دوستانی که تصور میکنند راوا مقابل خلیلزاد (بخوانید دولت امریکا و سیاست هایش) خاموشی اختیار کرده، اشتباه محض میکنند، حداقل از مجموع موضعگیری و اعلامیه هایش میتوان دریافت که این واقعیت ندارد و نسبت به هر سازمان دیگر افغانستان در مقابل سیاست امریکا و تجاوزش به افغانستان موضعگیری قاطع داشته است.
اگر به گیست بوک سایت راوا مراجعه کنید، تعداد زیادی از امریکاییانی که پیام گذاشته اند به این نکته راوا انتقاد دارند و آنرا دشمنی با کشور خود میدانند.
و همچنان این نوشته از نویسنده، فلم ساز و خبرنگار جهانی آقای جان پلجر (کسی که بخاطر نظرات و موضعگیری های تندش حتی از آسترالیا به انگستان تبعید شده است) است که شاید با وی آشنایی داشته باشید که در سطح دنیا اگر دو فرد شدید ترین ضدیت را با امریکا و سیاست هایش داشته باشند یکی همین آقا و دومی رابرت فسک است.
ببینید که در تازه ترین مقاله جان پلجر در مورد موضع راوا در ارتباط به امریکا چه نوشته و چگونه موضعگیری راوا در برابرسیاست امریکا را واقعبینانه و عینی میپندارد:
I had suggested to Marina that we meet in the safety of the
Intercontinental Hotel, where foreigners stay in Kabul, but she
said no. She had been there once and government agents,
suspecting she was Rawa, had arrested her. We met instead at a
safe house, reached through contours of bombed rubble that was
once streets, where people live like earthquake victims awaiting
rescue.
Rawa is the Revolutionary Association of the Women of
Afghanistan, which since 1977 has alerted the world to the
suffering of women and girls in that country. There is no
organization on earth like it. It is the high bar of feminism,
home of the bravest of the brave. Year after year, Rawa agents
have traveled secretly through Afghanistan, teaching at
clandestine girls’ schools, ministering to isolated and
brutalized women, recording outrages on cameras concealed beneath
their burqas. They were the Taliban regime’s implacable foes when
the word Taliban was barely heard in the west: when the Clinton
administration was secretly courting the mullahs so that the oil
company Unocal could build a pipeline across Afghanistan from the
Caspian.
Indeed, Rawa’s understanding of the designs and hypocrisy of
western governments informs a truth about Afghanistan excluded
from news, now reduced to a drama of British squaddies besieged
by a demonic enemy in a "good war". When we met, Marina was
veiled to conceal her identity. Marina is her nom de guerre. She
said: "We, the women of Afghanistan, only became a cause in the
west following 11 September 2001, when the Taliban suddenly
became the official enemy of America. Yes, they persecuted women,
but they were not unique, and we have resented the silence in the
west over the atrocious nature of the western-backed warlords,
who are no different. They rape and kidnap and terrorize, yet
they hold seats in [Hamid] Karzai’s government. In some ways, we
were more secure under the Taliban. You could cross Afghanistan
by road and feel secure. Now, you take your life into your
hands." (مقاله کامل)
ممکن فلم مشهور جان پلجر به نام Breaking the Silence: Truth and Lies in the War on Terror را دیده باشید که هنگامه برپا کرد و دولت امریکا را بیآب ساخت. درین فلم بخش اعظم سیاست های امریکا در افغانستان از زبان نمایندگان راوا بیان شده است. و قسمت جالب این فلم سوال پیچ کردن یک نماینده دولت امریکا بوسیله وی میباشد که بالاخره دیگران مداخله نموده با تحقیر و توهین وی را از دفتر بیرون میکنند.
خلاصه آقای میرهزار میتوانست هر اتهامی به راوا بزند منفی این اتهام که مثل آفتاب روشن است که در تناقض با واقعیت راواست.
یا شاید میرهزار به شبکه قوی ترین وابسته باشد که به واقعیتی در مورد راوا دست یافته که از زیر ذره بین جان پلجر خطا خورده است! جان پلجری که از سال 1970 بدینسو طی فلم های مستند و نوشته ها و کتابهایش امریکا و سیاست های تجاوزی اشرا شکافته و افشا نموده است.
