به پاسخ ليمه از آلمان می نويسم:
اول از همه اگر در انتهای اين چند مطلب مرتبط بنگريد نوشته شده که از نسخه ی نخست کابل پرس? به نسخه ی جديد منقل شده است. نسخه ی نخست کابل پرس يک نسخه ی غير پويا بود که برای انتشار يک مطلب بايد زمان زيادی صرف می شد. من به مرور مطالب نسخه ی قبل را به نسخه ی جديد منتقل می کنم و اين مطالب، اولين مطالبی نيستند که منتقل شده اند. بعد از اتمام کار انتقال، نسخه ی قبلی کابل پرس، بطور کلی از روی شبکه حذف خواهد شد. برای من که هم بايد بنويسم، هم طراحی (ديزاين) کنم ، هم انتشار دهم و مديريت کنم و هم مطالعه، بسيار زمان زيادی لازم است و اصلا به صرفه نيست که صفحات غير پويا روی کابل پرس داشته باشم و خوشبختانه نزديک به يک سال می شود که نسخه ی جديد راه اندازی شده است. نسخه ی جديد از قابليت های بسيار بالاتری برخوردار است مثلا اکنون امکان انتشار چند رسانه ای (متن، صدا، تصوير و ويديو) وجود دارد و همچنين بخش نظرات يا سخنگاه فعال می باشد.
دوم اينکه برای من در کابل پرس تفاوتی ندارد که کی کی هست. در کابل پرس همه نقد می شوند. همه ی آنهايی که شما نام برديد، طالبی و جهادی و چپ و راست و کشورهايی مانند ايران و پاکستان و آمريکا و يا هر کشور ديگری که می خواهد باشد. با اينکه می دانم شما خودتان از اين امر آگاهيد و خودتان را به کوچه ی چپ زده ايد و همه ی افراد می توانند با مروری در سايت کابل پرس اينرا بيابيد اما تعجب می کنم که چرا شما عصبانی می شويد. من به هيچ عنوان عصبانی نشده ام و بلکه اجازه داده ام انتقاد سازمان شما راوا از خودم نيز در سايت کابل پرس نشر شود. شما به اين می گوييد عصبانيت؟ چرا راوا نمی تواند صدای مخالف خود را تحمل کند؟ مگر چند صدايی و تنوع از خصوصيات جامعه ی باز نيست و مگر راوا داعيه ی آزادی ندارد؟ و اگر دارد چرا برای احترام به آزادی بيان هم که شده، پاسخ مرا در سايت خود و در مجله ی خود نشر نکرد. اگر می گوييد حيف است که راوا صفحاتش را برای نوشته های پوچ کامران ميرهزار هدر دهد، پس چرا نوشته ی مرا (درباره ی يک ميليون دالر اختلاس در شفاخانه ی خيرخانه شهر کابل عزيز) که به انگليسی ترجمه و در بخش انگليسی کابل پرس نشر شده را بدون اجازه ی من در سايت خود نشر کرده است. مگر در پايين صفحه ی اصلی کابل پرس نوشته نشده که سايت ها و وبلاگ ها فقط می توانند به کابل پرس لينک بدهند و آيا من نمی توانم بپرسم که چرا شما و سازمانتان برخورد متناقض داريد؟ و آيا پرسش و پرسش گری را شما همدستی با جنايتکار می پنداريد؟
همانطور که گفتم برای من تفاوتی ندارد که کی کی باشد، يکی از اين کی ها می تواند راوا باشد يا خود من باشم و من دريچه ی انتقاد از هر فرد و سازمانی که می خواهد باشد را برای خودم و خوانندگان کابل پرس باز گذاشته ام.
با اينکه من انديشه ی سياسی خودم را دارم اما خوشبختانه عضو هيچ گروه سياسی نبوده ام و نخواهم بود و اما به نظر من راوا اگر داعيه ی آزادی را دارد متمدنانه و امروزی برخورد کند و انتقاد را دشمنی نپنداشته و بلکه از انتقاد جهت اصلاح خود کار گيرد.
