Kamran Mir Hazar Youtube Channel
حقوق بشر، مردم بومی، ملت های بدون دولت، تکنولوژی، ادبیات، بررسی کتاب، تاریخ، فلسفه، پارادایم و رفاه
سابسکرایب

صفحه نخست کابل پرس > ... > سخنگاه 1604

دردنامه‌ی عبیر "سیاهسنگ" را سفید‌روی نمی‌تواند

1 جون 2007, 12:49, توسط خیلی خیلی آزاد اندیش

سلام بر ملالی جویا ؛ این قارمان قارمانان ، این شیر زنی که تمام مردان تاریخ باید در رکاب او شمشیر زدن با زبان را یاد بگیرند، این ماده شیری که از تمام وجود او درد ما فریاد می شود. درد ما چیست ؟ تاراج شدن توسط ایتلاف شمال؛ ویران شدن کابل، فقر،بدبختی، جهالت،ونادانی و نادانی و باز هم نادانی. ما و اقعا به جویا و جویا ها نیاز داریم. ما همیشه به فریاد نیاز داریم. ما همیشه به جیغ نیاز داریم. ما همیشه به افشاگری نیاز داریم.نیاز عصر ماو نیاز مردم ما و نسل ما واقعا این است که به همه کس و همه چیز بد بین باشیم. تمام مردم خوب است اگر از ملالی حمایت کند. تمام مردم خوب است اگراز ملالی پشتیبانی یا پیشتیبانی کند. اما او چه می گوید ؟ مهم نیست. فریادش که بلند است کافی است. تمام کسانی که به آن ها تجاوز شده، به سر شان میخ کوبیده شده ، دختر شان با سک ها معامله شده ، از دست جنگسالاران تباه شده ووو از ملالی پشتیبانی می کنند.چرا ؟ جون او با صدای بلند - اما یک کمی با عشوه وناز در این اواخر - تمام جنگسالاران را افشا کرد. کاری کرد که از هیچ دیوانه ای بر نمی آید.زنده باد جویا زنده باد ملالی. زنده باد میرهزار و بشردوست و این آدمی که زحمت کشیده و در طی چند هفته این مقاله ویرانگر و به کلی ویرانگر را نوشته. مرگ بر خلق و پرچم - اگر آن ها زنده باشند - مرگ بر مجاهدین دزد مرگ بر احزاب ،مرگ بر نویسندگانی که رقم جویا فحاشی یاد ندارد مرگ بر سمیع حامد مرگ بر برهان ابدالی ... خلاصه مرگ بر تمام کسانی که یک سر سوزن عقل دارند. زنده باد جویا و بشر دوست. باز هم زنده باد ملالی این شیر ماده ای که خوب می شناسد که در در طویله ی اوغانستان به جز خر و گاو نر و سگ های قنچیق دیگه چیزی نیست. کاشکی یک شیر نر یافت می شد. یادت به خیر نره شیر پنچشیر. کاشکی می بودی که ...

جستجو در کابل پرس