به پیوست گذشته ! نه تنها که این کابلیان اصیل بلکه تمام قلمبدستان و روشنفکران این خیل کرگسان ملتانی هیچگاهی جنایات و دد خویی ملا عمر یک چشم و حکمتیار مفعول را نقد نکرده و از ایشان میخواهند تابلوی مقاومت ، شجاعت و غیرت درست نمایند . مشکل همینجاست که روشن نگری و دگر اندیشی در نهاد و روان این ناقلین دیره دونی نمی تواند رسوب نماید زیرا آنجا فقط زشتی است و عطش حکومت نمودن . سنگ و سنگلاخی را که شکل ناپذیرند صرف میتوان سیاه و تاریک نامید . این ملتانی ها که حالا لاف کابلی بودن میزنند دوصدو شصت سال است بخاطر قدرت و حکمروایی برادران ، پدران ، خواهران و دوستان خود را کور کرده اند ، سربریده اند ، مسموم نموده اند ، موافقت های ننگین امضأ نموده اند و علنأ جنگ نموده اند .
دیروز همین دیره دونی ها بخاطر پادشاهی نیرنگ کردند و حکومت نسبتأ مترقی امانی را سرنگون کردند و با پشتیبانی انگریزان فضا را طوری مساعد ساختند تا منفورترین نوکر دیره دون بقدرت برسد . (تاریخ گواه است ) امان الله خان فراری شد و در غربت مرد و امروز همین دیره دونی ها سنگ دوستی را با شاه مخلوع به سینه ها میکوبند و هر کی مخالفتی با او نشان دهد به غیرت این بیغرتان برمیخورد .
در گوشه و بیشه اوغانستان هرجا انتحاریست ، آدمکشیست ، غارت است و وطنفروشیست رد پای این دیره دونی های ناقل پیدا میشود . این بیغیرتان شمله دار بخاطر وال و خیل و زی و زوی خود حتی نزدیک ترین انسانانی را که عمر ها پهلو به پهلو زنده گی نموده بودند ، فروختند ، میفروشند و خواهند فروخت . این ملتانی های که امروز کابلی شده اند همیشه به چند روز حکومت ربانی اخوانی و حبیب الله کلکانی بیسواد استناد جسته تمام فجایع حاکمان شرارت پیشه ملتانی خود را فراموش میکنند . این حقیر این شهامت را داشته که علیه عطا ، ربانی ، مسعود ، نظریات و اندیشه های خود را پیام داده است ولی شما دیره دونی ها هیچگاهی چنین یک شهامتی و غیرتی را ندارید . ( شما میتوانید در برگ های کابل پرس? نظریات مرا بخوانید .)
در زمانیکه دانشجو بودم در اروپا ، یک دیره دونی هم در خوابگاه ما بود . در مدت پنج سال در همان پیالۀ که چای و آب مینوشید ، آب گرم ریخته ریش خور را نیز میتراشید . حتی زنده گی اروپا نیز نتوانسته بود روش زنده گی این دیره دونی اوغانستانی را تغیر بدهد . اگر هزار سال دیگر هم در کابل زنده گی نمائید همان زاغ سیاهی خواهید بود که هستید ، گر چی زیر بال طاووس باغ کابل پرورش بیابید .
روزگاری در تلویزیون کابل جشن روزتولد تره کی را نشر کرده بودند که از نخست وزیر گرفته تا وزیران ، روسای بلند رتبه دولتی ، جنرالان همه زیر دول دوسره اتن میکردند و کاکل میشوراندند ( خصوصأ وطنجار خوب بیادم است ) . خدابیامرزد پدرم را لبخندی کرد و قصۀ نمود : روزی از روز ها روباهی در دیگ رنگمالی جنگلبان افتید و با رنگ های سرخ و زرد و سیاه آلوده شد . وفتی خشک شد دید رنگ و شکل دیگری گرفته و خیال کرد پادشاه جنگل شده . بی مهابا اعلان پادشاهی کرد و جنگل نشینان را به بیعت از خود دعوت نمود . همه گروه ، گروه میآمدند و خط بیعت وتسلیمی امضا میکردند . دو شیر بچۀ در بیشه مشغول بازی بودند که احوال تاج پوشی شاه جدید را شنیدند و شتابان نزد بابه آمده قصه از بیشه نمودند . شیر پیر آهسته از جا برخاسته بامتانت روانه معیاد گاه شد و آنچی دید باور نمیکرد . نواسه ها را امر فرمود تا چند روباهی گرد آورند . وقتی روباه ها به فرمان شاه جمع آمدند ، امر فرمود قوله بکشند . وقتی روبا ها قوله سر دادند ، شاه جدید با شنیدن قوله همکیشان تحمل کرد و تحمل کرد ، یک بار ، دو بار ، سه بار و بلاخره کاسۀ صبر لبریز شد و بادی رها کرده شروع به قوله کشیدن کرد . نتیجه میگیریم : شما دیره دونی ها به هر منصب ، جاه و مقامی برسید و اگر کابلی اصیل هم خود را نام گذارید با شنیدن صدای دهل دوسره مست شده مانند گذشته گان خویش کاکل میزنید . وقتی نام حکمتیار ، ملا عمر و ملالی های خیالی و حقیقی بگوش تان رسد رگ های غیرت و مباهات تان گاز میگیرد و می پندت و تا میتوانید شملۀ غیرت خود را بلندتر و بلندتر میبندید . همان شعری را که پیام داده اید در حال خود شما صدق میکند که :
به هر رنگی که خواهی جامه میپوش + من از طرز خرامت می شناسم ( چون شما خرام ندارید از طرز اتن نمودن تان کاملأ به احوال تان اگاه میشویم . ادامه دارد .