به اميد پيروزی در مقابل همه ی دشمنان آزادی
به پاسخ ليمه از آلمان می نويسم:
اول از همه اگر در انتهای اين چند مطلب مرتبط بنگريد نوشته شده که از نسخه ی نخست کابل پرس? به نسخه ی جديد منقل شده است. نسخه ی نخست کابل پرس يک نسخه ی غير پويا بود که برای انتشار يک مطلب بايد زمان زيادی صرف می شد. من به مرور مطالب نسخه ی قبل را به نسخه ی جديد منتقل می کنم و اين مطالب، اولين مطالبی نيستند که منتقل شده اند. بعد از اتمام کار انتقال، نسخه ی قبلی کابل پرس، بطور کلی از روی شبکه حذف خواهد شد. برای من که هم بايد بنويسم، هم طراحی (ديزاين) کنم ، هم انتشار دهم و مديريت کنم و هم مطالعه، بسيار زمان زيادی لازم است و اصلا به صرفه نيست که صفحات غير پويا روی کابل پرس داشته باشم و خوشبختانه نزديک به يک سال می شود که نسخه ی جديد راه اندازی شده است. نسخه ی جديد از قابليت های بسيار بالاتری برخوردار است مثلا اکنون امکان انتشار چند رسانه ای (متن، صدا، تصوير و ويديو) وجود دارد و همچنين بخش نظرات يا سخنگاه فعال می باشد.
دوم اينکه برای من در کابل پرس تفاوتی ندارد که کی کی هست. در کابل پرس همه نقد می شوند. همه ی آنهايی که شما نام برديد، طالبی و جهادی و چپ و راست و کشورهايی مانند ايران و پاکستان و آمريکا و يا هر کشور ديگری که می خواهد باشد. با اينکه می دانم شما خودتان از اين امر آگاهيد و خودتان را به کوچه ی چپ زده ايد و همه ی افراد می توانند با مروری در سايت کابل پرس اينرا بيابيد اما تعجب می کنم که چرا شما عصبانی می شويد. من به هيچ عنوان عصبانی نشده ام و بلکه اجازه داده ام انتقاد سازمان شما راوا از خودم نيز در سايت کابل پرس نشر شود. شما به اين می گوييد عصبانيت؟ چرا راوا نمی تواند صدای مخالف خود را تحمل کند؟ مگر چند صدايی و تنوع از خصوصيات جامعه ی باز نيست و مگر راوا داعيه ی آزادی ندارد؟ و اگر دارد چرا برای احترام به آزادی بيان هم که شده، پاسخ مرا در سايت خود و در مجله ی خود نشر نکرد. اگر می گوييد حيف است که راوا صفحاتش را برای نوشته های پوچ کامران ميرهزار هدر دهد، پس چرا نوشته ی مرا (درباره ی يک ميليون دالر اختلاس در شفاخانه ی خيرخانه شهر کابل عزيز) که به انگليسی ترجمه و در بخش انگليسی کابل پرس نشر شده را بدون اجازه ی من در سايت خود نشر کرده است. مگر در پايين صفحه ی اصلی کابل پرس نوشته نشده که سايت ها و وبلاگ ها فقط می توانند به کابل پرس لينک بدهند و آيا من نمی توانم بپرسم که چرا شما و سازمانتان برخورد متناقض داريد؟ و آيا پرسش و پرسش گری را شما همدستی با جنايتکار می پنداريد؟
همانطور که گفتم برای من تفاوتی ندارد که کی کی باشد، يکی از اين کی ها می تواند راوا باشد يا خود من باشم و من دريچه ی انتقاد از هر فرد و سازمانی که می خواهد باشد را برای خودم و خوانندگان کابل پرس باز گذاشته ام.
با اينکه من انديشه ی سياسی خودم را دارم اما خوشبختانه عضو هيچ گروه سياسی نبوده ام و نخواهم بود و اما به نظر من راوا اگر داعيه ی آزادی را دارد متمدنانه و امروزی برخورد کند و انتقاد را دشمنی نپنداشته و بلکه از انتقاد جهت اصلاح خود کار گيرد.
به اميد پيروزی در مقابل همه ی دشمنان آزادی