دوستان حقبین وصدر نظرتان راخواندم اما چیزیکه به نظرم مهم است که ازقلم افتاده است ان دوچیز ی است که میخواهم درینجا بیان کنم .
1-باید روی مسئله ای که انرا من غیرت وهمت کاذب میخوانم که برای مردم ما پیدا شده است که منشا ان رادقیق نمیدانم که چطور وازکجا انرا داخل فرهنگ مانموده اند که ان عبارت ازخوب جنگیدن وتفنگ بدوش گرفتن است میباشد غلط فهمی نشود انکه در اصل باجنگ وتفنگ مخالفم اگر کشورت را اشغال میکنند ویاتجاوزی بوطنت صورت میگیرد بهترین راهش همان تفنگ بدست گرفتن است منظورمن این است که انسان غیور انسانی نیست که فقط تفنگ بدست گرفتن وجنگیدن را خوب بداند وبس واین برایش فرق نکند که ازکجا وچه کسی تفنگ را برایش تهیه ومیدهد وبرایش فرق نکند که اعضای فاملش درکنج کدام کمپ مهاجر وازطرف چه کسانی یک لقمه نانی بخورونمیری داده میشود فرقی برایش نمیکند که نوک تفنگش رابه سینه ای که نشانه گیرد وفرقی برایش نمیکند که امروز دشمن را ازیک درخارج کنند وروز دیگر ازدری دیگر با چهره ای دیگر وارد شود .باید این غیرت وهمت کاذب را که درحقیقت جوانمردی نه که نوعی خود کشی به حساب میاید ازاذهان زدود ودرعوض قلم بدست گرفتن وکمر همت رابرای ابادی کشور بستن را جا گزین ساخت تاانکه دیگر درتمام دنیا صندوق صدقات وخیرات بنام وطن ما درهرگوشه وکنار جهان بچشم نخورداین رافقط جوانان شجاع قلم بدست میهن میتواند بجای انتقادات منفی ازیگدیگر چنانچه شاهدش درکابل پرس هستیم هموغم خودرا روشن نمودن اذهان خود وهموطنانیکه ازسوادبی بهره اند بنما یند .
2-مسئله دوم ایا کشوری ما درین برحه ای ازتاریخ به یک رنسانس همانطوریکه اروپایی چندین قرن پیش انرا اجرا کردند ضرورت نمیرود منظورم اجرانمودن موبموی انچه که انان کردند بنمایم نیست صرفا تجدید نظر کردن برروی مسایل دینی است که دروطن ما ازان استفاده ای ابزاری میشود نه استفاده ای دینی برای ادعایم تکیه برروی دومسئله مینمایم مسئله اول رخدادی که درمجلس شورای اسلامی ما چند سال پیش رخداد که یکی ازنماینده گان زن میخواست راجع به جنایاتیکه درزمان جهاد رخ داد چیزهایی بگوید که مانع انشدند ویکی ازنما ینده گان مرد اعتراض کنان ازجا بلند شده میگوید که بهیچ عنوان اهانت بدین را قبول نمیتواند که باگفتن این حرف همه بپا میخیزند اماده ای اهانت به گوینده ای زن میشوند که با پا درمیانی یکعده خیرخواه ماجرا خاموش میشود ومسئله دوم تظاهرات دانشجویانی پوهنتون کابل درماه پیش بودیم که چطور توانستند با اشاعه ای یک خبرکه درستی ونا درستی ان برای اکثر شرکت کننده گان تظاهرات روشن نبود دانشجویان مارا که نماینده گی ازقشر روشن جامعه ای ما میکندبه میدان میکشند که این را استفاده ابزاری میگوید .پس باید چه کرد میبینید که درهردو موضوع از احساسات دینی مردم استفاده میکنند پس باید محترمانه ان رادرکنج مسجدش کنیم تا سیاست کارخودش را کند ودین هم کارخودش را تا جامعه ازسردرگمی که اکنون جامعه ای ما دچاران است رهایی یابد ارزومندم که نقد کردن بدون دشنام وتوهین باشد اگرداشتید.