به پیوست گذشته ! نه تنها که این کابلیان اصیل بلکه تمام قلمبدستان و روشنفکران این خیل کرگسان ملتانی هیچگاهی جنایات و دد خویی ملا عمر یک چشم و حکمتیار مفعول را نقد نکرده و از ایشان میخواهند تابلوی مقاومت ، شجاعت و غیرت درست نمایند . مشکل همینجاست که روشن نگری و دگر اندیشی در نهاد و روان این ناقلین دیره دونی نمی تواند رسوب نماید زیرا آنجا فقط زشتی است و عطش حکومت نمودن . سنگ و سنگلاخی را که شکل ناپذیرند صرف میتوان سیاه و تاریک نامید . این ملتانی ها که حالا لاف کابلی بودن میزنند دوصدو شصت سال است بخاطر قدرت و حکمروایی برادران ، پدران ، خواهران و دوستان خود را کور کرده اند ، سربریده اند ، مسموم نموده اند ، موافقت های ننگین امضأ نموده اند و علنأ جنگ نموده اند .
دیروز همین دیره دونی ها بخاطر پادشاهی نیرنگ کردند و حکومت نسبتأ مترقی امانی را سرنگون کردند و با پشتیبانی انگریزان فضا را طوری مساعد ساختند تا منفورترین نوکر دیره دون بقدرت برسد . (تاریخ گواه است ) امان الله خان فراری شد و در غربت مرد و امروز همین دیره دونی ها سنگ دوستی را با شاه مخلوع به سینه ها میکوبند و هر کی مخالفتی با او نشان دهد به غیرت این بیغرتان برمیخورد .
در گوشه و بیشه اوغانستان هرجا انتحاریست ، آدمکشیست ، غارت است و وطنفروشیست رد پای این دیره دونی های ناقل پیدا میشود . این بیغیرتان شمله دار بخاطر وال و خیل و زی و زوی خود حتی نزدیک ترین انسانانی را که عمر ها پهلو به پهلو زنده گی نموده بودند ، فروختند ، میفروشند و خواهند فروخت . این ملتانی های که امروز کابلی شده اند همیشه به چند روز حکومت ربانی اخوانی و حبیب الله کلکانی بیسواد استناد جسته تمام فجایع حاکمان شرارت پیشه ملتانی خود را فراموش میکنند . این حقیر این شهامت را داشته که علیه عطا ، ربانی ، مسعود ، نظریات و اندیشه های خود را پیام داده است ولی شما دیره دونی ها هیچگاهی چنین یک شهامتی و غیرتی را ندارید . ( شما میتوانید در برگ های کابل پرس? نظریات مرا بخوانید .)
در زمانیکه دانشجو بودم در اروپا ، یک دیره دونی هم در خوابگاه ما بود . در مدت پنج سال در همان پیالۀ که چای و آب مینوشید ، آب گرم ریخته ریش خور را نیز میتراشید . حتی زنده گی اروپا نیز نتوانسته بود روش زنده گی این دیره دونی اوغانستانی را تغیر بدهد . اگر هزار سال دیگر هم در کابل زنده گی نمائید همان زاغ سیاهی خواهید بود که هستید ، گر چی زیر بال طاووس باغ کابل پرورش بیابید .
روزگاری در تلویزیون کابل جشن روزتولد تره کی را نشر کرده بودند که از نخست وزیر گرفته تا وزیران ، روسای بلند رتبه دولتی ، جنرالان همه زیر دول دوسره اتن میکردند و کاکل میشوراندند ( خصوصأ وطنجار خوب بیادم است ) . خدابیامرزد پدرم را لبخندی کرد و قصۀ نمود : روزی از روز ها روباهی در دیگ رنگمالی جنگلبان افتید و با رنگ های سرخ و زرد و سیاه آلوده شد . وفتی خشک شد دید رنگ و شکل دیگری گرفته و خیال کرد پادشاه جنگل شده . بی مهابا اعلان پادشاهی کرد و جنگل نشینان را به بیعت از خود دعوت نمود . همه گروه ، گروه میآمدند و خط بیعت وتسلیمی امضا میکردند . دو شیر بچۀ در بیشه مشغول بازی بودند که احوال تاج پوشی شاه جدید را شنیدند و شتابان نزد بابه آمده قصه از بیشه نمودند . شیر پیر آهسته از جا برخاسته بامتانت روانه معیاد گاه شد و آنچی دید باور نمیکرد . نواسه ها را امر فرمود تا چند روباهی گرد آورند . وقتی روباه ها به فرمان شاه جمع آمدند ، امر فرمود قوله بکشند . وقتی روبا ها قوله سر دادند ، شاه جدید با شنیدن قوله همکیشان تحمل کرد و تحمل کرد ، یک بار ، دو بار ، سه بار و بلاخره کاسۀ صبر لبریز شد و بادی رها کرده شروع به قوله کشیدن کرد . نتیجه میگیریم : شما دیره دونی ها به هر منصب ، جاه و مقامی برسید و اگر کابلی اصیل هم خود را نام گذارید با شنیدن صدای دهل دوسره مست شده مانند گذشته گان خویش کاکل میزنید . وقتی نام حکمتیار ، ملا عمر و ملالی های خیالی و حقیقی بگوش تان رسد رگ های غیرت و مباهات تان گاز میگیرد و می پندت و تا میتوانید شملۀ غیرت خود را بلندتر و بلندتر میبندید . همان شعری را که پیام داده اید در حال خود شما صدق میکند که :
به هر رنگی که خواهی جامه میپوش + من از طرز خرامت می شناسم ( چون شما خرام ندارید از طرز اتن نمودن تان کاملأ به احوال تان اگاه میشویم . ادامه دارد .