خدمت دوست ارجمند آقای حقبین احترام تقدیم است . اگر اجازه شما دوست عزیز و دیگر دوستان عزیزم باشد ، خلاف تمام موازین ، خلاق وعفت قلم که به آن میثاق بسته بودم عمل نموده ، چند سطری را از موضع یک پنجابی خدمت بدل کابلی می نگارم . میخواهم در گلخندی که خود آنرا پرآب نموده غسلش دهم تا دیگر از پنجاب و ملتان سخن بمیان نیارد تا بداند پنجاب و ملتان کجاست و کابل در کجا .
این زاغ های فراری دیره دون که به هوای ریاست و وزارت از بیابانهای ملتان که اوغانستانش مینامیدند به کابل ما سرازیر شدند تا عطش بی ننگی ، بی غیرتی ، وطن فروشی ، چور و چپاول اجداد بیفرهنگ خود را فرو نشانده بنام قوم عزیز پشتون ما رنگ و رخ عوض نموده ، از صمیمیت ، مهمان نوازی و صفای قلب شان استفاده برده و فضای حکومت و شرارت خود را گسترش دهند . این کابلیان اصیل مانند چلپاسه های جنگلی اند که با دید خطری رنگ عوض میکنند و با کمال بی حیایی سر در ریگ بیابان میبرند تا کسی از حضور نا میمون شان واقف نشود . سرتاج میله خانه های پنجاب ، ملتان و پشاور خانم نغمه چی جانانه میخواند : کابل ته زمه ، کابل شه زای ده بیا نه رازمه ! این گروه خفاشان همان های اند که از تاریکی شب به روز و باغ وراغ کابل رسیدند وجیره انگلیس خوردند تا کابلی اصیل شوند . چانس شمولیت تمام موسسات عالی آموزشی کابل ، بورس های آموزشی جوانان مستحق این سرزمین بنام این کابلیان اصیل رقم خورد تا این دجالان بی هویت اصیل گردند و شلیسته جاه و مقام . بدیعی است که وقتی در خانۀ پا گذاشتند ، صاحب خانه را در آن مقام راهی نیست . تا دیروز سرزمین ما تاجکستان بود ، امروز پنجاب شد و نمیدانم شاید فردا مارا منسوب به کره دیگری نمایند . این کابلیان اصیل بیشرمانه خاک به چشم میزنند تا حضور نا میمون خود را پرده افگنند و بقای حکمان جبار خود را زیر پرچم استعمار نو و کهنه صبغۀ قانونی بخشند . باقی دارد
خدمت دوست ارجمند آقای حقبین احترام تقدیم است . اگر اجازه شما دوست عزیز و دیگر دوستان عزیزم باشد ، خلاف تمام موازین ، خلاق وعفت قلم که به آن میثاق بسته بودم عمل نموده ، چند سطری را از موضع یک پنجابی خدمت بدل کابلی می نگارم . میخواهم در گلخندی که خود آنرا پرآب نموده غسلش دهم تا دیگر از پنجاب و ملتان سخن بمیان نیارد تا بداند پنجاب و ملتان کجاست و کابل در کجا .
این زاغ های فراری دیره دون که به هوای ریاست و وزارت از بیابانهای ملتان که اوغانستانش مینامیدند به کابل ما سرازیر شدند تا عطش بی ننگی ، بی غیرتی ، وطن فروشی ، چور و چپاول اجداد بیفرهنگ خود را فرو نشانده بنام قوم عزیز پشتون ما رنگ و رخ عوض نموده ، از صمیمیت ، مهمان نوازی و صفای قلب شان استفاده برده و فضای حکومت و شرارت خود را گسترش دهند . این کابلیان اصیل مانند چلپاسه های جنگلی اند که با دید خطری رنگ عوض میکنند و با کمال بی حیایی سر در ریگ بیابان میبرند تا کسی از حضور نا میمون شان واقف نشود . سرتاج میله خانه های پنجاب ، ملتان و پشاور خانم نغمه چی جانانه میخواند : کابل ته زمه ، کابل شه زای ده بیا نه رازمه ! این گروه خفاشان همان های اند که از تاریکی شب به روز و باغ وراغ کابل رسیدند وجیره انگلیس خوردند تا کابلی اصیل شوند . چانس شمولیت تمام موسسات عالی آموزشی کابل ، بورس های آموزشی جوانان مستحق این سرزمین بنام این کابلیان اصیل رقم خورد تا این دجالان بی هویت اصیل گردند و شلیسته جاه و مقام . بدیعی است که وقتی در خانۀ پا گذاشتند ، صاحب خانه را در آن مقام راهی نیست . تا دیروز سرزمین ما تاجکستان بود ، امروز پنجاب شد و نمیدانم شاید فردا مارا منسوب به کره دیگری نمایند . این کابلیان اصیل بیشرمانه خاک به چشم میزنند تا حضور نا میمون خود را پرده افگنند و بقای حکمان جبار خود را زیر پرچم استعمار نو و کهنه صبغۀ قانونی بخشند . باقی دارد