نظر من در این حصه خیلی هم ساده است. اولا هیچکس از روی شرافت شخصی خود باید به خود اجازه ندهد به یکی از هر دو زبان ملی ما و حتی به دیگر زبان های محلی کشور اگر هم تعداد کمتر هموطنان به آن حرف میزنند، معترض شده و توهین نمایند. اینرا همه ما به آینده کشور و مردم ما مقروض هستیم. اگر پشتونی یا دری زبانی در باره ای یکی از این زبان ها حتی زبان های محلی دیگر کشور یا گوینده گان شان کلمات زشت و ناشایست به کار میبرد، صرف کرکتر ناشایست خویش را نشان داده در مقابل کشور خویش و مردم بدبخت آن گناهکار است و همچنان کسی که نوشته های این چنین را به نشر می سپرد. من نمی گویم که نباید انتقاد شود، چرا اما انتقاد سالم و عادلانه و بدون غرض.
دوما چه معنی میدهد این همه غرور بیجا و مسخره که بعضی ها در حصه زبان خود نشان میدهند بخصوص در دری زبانان، حالا منظورم صرف در این نظریات بی سویه و بی محتوی در بالا است. در دنیا زبان های بسیار مکمل تر و جامع تر نسبت به دری (و هم چنان فارسی ایرانی) وجود دارد. کسانی که ادعا دارند چرا دری گفته میشود و نه فارسی، از تاریخ هیچ آگاهی ندارند. مملکت ما هیچوقت فارس نبوده است. در گذشته ها دورتر خراسان و قبل از آن آریانا نامیده شده است که قسمتی زیادی از تاجیکستان و شهر های شرقی ایران امروزی شامل آن بوده و در این منطقه زبان دری به وجود آمده و بعدآ به به فارس آن زمان رفته و در آنجا فارسی نامیده شده است. ما حالا مجبور نیستم زبان خود را فارسی بنامیم، چرا که هیچوقت فارس نبوده ایم و اشعار بسیاری از شعرای بزرگ ما مثل مولانا، فردوسی و خیلی های دیگر همه به دری بوده است.
این وظیفه دولت افغانستان است که هر دو زبان دری و پشتو را در همه کشور و دیگر زبان های محلی افغانستان را در همان محلات شان رشد دهد. البته که این کار فورآ در ظرف چند سال محال است. یعنی که مدت طولانی تری را به کار دارد. با چاپ کتب به هر دو زبان، با ساختن مکاتب به هر دو زبان در شهر هایکه در هر یک صحبت کننده آن زبان بیشتر است، با پروگرام های هنری و کلتوری به هر دو زبان، تشویق مردم به سواد آموزی چه به دری و چه به پشتو، تربیه ژورنالیستان رسیده به هر دو زبان با تقدیم کورس ها و... و باز هم در شهر هایکه مثلا صحبت کننده ازبک و ترکمن زیاد است، در همان منطقه برای این زبان ها زمینه رشد آماده شود. یعنی که دولت یک کشور به مقابل همه مردمان آن خطه مسَول است.
هرکس مخالف است، نظر خودش، برایش نمی شود کاری کرد. باید با درد خود بسوزد و بسازد. مثلا در شهر کابل همیشه همه مکاتب به دری پیش رفته و کسی هم اعتراض نکرده و حالا که مثلآ دولت قصد به ساختن مکاتبی و یا صنوفی به پشتو هم میکند، به یکباره یک تعداد محدود واویلا می اندازند که چرا، دولت می خواهد کابل را پشتونیزه کند! آیا در کابل کم پشتون است؟ و چرا باید دری رشد داده شود اما پشتو نی و چه نتیجه دارد این همه حسادت و بدخواهی... .
نظر من در این حصه خیلی هم ساده است. اولا هیچکس از روی شرافت شخصی خود باید به خود اجازه ندهد به یکی از هر دو زبان ملی ما و حتی به دیگر زبان های محلی کشور اگر هم تعداد کمتر هموطنان به آن حرف میزنند، معترض شده و توهین نمایند. اینرا همه ما به آینده کشور و مردم ما مقروض هستیم. اگر پشتونی یا دری زبانی در باره ای یکی از این زبان ها حتی زبان های محلی دیگر کشور یا گوینده گان شان کلمات زشت و ناشایست به کار میبرد، صرف کرکتر ناشایست خویش را نشان داده در مقابل کشور خویش و مردم بدبخت آن گناهکار است و همچنان کسی که نوشته های این چنین را به نشر می سپرد. من نمی گویم که نباید انتقاد شود، چرا اما انتقاد سالم و عادلانه و بدون غرض.
دوما چه معنی میدهد این همه غرور بیجا و مسخره که بعضی ها در حصه زبان خود نشان میدهند بخصوص در دری زبانان، حالا منظورم صرف در این نظریات بی سویه و بی محتوی در بالا است. در دنیا زبان های بسیار مکمل تر و جامع تر نسبت به دری (و هم چنان فارسی ایرانی) وجود دارد. کسانی که ادعا دارند چرا دری گفته میشود و نه فارسی، از تاریخ هیچ آگاهی ندارند. مملکت ما هیچوقت فارس نبوده است. در گذشته ها دورتر خراسان و قبل از آن آریانا نامیده شده است که قسمتی زیادی از تاجیکستان و شهر های شرقی ایران امروزی شامل آن بوده و در این منطقه زبان دری به وجود آمده و بعدآ به به فارس آن زمان رفته و در آنجا فارسی نامیده شده است. ما حالا مجبور نیستم زبان خود را فارسی بنامیم، چرا که هیچوقت فارس نبوده ایم و اشعار بسیاری از شعرای بزرگ ما مثل مولانا، فردوسی و خیلی های دیگر همه به دری بوده است.
این وظیفه دولت افغانستان است که هر دو زبان دری و پشتو را در همه کشور و دیگر زبان های محلی افغانستان را در همان محلات شان رشد دهد. البته که این کار فورآ در ظرف چند سال محال است. یعنی که مدت طولانی تری را به کار دارد. با چاپ کتب به هر دو زبان، با ساختن مکاتب به هر دو زبان در شهر هایکه در هر یک صحبت کننده آن زبان بیشتر است، با پروگرام های هنری و کلتوری به هر دو زبان، تشویق مردم به سواد آموزی چه به دری و چه به پشتو، تربیه ژورنالیستان رسیده به هر دو زبان با تقدیم کورس ها و... و باز هم در شهر هایکه مثلا صحبت کننده ازبک و ترکمن زیاد است، در همان منطقه برای این زبان ها زمینه رشد آماده شود. یعنی که دولت یک کشور به مقابل همه مردمان آن خطه مسَول است.
هرکس مخالف است، نظر خودش، برایش نمی شود کاری کرد. باید با درد خود بسوزد و بسازد. مثلا در شهر کابل همیشه همه مکاتب به دری پیش رفته و کسی هم اعتراض نکرده و حالا که مثلآ دولت قصد به ساختن مکاتبی و یا صنوفی به پشتو هم میکند، به یکباره یک تعداد محدود واویلا می اندازند که چرا، دولت می خواهد کابل را پشتونیزه کند! آیا در کابل کم پشتون است؟ و چرا باید دری رشد داده شود اما پشتو نی و چه نتیجه دارد این همه حسادت و بدخواهی... .