اعتراض کننده گان می گویند که اعدام سید پرویز کامبخش در اتهام کفر گوئی، به آزادی بیان و دیموکراسی نقطه پایان خواهد بخشید.
گزارش سید یعقوب ابراهیمی در کابل ( 4 فبروری 2008)
مردم در سرکهای کابل با صف هاى طولانى در حرکت بودند انها عکس های سید پرویز کامبخش خبرنگار را با خود حمل می کردند. این برایم بسیار عجیب بود که عکس کامبخش چند مرتبه بزرگتر شده بود و در دستان بسیاری قرار داشت. پرویز برادر من است.
این راهپیمائی فقط پس از یک هفته که یک محکمه ابتدائی ولایت بلخ حکم اعدام را علیه پرویز صادر کرد، برگزار گردید.
رسانه های بین المللی در این رابطه عطف توجه کردند، اما برای من این حرکت مردان و زنان هموطنم از اهمیت خاصی برخور دار است که بخاطر برادرم و آزادی انجام دادند. راهپیمائی 31 جنوری از سوی حزب همبستگی افغانستان تنظیم شده بود.
بسیاری اشتراک کننده گان برایم گفتند که باوجود که آنان پرویز را شخصاً نمی شناسند اما ایشان برای تحفظ آزادی بیان و دیموکراسی در افغانستان راهپیمائی می کنند.
در حالیکه صدا های سر داده می شد " زنده باد دیموکراسی!" و " ما رهائی پرویز را می خواهیم!"، راهپیمائی مذکور تقریباً برای دو ساعت داوم پیدا کرد و در مقابل دروازه ماموریت همکاری ملل متحد برای افغانستان ( یوناما) با صدور قطعنامه ای اختتام یافت.
در قطعنامه آمده است:" اگر حکومت می خواهد با کسانیکه ضد دین هستند داد و حساب نماید، پس چرا کسانی را مجازات نمی کند که در زیر بیرق اسلام در پیشانی های مردم میخ کوبیدند، کسانیکه مردم را زنده در کانتینر ها سوختاندند، کسانیکه به عفت مردم علناً تجاوز کردند و کسانیکه سایر جنایات نا بخشودنی را مانند تجاوز انجام داده اند".
این گفته ها ارتباط می گیرد با بحث های جاری در جامعه افغانی در رابطه به حسابدهی مبنی بر نقض جدی حقوق بشر که در جریان دهه های طولانی جنگ به آن مبادرت شده است. درحالیکه بسیاری مردم خواهان این امر هستند تا یک روز متهمین این افراطى های شنع به میز عدالت کشانده شوند، اما رئیس جمهور حامد کرزی صریحاً پذیرفت که قدرت پیگیری "جنگ سالاران" را ندارد، رهبران و مردان نظامی انها که به طور گسترده متهم کشتار و ویرانی دهه 1990 هستند. تا کنون در قدرت اند و هيچ يک انها به ميز محاکمه کشانده نشده اند
نکته که اعتراض کننده گان به آن اشاره می کردند این است که اگر چنین چهره های بزرگ با وجود اتهامات وارده آزاد رها شده اند، پس چرا مقامات خشم خود را بالای یک خبرنگار جوان تبارز می دهند؟
بسیاری آنانیکه تجمع کرده بودند در رابطه به چگونگی پیشبرد دوسیه پرویز خشمگین بودند. پرویز از وکیل مدافع برخوردار نگردید، محکمه حکم اش را بدون اطلاع قبلی اصدار نمود، حکم اعدام در 22 جنوری طی یک جلسه بسته صادر گردید.
پرویز ارتکاب به جنایت کفرگوئی را رد می کند و اتهام اخذ مطلب تخریش کننده از انترنت را که در پوهنتون بلخ توزیع گردیده بود کاملاً تکذیب می کند. پرویز محصل پوهنحی ژورنالیزم پوهنتون بلخ است. ( مراجعه نماید به : خبرنگار افغان در اتهام توهین به مقدسات به اعدام محکوم شد، 22 جنوری 2008 )
نیلاب، دختر 19 ساله گفت:" اگر محکمه بلخ شواهدی دال بر گناه پرویز داشته باشد، آنرا به مردم پیشکش نماید، این قضاوت بی نهایت غیر عادلانه بود، ما تقاضا داریم که محکمه تجدید نظر نماید. پرویز حتی وکیل مدافع هم نداشت و معلوم نیست که چه کاری کرده است- پس چرا اعدام شود؟"
نیلاب از جهان بیرونی خواست تا دست بکار شوند:" جامعه بین المللی پول زیاد بالای افغانستان بمصرف رسانیده است، آنان باید آزادی بیان را تضمین کنند. آنان اجازه ندهند که یک انسان بی گناه محکوم به اعدام شود."