دوستان حقبین وصدر نظرتان راخواندم اما چیزیکه به نظرم مهم است که ازقلم افتاده است ان دوچیز ی است که میخواهم درینجا بیان کنم .
1-باید روی مسئله ای که انرا من غیرت وهمت کاذب میخوانم که برای مردم ما پیدا شده است که منشا ان رادقیق نمیدانم که چطور وازکجا انرا داخل فرهنگ مانموده اند که ان عبارت ازخوب جنگیدن وتفنگ بدوش گرفتن است میباشد غلط فهمی نشود انکه در اصل باجنگ وتفنگ مخالفم اگر کشورت را اشغال میکنند ویاتجاوزی بوطنت صورت میگیرد بهترین راهش همان تفنگ بدست گرفتن است منظورمن این است که انسان غیور انسانی نیست که فقط تفنگ بدست گرفتن وجنگیدن را خوب بداند وبس واین برایش فرق نکند که ازکجا وچه کسی تفنگ را برایش تهیه ومیدهد وبرایش فرق نکند که اعضای فاملش درکنج کدام کمپ مهاجر وازطرف چه کسانی یک لقمه نانی بخورونمیری داده میشود فرقی برایش نمیکند که نوک تفنگش رابه سینه ای که نشانه گیرد وفرقی برایش نمیکند که امروز دشمن را ازیک درخارج کنند وروز دیگر ازدری دیگر با چهره ای دیگر وارد شود .باید این غیرت وهمت کاذب را که درحقیقت جوانمردی نه که نوعی خود کشی به حساب میاید ازاذهان زدود ودرعوض قلم بدست گرفتن وکمر همت رابرای ابادی کشور بستن را جا گزین ساخت تاانکه دیگر درتمام دنیا صندوق صدقات وخیرات بنام وطن ما درهرگوشه وکنار جهان بچشم نخورداین رافقط جوانان شجاع قلم بدست میهن میتواند بجای انتقادات منفی ازیگدیگر چنانچه شاهدش درکابل پرس هستیم هموغم خودرا روشن نمودن اذهان خود وهموطنانیکه ازسوادبی بهره اند بنما یند .
2-مسئله دوم ایا کشوری ما درین برحه ای ازتاریخ به یک رنسانس همانطوریکه اروپایی چندین قرن پیش انرا اجرا کردند ضرورت نمیرود منظورم اجرانمودن موبموی انچه که انان کردند بنمایم نیست صرفا تجدید نظر کردن برروی مسایل دینی است که دروطن ما ازان استفاده ای ابزاری میشود نه استفاده ای دینی برای ادعایم تکیه برروی دومسئله مینمایم مسئله اول رخدادی که درمجلس شورای اسلامی ما چند سال پیش رخداد که یکی ازنماینده گان زن میخواست راجع به جنایاتیکه درزمان جهاد رخ داد چیزهایی بگوید که مانع انشدند ویکی ازنما ینده گان مرد اعتراض کنان ازجا بلند شده میگوید که بهیچ عنوان اهانت بدین را قبول نمیتواند که باگفتن این حرف همه بپا میخیزند اماده ای اهانت به گوینده ای زن میشوند که با پا درمیانی یکعده خیرخواه ماجرا خاموش میشود ومسئله دوم تظاهرات دانشجویانی پوهنتون کابل درماه پیش بودیم که چطور توانستند با اشاعه ای یک خبرکه درستی ونا درستی ان برای اکثر شرکت کننده گان تظاهرات روشن نبود دانشجویان مارا که نماینده گی ازقشر روشن جامعه ای ما میکندبه میدان میکشند که این را استفاده ابزاری میگوید .پس باید چه کرد میبینید که درهردو موضوع از احساسات دینی مردم استفاده میکنند پس باید محترمانه ان رادرکنج مسجدش کنیم تا سیاست کارخودش را کند ودین هم کارخودش را تا جامعه ازسردرگمی که اکنون جامعه ای ما دچاران است رهایی یابد ارزومندم که نقد کردن بدون دشنام وتوهین باشد اگرداشتید.