واقعیت این است که زبان پشتو ظرفیت بالایی ندارد و از نظر علمی تسلط یک زبان صعیف بر یک زبان قویتر نا ممکن است. عقب ماندگی کشور ما هم از نبود یک سیاست زبانی شفاف نشات می گیرد. یک زبان ضعیف قدرت رشد و همپایگی با زبان دیگر و زبان علم را ندارد و حتی ذخیرهء فرهنگی بسیار فقیری دارد. حرف من از روی تعصب به کدام زبان خاصی نیست اما اگر بخواهیم زبانی را الگوی پیشرفت فرهنگ در کشور قرار دهیم آن زبان فارسی دری است. اما اگر بخوهیم وارد فرهنگ جهانی شویم، بهتر است زبان انگلیسی را زبان رسمی کشور بسازیم که هم زبان علم است و هم تکنولوژی و پیشرفت. زبان پشتو یک زبان بسیار فقیر و نا توان است که در عرصهء تولید فرهنگ هیچ برای گفتن ندارد. اما اگر یک سیاست معقول زبانی در کشور اتخاذ شود، هم زبان پشتو رشد می کند و هم در ساختن هویت کشور سهم بیشتری را بدست می آورد. فعلاً هویت تاریخی ما و فرهنگ بومی ما که می شود توسط آن فکر کرد و تولید فر نمود زبان فارسی است. از دید کارکرد گرایانه، بهتر همین است که زبانی را که فرهنگ و تاریخ کشور ما به آن نوشته شده و به آن شناخته می شود مبنای سیاست زبانی و رشد و انکشاف فرهنگی قرار دهیم و در کنارش به زبانهای دیگر هم مجال آموزش و رشد داده شود. از نظر علمی اکنون هم می گویم و بیست سال بعد هم، موجودیت افغانستان به خاطر زبان مشترک فارسی است. اگر این وجه اشتراک از بین برود با کشوری به نام افغانستان هم از همین اکنون بهتر است خدا حافظی کنید. این خط و این نشان.( منظورم این است که سیاست غلط زبانی موجب از هم پاشیدگی کشور می شود)
واقعیت این است که زبان پشتو ظرفیت بالایی ندارد و از نظر علمی تسلط یک زبان صعیف بر یک زبان قویتر نا ممکن است. عقب ماندگی کشور ما هم از نبود یک سیاست زبانی شفاف نشات می گیرد. یک زبان ضعیف قدرت رشد و همپایگی با زبان دیگر و زبان علم را ندارد و حتی ذخیرهء فرهنگی بسیار فقیری دارد. حرف من از روی تعصب به کدام زبان خاصی نیست اما اگر بخواهیم زبانی را الگوی پیشرفت فرهنگ در کشور قرار دهیم آن زبان فارسی دری است. اما اگر بخوهیم وارد فرهنگ جهانی شویم، بهتر است زبان انگلیسی را زبان رسمی کشور بسازیم که هم زبان علم است و هم تکنولوژی و پیشرفت. زبان پشتو یک زبان بسیار فقیر و نا توان است که در عرصهء تولید فرهنگ هیچ برای گفتن ندارد. اما اگر یک سیاست معقول زبانی در کشور اتخاذ شود، هم زبان پشتو رشد می کند و هم در ساختن هویت کشور سهم بیشتری را بدست می آورد. فعلاً هویت تاریخی ما و فرهنگ بومی ما که می شود توسط آن فکر کرد و تولید فر نمود زبان فارسی است. از دید کارکرد گرایانه، بهتر همین است که زبانی را که فرهنگ و تاریخ کشور ما به آن نوشته شده و به آن شناخته می شود مبنای سیاست زبانی و رشد و انکشاف فرهنگی قرار دهیم و در کنارش به زبانهای دیگر هم مجال آموزش و رشد داده شود. از نظر علمی اکنون هم می گویم و بیست سال بعد هم، موجودیت افغانستان به خاطر زبان مشترک فارسی است. اگر این وجه اشتراک از بین برود با کشوری به نام افغانستان هم از همین اکنون بهتر است خدا حافظی کنید. این خط و این نشان.( منظورم این است که سیاست غلط زبانی موجب از هم پاشیدگی کشور می شود)