عطا الرحمن یک تن از اعتراض کننده دیگر، نظرات نیلاب را بازتاب داد.
او گفت:" اگر کامبخش اعدام شود، نظریه دیموکراسی در افغانستان می میرد، حکومت فعلی از رژیم طالبان فرق نخواهد کرد. ما نمی خواهیم یکبار دیگر روانه آن رژیم شویم، بناً ما برای آزادی بیان مظاهره می کنیم."
بعضی خبرهای خوش هم در رابطه به دوسیه پرویز وجود دارد. مشرانو جرگه از حمايت خويش در رابطه به حکم اعدام دست کشيد و تصمیم قبلى خويشرا یک " اشتباه تخنیکی" دانست."
به گفته عطا الرحمن" سنا صلاحیت این چنین تصمیم گیری ها را ندارد. آنان باید انتظار محاکم ( عالیه) را بخاطر اصدار حکم بکشند. ما این عمل شانرا بحیث یک جواب سیاسی می پنداریم."
حکم اعدام از سوی دو محکمه عالی استیناف اصدار می گردد و قبل از اجرا ، توسط رئیس جمهور کرزی توشیح می شود.
مسعود متین سخنگوی حزب همبستگی افغانستان، برایم گفت که گروپ آنان پرویز را حمایت می کنند زیرا آنان معتقد اند که حکم اعدام غیر عادلانه بوده است.
او گفت:" مانند سایر احزاب دیموکراتیک، ما هم مکلفیت داریم از ارزش های دیموکراتیک و آزادی بیان دفاع نماییم، کامبخش یک خبرنگار است و آزادی های مدنی اش نقض شده است، بناً وی را باید حمایت نماییم."
او اضافه کرد، " آنانیکه این حکم را صادر کرده اند از اسلام فهمی ندارند. آنان کوشش می کنند تا از اسلام تصویر خشن به چشمان جهانیان ارایه نمایند و افغانستان را بد نام سازند."
روزیکه مظاهره واقع شد، ده ها خبرنگار برایم زنگ زدند و اظهار خوشی کردند از خاطر اینکه دوسیه پرویز حمایت مردمی کسب نمود. بخصوص، خبرنگاران شمال خوشحال بودند- آنان اولین کسانی بودند در مقابل توقیفگاه برادردم مظاهره کردند.
جان محمد حبیبی ،گزارشگر رادیو کلید در بلخ ،گفت:" خداوند ما را یاری می رساند زیرا ما بر حق هستیم و کامبخش بی گناه است. حالا مردم فهمیده اند و از کامبخش حمایت می کنند."
هارون نجفی زاده، خبرنگار آزاد در بلخ، رضایت اش را در حمایت از پرویز مشابهاً ابراز داشت."
بعضی ناظرین از روی احتیاط می گویند که میزان حساسیت ها جداً مراعت شود تا این اعتراض ها یک نوع ضد یت را ببار نیاورد.
محمد نبی اسیر، تحلیلگر سیاسی مقیم در بلخ، گفت:" درست است که این مظاهره ها حمایت مردمی برای پرویز نشان می دهد. هزاران نفر دیگر هم از وی حمایت خواهند کرد، اما آنان بخاطر امنیت خودشان توان این کار را نخواهند یافت."
او اضافه کرد:" به هرحال، اگر مظاهره ها بدقت طرح ریزی نشوند، و مظاهره کننده گان شعار های مطلوب خود شانرا سر بدهند، ملاها و اسلام گرایان تحریک خواهند شد و شدیداً پاسخ خواهند داد."
" چیزیکه مهم است، رهائی این خبرنگار است. زنده گی کامبخش مهمتر از هرنوع مظاهره و یا اعتراض است."
سید یعقوب ابراهیمی خبرنگار آی دبلیو پی آر مقیم در مزارشریف است.
