با سلام به پیشگاه گرداننده گان وبگاه وزین کابل پرس? و یک سلام ویژه تقدیم حضور مسعود قیام و دوستان دیگری که در مورد این نبشته نظریات موافق و مخالف داده اند.
مسعود جان خواندم، در آغاز فکر می کردم شاید با یک مضمون پژوهشی در مورد یکی از پیچیده ترین چالش های فراروی ثبات، مدنیت و انسانیت در سرزمینی که سالهاست تلاش میکنم کشورم بخوانمش و به آن عشق بورزم؛ روبرو هستم اما با توجه به وسعت موضوعی که شما عنوان داده اید، نوشته ی شما کوتاه و کمی سطحی به نظرم آمد اما اینکه واکنش شمار زیادی از هموطنانم را بر انگیخت باز هم ارزشمند است.
به هر حال من فکر می کنم که ما برای رسیدن به یک جامعه ی مدنی و انسانی ضرورت داریم که از خود پرسش های سختی بنماییم... بلی عزیزان اگر مسعود قیام به یکی از این پرسش های سخت پاسخ خود را گفته چرا بروی خورده می گیریم من می گویم که هموطنان عزیزم اگر ما به عناوینی از نوع تاجیک، هزاره، پشتون، ازبک و غیره همه ی ما از بهترین های عالم هستی هستیم پس چرا این همه جنایت و وحشت را در این سرزمین اکنون شاهد هستیم و یک تاریج مثلا پر افتخار داریم که دران شمه یی از آنچه که دیگران را تابدانجا که امروز داعیه تسلط بر آب و خاک این کره ی خاکی را دارند رسانده است اصلاً یک پاراگراف هم در اوراق پر از تور و شمشیر و جهاد ووو آن نمیتوان خواند.
عزیزان من فکر می کنم که همه ی مان باید از قهرمان پرستی و قهرمان تراشی تحت همین عناوین پیش مدرن بگزریم هرکدام گذشته از این که این که معیار ما برای قهرمانی چی باشد این قهرمانان اگر برای بخشی از ما مایه مباهات و گردن فرازی است برای جمع دیگری از هموطنان ما جنایتکارانی بیش نیستند و این هم یک واقعیت مسلم است که این قهرمان پروری در میان اقوام پشتون افغانستان دیرینه تر و وحشتنکاتر بوده و است.
به نظر من اگر ما بخواهیم برای رفتن به سوی افغانستانی که دران انسانیت معیار عملکرد شهروندانش باشد باید توان کشتن تابو های مجازی ذهن خود و تحمل آرا و نظریات مخالف مان را به هر صورت و به هر قیمت ممکن در درون خود بپروریم و الا... همین قهرمانان و اسطوره های آدمکشی و نفرت تا هستیم و هستند سوار بر شانه های مان تمام سرمایه های باقی مانده در افغانستان را به باداران و جگرگوشه های شان در درون و بیرو ن از کشور مان به میراث خواهند گذاشت.
با سلام به پیشگاه گرداننده گان وبگاه وزین کابل پرس? و یک سلام ویژه تقدیم حضور مسعود قیام و دوستان دیگری که در مورد این نبشته نظریات موافق و مخالف داده اند.
مسعود جان خواندم، در آغاز فکر می کردم شاید با یک مضمون پژوهشی در مورد یکی از پیچیده ترین چالش های فراروی ثبات، مدنیت و انسانیت در سرزمینی که سالهاست تلاش میکنم کشورم بخوانمش و به آن عشق بورزم؛ روبرو هستم اما با توجه به وسعت موضوعی که شما عنوان داده اید، نوشته ی شما کوتاه و کمی سطحی به نظرم آمد اما اینکه واکنش شمار زیادی از هموطنانم را بر انگیخت باز هم ارزشمند است.
به هر حال من فکر می کنم که ما برای رسیدن به یک جامعه ی مدنی و انسانی ضرورت داریم که از خود پرسش های سختی بنماییم... بلی عزیزان اگر مسعود قیام به یکی از این پرسش های سخت پاسخ خود را گفته چرا بروی خورده می گیریم من می گویم که هموطنان عزیزم اگر ما به عناوینی از نوع تاجیک، هزاره، پشتون، ازبک و غیره همه ی ما از بهترین های عالم هستی هستیم پس چرا این همه جنایت و وحشت را در این سرزمین اکنون شاهد هستیم و یک تاریج مثلا پر افتخار داریم که دران شمه یی از آنچه که دیگران را تابدانجا که امروز داعیه تسلط بر آب و خاک این کره ی خاکی را دارند رسانده است اصلاً یک پاراگراف هم در اوراق پر از تور و شمشیر و جهاد ووو آن نمیتوان خواند.
عزیزان من فکر می کنم که همه ی مان باید از قهرمان پرستی و قهرمان تراشی تحت همین عناوین پیش مدرن بگزریم هرکدام گذشته از این که این که معیار ما برای قهرمانی چی باشد این قهرمانان اگر برای بخشی از ما مایه مباهات و گردن فرازی است برای جمع دیگری از هموطنان ما جنایتکارانی بیش نیستند و این هم یک واقعیت مسلم است که این قهرمان پروری در میان اقوام پشتون افغانستان دیرینه تر و وحشتنکاتر بوده و است.
به نظر من اگر ما بخواهیم برای رفتن به سوی افغانستانی که دران انسانیت معیار عملکرد شهروندانش باشد باید توان کشتن تابو های مجازی ذهن خود و تحمل آرا و نظریات مخالف مان را به هر صورت و به هر قیمت ممکن در درون خود بپروریم و الا... همین قهرمانان و اسطوره های آدمکشی و نفرت تا هستیم و هستند سوار بر شانه های مان تمام سرمایه های باقی مانده در افغانستان را به باداران و جگرگوشه های شان در درون و بیرو ن از کشور مان به میراث خواهند گذاشت.