وقتی میگویید "ما" باید سر به گریبان خود بکنید و ببینید که با این "ما" ی شما چند نفر وجود دارد؟ شما اگر مسعود را قهرمان نمیپذیرید، ملیون های دیگر اند که مسعود قهرمان شان است. این را همه میدانند. مسعود قهرمان یک شعله یی نیست. مسعود قهرمان یک راوایی نیست. مسعود قهرمان یک فاشیست افغان ملتی نیست. (هرچند احدی در سالگرد شهادش بیانیه داده و او را میستاید)، مسعود قهرمان طالبان نیست. مسعود قهرمان پاکستان نیست. اما ملیون ها انسان در سراسر کشور به او به دیدهء احترام مینگرند و او درقلب شان جای دارد.
نترسیدن ملالی جویا را تایید میکنم. اما فکر نمیکنید که او علیه شیر های در قفس انداخته شده، حرف و خیزک و جستگ میزند؟ اگر مسعود با 30 سال جنگ و مبارزه اش در برابر کمونیزم و تروریزم و تسلط پاکستان قهرمان نیست، پس ملالی جویا چگونه با چند بیانیه تکراری و "ممردم ما، مردم ما" گفتن میتواند قهرمان باشد؟
بروید خود نیز در پهلوی ملالی جویا بایستید و فریاد برآورید تا ببینیم که به راستی چقدر به آنچه ملالی جویا میگوید شما "مردان" نیز باور و اعتقاد دارید. امرور همه میدانند که ملالی جویا گدی گگ چند حزب سیاسی که و شماری افراد عقده مند است. بگذار ملالی جویا و سیستانی با هم قوله بکشند.
هیچیک از اتهامات جویا علیه اشخاص و افراد از حد اتهام بالا نمیرود. تاکنون حتی یک عریضه وشکایت درج کدام محکمه نشده که یکی از افراد مورد اتهام جویا را دخیل در جنایتی بداند.
سخن آخر این که: دیگر وقتی "مردم" میگویید باید بدانید که "مردم" شما همهء مردم کشور نیستند و هرکس وقتی از "ملت" و "مردم" حرف میزند، مردم به خصوص و ملت به خصوصی منظور شان است. ما اگر ملت و و مردم واحدی میداشتیم، کار های ما زود ترازین حل وفصل میشد. ما مردم های متفاوت و ملت های متفاوت درین کشور هستیم که دیدگاه ها، خواست ها، و نیاز های متفاوت ازهم داریم.
اگر راه حل میخواهید باید به خواست همه تن بدهید و اگر دموکراسی میخواهید باید صدا و حرف دیگران را نیز بشنوید. خود را مطرح کردن و برحق دانستن و دیگر همگان را گمراه خواندن نه دموکراسی است ونه هم میتواند ما را به جایی برساندو یا مشکلی را حل کند. ملالی جویا مانند حزبش راوا جزخود هیچکس دیگری را نمی پذیرد. آنها همه خود انقلابی اندو دیگران همه ارتجاعی. اینست بنیاد فلسفی وفکری حزب و سازمانی که ملالی جویا ازان سرکشیده است.
وقتی میگویید "ما" باید سر به گریبان خود بکنید و ببینید که با این "ما" ی شما چند نفر وجود دارد؟ شما اگر مسعود را قهرمان نمیپذیرید، ملیون های دیگر اند که مسعود قهرمان شان است. این را همه میدانند. مسعود قهرمان یک شعله یی نیست. مسعود قهرمان یک راوایی نیست. مسعود قهرمان یک فاشیست افغان ملتی نیست. (هرچند احدی در سالگرد شهادش بیانیه داده و او را میستاید)، مسعود قهرمان طالبان نیست. مسعود قهرمان پاکستان نیست. اما ملیون ها انسان در سراسر کشور به او به دیدهء احترام مینگرند و او درقلب شان جای دارد.
نترسیدن ملالی جویا را تایید میکنم. اما فکر نمیکنید که او علیه شیر های در قفس انداخته شده، حرف و خیزک و جستگ میزند؟ اگر مسعود با 30 سال جنگ و مبارزه اش در برابر کمونیزم و تروریزم و تسلط پاکستان قهرمان نیست، پس ملالی جویا چگونه با چند بیانیه تکراری و "ممردم ما، مردم ما" گفتن میتواند قهرمان باشد؟
بروید خود نیز در پهلوی ملالی جویا بایستید و فریاد برآورید تا ببینیم که به راستی چقدر به آنچه ملالی جویا میگوید شما "مردان" نیز باور و اعتقاد دارید. امرور همه میدانند که ملالی جویا گدی گگ چند حزب سیاسی که و شماری افراد عقده مند است. بگذار ملالی جویا و سیستانی با هم قوله بکشند.
هیچیک از اتهامات جویا علیه اشخاص و افراد از حد اتهام بالا نمیرود. تاکنون حتی یک عریضه وشکایت درج کدام محکمه نشده که یکی از افراد مورد اتهام جویا را دخیل در جنایتی بداند.
سخن آخر این که: دیگر وقتی "مردم" میگویید باید بدانید که "مردم" شما همهء مردم کشور نیستند و هرکس وقتی از "ملت" و "مردم" حرف میزند، مردم به خصوص و ملت به خصوصی منظور شان است. ما اگر ملت و و مردم واحدی میداشتیم، کار های ما زود ترازین حل وفصل میشد. ما مردم های متفاوت و ملت های متفاوت درین کشور هستیم که دیدگاه ها، خواست ها، و نیاز های متفاوت ازهم داریم.
اگر راه حل میخواهید باید به خواست همه تن بدهید و اگر دموکراسی میخواهید باید صدا و حرف دیگران را نیز بشنوید. خود را مطرح کردن و برحق دانستن و دیگر همگان را گمراه خواندن نه دموکراسی است ونه هم میتواند ما را به جایی برساندو یا مشکلی را حل کند. ملالی جویا مانند حزبش راوا جزخود هیچکس دیگری را نمی پذیرد. آنها همه خود انقلابی اندو دیگران همه ارتجاعی. اینست بنیاد فلسفی وفکری حزب و سازمانی که ملالی جویا ازان سرکشیده است.