مظاهر کننده گان در کابل خواستار رهائی خبرنگار شدند
اعتراض کننده گان می گویند که اعدام سید پرویز کامبخش در اتهام کفر گوئی، به آزادی بیان و دیموکراسی نقطه پایان خواهد بخشید.
گزارش سید یعقوب ابراهیمی در کابل ( 4 فبروری 2008)
مردم در سرکهای کابل با صف هاى طولانى در حرکت بودند انها عکس های سید پرویز کامبخش خبرنگار را با خود حمل می کردند. این برایم بسیار عجیب بود که عکس کامبخش چند مرتبه بزرگتر شده بود و در دستان بسیاری قرار داشت. پرویز برادر من است.
این راهپیمائی فقط پس از یک هفته که یک محکمه ابتدائی ولایت بلخ حکم اعدام را علیه پرویز صادر کرد، برگزار گردید.
رسانه های بین المللی در این رابطه عطف توجه کردند، اما برای من این حرکت مردان و زنان هموطنم از اهمیت خاصی برخور دار است که بخاطر برادرم و آزادی انجام دادند. راهپیمائی 31 جنوری از سوی حزب همبستگی افغانستان تنظیم شده بود.
بسیاری اشتراک کننده گان برایم گفتند که باوجود که آنان پرویز را شخصاً نمی شناسند اما ایشان برای تحفظ آزادی بیان و دیموکراسی در افغانستان راهپیمائی می کنند.
در حالیکه صدا های سر داده می شد " زنده باد دیموکراسی!" و " ما رهائی پرویز را می خواهیم!"، راهپیمائی مذکور تقریباً برای دو ساعت داوم پیدا کرد و در مقابل دروازه ماموریت همکاری ملل متحد برای افغانستان ( یوناما) با صدور قطعنامه ای اختتام یافت.
در قطعنامه آمده است:" اگر حکومت می خواهد با کسانیکه ضد دین هستند داد و حساب نماید، پس چرا کسانی را مجازات نمی کند که در زیر بیرق اسلام در پیشانی های مردم میخ کوبیدند، کسانیکه مردم را زنده در کانتینر ها سوختاندند، کسانیکه به عفت مردم علناً تجاوز کردند و کسانیکه سایر جنایات نا بخشودنی را مانند تجاوز انجام داده اند".
این گفته ها ارتباط می گیرد با بحث های جاری در جامعه افغانی در رابطه به حسابدهی مبنی بر نقض جدی حقوق بشر که در جریان دهه های طولانی جنگ به آن مبادرت شده است. درحالیکه بسیاری مردم خواهان این امر هستند تا یک روز متهمین این افراطى های شنع به میز عدالت کشانده شوند، اما رئیس جمهور حامد کرزی صریحاً پذیرفت که قدرت پیگیری "جنگ سالاران" را ندارد، رهبران و مردان نظامی انها که به طور گسترده متهم کشتار و ویرانی دهه 1990 هستند. تا کنون در قدرت اند و هيچ يک انها به ميز محاکمه کشانده نشده اند
نکته که اعتراض کننده گان به آن اشاره می کردند این است که اگر چنین چهره های بزرگ با وجود اتهامات وارده آزاد رها شده اند، پس چرا مقامات خشم خود را بالای یک خبرنگار جوان تبارز می دهند؟
بسیاری آنانیکه تجمع کرده بودند در رابطه به چگونگی پیشبرد دوسیه پرویز خشمگین بودند. پرویز از وکیل مدافع برخوردار نگردید، محکمه حکم اش را بدون اطلاع قبلی اصدار نمود، حکم اعدام در 22 جنوری طی یک جلسه بسته صادر گردید.
پرویز ارتکاب به جنایت کفرگوئی را رد می کند و اتهام اخذ مطلب تخریش کننده از انترنت را که در پوهنتون بلخ توزیع گردیده بود کاملاً تکذیب می کند. پرویز محصل پوهنحی ژورنالیزم پوهنتون بلخ است. ( مراجعه نماید به : خبرنگار افغان در اتهام توهین به مقدسات به اعدام محکوم شد، 22 جنوری 2008 )
نیلاب، دختر 19 ساله گفت:" اگر محکمه بلخ شواهدی دال بر گناه پرویز داشته باشد، آنرا به مردم پیشکش نماید، این قضاوت بی نهایت غیر عادلانه بود، ما تقاضا داریم که محکمه تجدید نظر نماید. پرویز حتی وکیل مدافع هم نداشت و معلوم نیست که چه کاری کرده است- پس چرا اعدام شود؟"
نیلاب از جهان بیرونی خواست تا دست بکار شوند:" جامعه بین المللی پول زیاد بالای افغانستان بمصرف رسانیده است، آنان باید آزادی بیان را تضمین کنند. آنان اجازه ندهند که یک انسان بی گناه محکوم به اعدام شود."