دوستانی که تصور میکنند راوا مقابل خلیلزاد (بخوانید دولت امریکا و سیاست هایش) خاموشی اختیار کرده، اشتباه محض میکنند، حداقل از مجموع موضعگیری و اعلامیه هایش میتوان دریافت که این واقعیت ندارد و نسبت به هر سازمان دیگر افغانستان در مقابل سیاست امریکا و تجاوزش به افغانستان موضعگیری قاطع داشته است.
اگر به گیست بوک سایت راوا مراجعه کنید، تعداد زیادی از امریکاییانی که پیام گذاشته اند به این نکته راوا انتقاد دارند و آنرا دشمنی با کشور خود میدانند.
و همچنان این نوشته از نویسنده، فلم ساز و خبرنگار جهانی آقای جان پلجر (کسی که بخاطر نظرات و موضعگیری های تندش حتی از آسترالیا به انگستان تبعید شده است) است که شاید با وی آشنایی داشته باشید که در سطح دنیا اگر دو فرد شدید ترین ضدیت را با امریکا و سیاست هایش داشته باشند یکی همین آقا و دومی رابرت فسک است.
ببینید که در تازه ترین مقاله جان پلجر در مورد موضع راوا در ارتباط به امریکا چه نوشته و چگونه موضعگیری راوا در برابرسیاست امریکا را واقعبینانه و عینی میپندارد:
I had suggested to Marina that we meet in the safety of the
Intercontinental Hotel, where foreigners stay in Kabul, but she
said no. She had been there once and government agents,
suspecting she was Rawa, had arrested her. We met instead at a
safe house, reached through contours of bombed rubble that was
once streets, where people live like earthquake victims awaiting
rescue.
Rawa is the Revolutionary Association of the Women of
Afghanistan, which since 1977 has alerted the world to the
suffering of women and girls in that country. There is no
organization on earth like it. It is the high bar of feminism,
home of the bravest of the brave. Year after year, Rawa agents
have traveled secretly through Afghanistan, teaching at
clandestine girls’ schools, ministering to isolated and
brutalized women, recording outrages on cameras concealed beneath
their burqas. They were the Taliban regime’s implacable foes when
the word Taliban was barely heard in the west: when the Clinton
administration was secretly courting the mullahs so that the oil
company Unocal could build a pipeline across Afghanistan from the
Caspian.
Indeed, Rawa’s understanding of the designs and hypocrisy of
western governments informs a truth about Afghanistan excluded
from news, now reduced to a drama of British squaddies besieged
by a demonic enemy in a "good war". When we met, Marina was
veiled to conceal her identity. Marina is her nom de guerre. She
said: "We, the women of Afghanistan, only became a cause in the
west following 11 September 2001, when the Taliban suddenly
became the official enemy of America. Yes, they persecuted women,
but they were not unique, and we have resented the silence in the
west over the atrocious nature of the western-backed warlords,
who are no different. They rape and kidnap and terrorize, yet
they hold seats in [Hamid] Karzai’s government. In some ways, we
were more secure under the Taliban. You could cross Afghanistan
by road and feel secure. Now, you take your life into your
hands." (مقاله کامل)
ممکن فلم مشهور جان پلجر به نام Breaking the Silence: Truth and Lies in the War on Terror را دیده باشید که هنگامه برپا کرد و دولت امریکا را بیآب ساخت. درین فلم بخش اعظم سیاست های امریکا در افغانستان از زبان نمایندگان راوا بیان شده است. و قسمت جالب این فلم سوال پیچ کردن یک نماینده دولت امریکا بوسیله وی میباشد که بالاخره دیگران مداخله نموده با تحقیر و توهین وی را از دفتر بیرون میکنند.
خلاصه آقای میرهزار میتوانست هر اتهامی به راوا بزند منفی این اتهام که مثل آفتاب روشن است که در تناقض با واقعیت راواست.
یا شاید میرهزار به شبکه قوی ترین وابسته باشد که به واقعیتی در مورد راوا دست یافته که از زیر ذره بین جان پلجر خطا خورده است! جان پلجری که از سال 1970 بدینسو طی فلم های مستند و نوشته ها و کتابهایش امریکا و سیاست های تجاوزی اشرا شکافته و افشا نموده است.
آنلاین : ’The War on Democracy’