از این مثال های هزاران است. کرزی این کفایت و جرئت را ندارد که در مقابل جنایتکاران جنگی چون ربانی، خلیلی، سیاف ، ضیا مسعود و غیره دهن باز کند چه رسا که به آنها بگوید که زمان شان ختم است و مردم آنها را نمیپذیرند. برعکس او آنها را به نام رهبران جهاد چنان مقام و منصب داده است که آنها دولت دیگر در داخل دولت ایجاد کرده اند.
کرزی باید بداند که ما زمانی میتوانیم بر طالبان وحشی پیروز شویم که اول دستگاه دولت خود او پاک از وحشیگری های ربانی و فهیم و سیاف و غیره شود. وقتی لوی درستیز کشور آقای بسم الله خان به کرزی نه بلکه به ربانی گزارش بدهد و وقتی مهمانان خارجی میاید به عوض اوضاع نظامی به آنها در مورد جنایتکار ملی مسعود لکچر میدهد پسس واه به حال این ملت و واه به حال کرزی.
وقتی پارلمان کشور اهم از ولسی و مشرانو جرگه بدست جنایتکاران باشد و آنها حتی وکلای انتخابی ملت را به جلسات ره ندهند پس واه به حال کرزی و واه به حال این ملت.
شاید بگویید پس کرزی چه کند که زورش نمیرسد
جواب مختصر این است که :
استعفا بدهد
اگر واقعا میخواهد قدری آبرو برای خویش حفظ کند و بعدا ً میتواند با جرئت بگوید که چون جنایتکاران ملا ربانی و ملا مسعود به او عرصه را تنگ کرده بودند به عوض هیچکاری کردن یک کار کرد و آن این بود که استعفا داد.