عطا الرحمن یک تن از اعتراض کننده دیگر، نظرات نیلاب را بازتاب داد.
او گفت:" اگر کامبخش اعدام شود، نظریه دیموکراسی در افغانستان می میرد، حکومت فعلی از رژیم طالبان فرق نخواهد کرد. ما نمی خواهیم یکبار دیگر روانه آن رژیم شویم، بناً ما برای آزادی بیان مظاهره می کنیم."
بعضی خبرهای خوش هم در رابطه به دوسیه پرویز وجود دارد. مشرانو جرگه از حمايت خويش در رابطه به حکم اعدام دست کشيد و تصمیم قبلى خويشرا یک " اشتباه تخنیکی" دانست."
به گفته عطا الرحمن" سنا صلاحیت این چنین تصمیم گیری ها را ندارد. آنان باید انتظار محاکم ( عالیه) را بخاطر اصدار حکم بکشند. ما این عمل شانرا بحیث یک جواب سیاسی می پنداریم."
حکم اعدام از سوی دو محکمه عالی استیناف اصدار می گردد و قبل از اجرا ، توسط رئیس جمهور کرزی توشیح می شود.
مسعود متین سخنگوی حزب همبستگی افغانستان، برایم گفت که گروپ آنان پرویز را حمایت می کنند زیرا آنان معتقد اند که حکم اعدام غیر عادلانه بوده است.
او گفت:" مانند سایر احزاب دیموکراتیک، ما هم مکلفیت داریم از ارزش های دیموکراتیک و آزادی بیان دفاع نماییم، کامبخش یک خبرنگار است و آزادی های مدنی اش نقض شده است، بناً وی را باید حمایت نماییم."
او اضافه کرد، " آنانیکه این حکم را صادر کرده اند از اسلام فهمی ندارند. آنان کوشش می کنند تا از اسلام تصویر خشن به چشمان جهانیان ارایه نمایند و افغانستان را بد نام سازند."
روزیکه مظاهره واقع شد، ده ها خبرنگار برایم زنگ زدند و اظهار خوشی کردند از خاطر اینکه دوسیه پرویز حمایت مردمی کسب نمود. بخصوص، خبرنگاران شمال خوشحال بودند- آنان اولین کسانی بودند در مقابل توقیفگاه برادردم مظاهره کردند.
جان محمد حبیبی ،گزارشگر رادیو کلید در بلخ ،گفت:" خداوند ما را یاری می رساند زیرا ما بر حق هستیم و کامبخش بی گناه است. حالا مردم فهمیده اند و از کامبخش حمایت می کنند."
هارون نجفی زاده، خبرنگار آزاد در بلخ، رضایت اش را در حمایت از پرویز مشابهاً ابراز داشت."
بعضی ناظرین از روی احتیاط می گویند که میزان حساسیت ها جداً مراعت شود تا این اعتراض ها یک نوع ضد یت را ببار نیاورد.
محمد نبی اسیر، تحلیلگر سیاسی مقیم در بلخ، گفت:" درست است که این مظاهره ها حمایت مردمی برای پرویز نشان می دهد. هزاران نفر دیگر هم از وی حمایت خواهند کرد، اما آنان بخاطر امنیت خودشان توان این کار را نخواهند یافت."
او اضافه کرد:" به هرحال، اگر مظاهره ها بدقت طرح ریزی نشوند، و مظاهره کننده گان شعار های مطلوب خود شانرا سر بدهند، ملاها و اسلام گرایان تحریک خواهند شد و شدیداً پاسخ خواهند داد."
" چیزیکه مهم است، رهائی این خبرنگار است. زنده گی کامبخش مهمتر از هرنوع مظاهره و یا اعتراض است."
سید یعقوب ابراهیمی خبرنگار آی دبلیو پی آر مقیم در مزارشریف است.
آنلاین : گزارش انستیتوت گذارشدهی جنگ و صلح