نگاۀ عزیز!
با متن پیشنهادی تو در حد یک شعار موافق هستم. یکی از شریفانه ترین، بهترین و انسانی ترین شعار های است که شیده ام. اما ضرور نیست که این پیشنهاد شعار گونه از دهن کامبخش در این وضعیت که است بیرون شود. چون هیچ کدام ما در وضعیت روانی و جسمی و روحی که کامبخش عزیزدر آن قرار دارد،نیستم و ناگزیر درک آن به ما مشکل است. از یکطرف زندانی شدن و به محکوم به اعدام شدن کامبخش برای خودش بسیار بسیار زیاد یک مساله شخصی است و از جانب دیگر برای انسان های آزادی دوست این حکم و این عمل عمیقا بعد اجتماعی دارد. بگذارید که کامبخش به هر وسیله ممکن خود را از چنگ این حکم و این زندان قرون وسطایی، از چنگ این ددان بی شرم و خونخوار آزاد کند. ما نباید به او دستور بدهیم که چی باید بکند و چی باید نکند.
دفاع از کامبخش دفاع از آزادی بیان است. کامبخش عزیز به هر نوع و شکل وصورت که خود را آزاد کرد حق اش است و به شرط که انسان دیگری از آن متضرر نشود. با آزادی کامبخش عزیز نه مبارزه برای آزادی، آزادی بیان و روشنگر به پایان می رسد و نه در قتل و اعدام او. کامبخش باید آزاد شود، این مبرهن است، با فشار آزادی دوستان هموطن و بیرون مرزی و هم با مقاومت و چاره سازی خود کامبخش عزیز. شاید کامبخش توبه نامۀ نوشت، شاید کامبخش برای رهای خود از چنگ ددمنشان خونخوار بخواهد بر ضد آزادی و آزادی بیان قیام کند. مهم نیست او آزاد می شود و همان طور که از فردای من و تو کسی نمی داند که چی می شویم او هم با فردای موهوم مواجه خواهد بود. ولی چیزی که می ماند مبارزه به خاطر آزادی است. مبارزه به خاطر آزادی در بیان، در فکر و در اندیشه و در خلاقیت. این کشمکش تا انسان است ادامه دارد. پیوند کامبخش با آزادی بیان یک پیوند مستعجل است اما پیوند حکم اعدام و زندانی شدن کامبخش با آزادی بیان یک پیوند درونی و متداوم است. پیروزی در این است که زمان که نیرو های واپس گرا بخواهد کامبخش دیگر را به کام زندان و مرگ بکشاند دست و پایش بلرزد. بداند که آسان نیست، بداند که کامبخش ها تنها نیستند، بداند که انسان های عاشقانه به آزادی دلبسته اند و به هم وابسته اند. بداند که آزار رساندن به یک کامبخش سبب رنج و بد نامی و شکست خودش می شود. بداند که با کشتن و بستن و مسخ کردن نمی تواند سد راه آزادی خواهی انسان ها سرشتاً آزاد شود.
شعار تو به قلبم نشست اما ناگزیر شعار کامبخش نباید باشد. این شعار ما بیرون از زندان بوده ها است. نباید به دیگران تکلیف خلق کنیم. خود ما بهتر از این می توانستیم تا از کامبخش ها دفاع کنیم که نکردیم.
نگاۀ عزیز!
با متن پیشنهادی تو در حد یک شعار موافق هستم. یکی از شریفانه ترین، بهترین و انسانی ترین شعار های است که شیده ام. اما ضرور نیست که این پیشنهاد شعار گونه از دهن کامبخش در این وضعیت که است بیرون شود. چون هیچ کدام ما در وضعیت روانی و جسمی و روحی که کامبخش عزیزدر آن قرار دارد،نیستم و ناگزیر درک آن به ما مشکل است. از یکطرف زندانی شدن و به محکوم به اعدام شدن کامبخش برای خودش بسیار بسیار زیاد یک مساله شخصی است و از جانب دیگر برای انسان های آزادی دوست این حکم و این عمل عمیقا بعد اجتماعی دارد. بگذارید که کامبخش به هر وسیله ممکن خود را از چنگ این حکم و این زندان قرون وسطایی، از چنگ این ددان بی شرم و خونخوار آزاد کند. ما نباید به او دستور بدهیم که چی باید بکند و چی باید نکند.
دفاع از کامبخش دفاع از آزادی بیان است. کامبخش عزیز به هر نوع و شکل وصورت که خود را آزاد کرد حق اش است و به شرط که انسان دیگری از آن متضرر نشود. با آزادی کامبخش عزیز نه مبارزه برای آزادی، آزادی بیان و روشنگر به پایان می رسد و نه در قتل و اعدام او. کامبخش باید آزاد شود، این مبرهن است، با فشار آزادی دوستان هموطن و بیرون مرزی و هم با مقاومت و چاره سازی خود کامبخش عزیز. شاید کامبخش توبه نامۀ نوشت، شاید کامبخش برای رهای خود از چنگ ددمنشان خونخوار بخواهد بر ضد آزادی و آزادی بیان قیام کند. مهم نیست او آزاد می شود و همان طور که از فردای من و تو کسی نمی داند که چی می شویم او هم با فردای موهوم مواجه خواهد بود. ولی چیزی که می ماند مبارزه به خاطر آزادی است. مبارزه به خاطر آزادی در بیان، در فکر و در اندیشه و در خلاقیت. این کشمکش تا انسان است ادامه دارد. پیوند کامبخش با آزادی بیان یک پیوند مستعجل است اما پیوند حکم اعدام و زندانی شدن کامبخش با آزادی بیان یک پیوند درونی و متداوم است. پیروزی در این است که زمان که نیرو های واپس گرا بخواهد کامبخش دیگر را به کام زندان و مرگ بکشاند دست و پایش بلرزد. بداند که آسان نیست، بداند که کامبخش ها تنها نیستند، بداند که انسان های عاشقانه به آزادی دلبسته اند و به هم وابسته اند. بداند که آزار رساندن به یک کامبخش سبب رنج و بد نامی و شکست خودش می شود. بداند که با کشتن و بستن و مسخ کردن نمی تواند سد راه آزادی خواهی انسان ها سرشتاً آزاد شود.
شعار تو به قلبم نشست اما ناگزیر شعار کامبخش نباید باشد. این شعار ما بیرون از زندان بوده ها است. نباید به دیگران تکلیف خلق کنیم. خود ما بهتر از این می توانستیم تا از کامبخش ها دفاع کنیم که نکردیم.