آقای میر هزار با سلام مجدد به شما و خواننده گان سایت کابل پرس?
یک, در مورد اینکه هیچ طرف را توجیه نمی کنم, نظرات خود را در پیام قبلی بسیار روشن نوشتم. متاسفانه و یا خوشبختانه هیچ طرفی را نمیتوانم توجیه کنم. اصرار تان نشانه انکار است. به نظراتان احترام دارم.
دو, اینکه بخواهیم یا نخواهیم راوا یک سازمان سیاسی است. و اهداف سیاسی خودش را دارد. این مسله را بخاطر توجیه نمی گویم. صرف میخواهم بگویم که کاری را که یک خبر نگار میکند, از یک سازمان سیاسی نباید انتظار داشت. در مورد سازمان های سیاسی باید بگویم که احزاب, گروه ها و سازمان های که گذشته خونین دارند. هزاران انسان بی گناه را کشتند, و هزاران جرم و جنائت مشهود را مرتکب شدند, و لو هر چند پسوند ونام اسلامی, دموکراتیک و انقلابی هم داشته باشند, هیچ گاهی سازمان های سیاسی نیستند؛ بلکه باند های قاتل, آدمکش و خیانت کار به شمار میروند. اگر راوا هم به خاطر رسیدن به اهدافش به خشونت متوصل شود, و برخلاف منافع مردم مان کار کند, یک گروه تروریستی به شمار خواهد رفت. این یک معیار قبول شده جهانی وانسانی است.
سه, یکی از راه های که یک خبرنگار کارش را انجام میدهد, مراجعت مستقیم به منبع خبر و یا معلومات که خواهانش است, میباشد. در صورت نبود فاکت و سند معتبر, جواب کننده و جواب دهنده, هر دو طرف با توصل به باور های سنگگ شده ذهنی شان سخن میگویند که ما مثالهای آنرا هر روز در جامعه افغانی مان شاهدیم.
چار, اما, قومندان این خانه (کابل پرس) شمایید. و این یک حقیقت است. ای کاش تمام قومندان ها مانند شما میبودند.
پنج, من نمیخواهم که سر دبیر این سایت به هیچ وجه ساکت باشد. حتی میخواهم بدون کدام دغدغه ذهنی و بیم از تاپه راوائی خوردن یا تروریست خوردن, همه جانبه, بی هراس افکارش را نوشته کند. که خواهد کرد. بگذار که دیگران تاپه بزنند. مردم مان خود قضاوت خواهند کرد. حقیقت همیشه پیروز است.
شش, من شگرد های روزنامه نگاری تانرا نمیدانم. فقط, امیدوار هستم, اینکه از هواداران راوا پرسیدید که پاسخ بگویند وزمانی که آنها طبعاً در بیخبری, احساسات شانرا بیان میکنند, وشما آنهارا به خاک باد کردن و بیخبری متهم میکنید, چی شگرد روزنامه نگاری بود, روزی شرح دهید.
هفت, هر چند قومندان این خانه شمایید, امیدوار هستم توهین و حقارت تلقی نکنید, ولی اجازه بدهید که آزادی اینکه, کی را, چی وقت, در کجا و چی قسم نقد کنم, داشته باشم.
حوصله مندی و پشتکار تان سخت قابل قدر است. موفقیت تانرا صمیمانه خواهانم.
طناب دار دوست بهتر از تخت شاهانهء اهدا شده از طرف خلیلزاد است.
آقای میر هزار با سلام مجدد به شما و خواننده گان سایت کابل پرس?
یک, در مورد اینکه هیچ طرف را توجیه نمی کنم, نظرات خود را در پیام قبلی بسیار روشن نوشتم. متاسفانه و یا خوشبختانه هیچ طرفی را نمیتوانم توجیه کنم. اصرار تان نشانه انکار است. به نظراتان احترام دارم.
دو, اینکه بخواهیم یا نخواهیم راوا یک سازمان سیاسی است. و اهداف سیاسی خودش را دارد. این مسله را بخاطر توجیه نمی گویم. صرف میخواهم بگویم که کاری را که یک خبر نگار میکند, از یک سازمان سیاسی نباید انتظار داشت. در مورد سازمان های سیاسی باید بگویم که احزاب, گروه ها و سازمان های که گذشته خونین دارند. هزاران انسان بی گناه را کشتند, و هزاران جرم و جنائت مشهود را مرتکب شدند, و لو هر چند پسوند ونام اسلامی, دموکراتیک و انقلابی هم داشته باشند, هیچ گاهی سازمان های سیاسی نیستند؛ بلکه باند های قاتل, آدمکش و خیانت کار به شمار میروند. اگر راوا هم به خاطر رسیدن به اهدافش به خشونت متوصل شود, و برخلاف منافع مردم مان کار کند, یک گروه تروریستی به شمار خواهد رفت. این یک معیار قبول شده جهانی وانسانی است.
سه, یکی از راه های که یک خبرنگار کارش را انجام میدهد, مراجعت مستقیم به منبع خبر و یا معلومات که خواهانش است, میباشد. در صورت نبود فاکت و سند معتبر, جواب کننده و جواب دهنده, هر دو طرف با توصل به باور های سنگگ شده ذهنی شان سخن میگویند که ما مثالهای آنرا هر روز در جامعه افغانی مان شاهدیم.
چار, اما, قومندان این خانه (کابل پرس) شمایید. و این یک حقیقت است. ای کاش تمام قومندان ها مانند شما میبودند.
پنج, من نمیخواهم که سر دبیر این سایت به هیچ وجه ساکت باشد. حتی میخواهم بدون کدام دغدغه ذهنی و بیم از تاپه راوائی خوردن یا تروریست خوردن, همه جانبه, بی هراس افکارش را نوشته کند. که خواهد کرد. بگذار که دیگران تاپه بزنند. مردم مان خود قضاوت خواهند کرد. حقیقت همیشه پیروز است.
شش, من شگرد های روزنامه نگاری تانرا نمیدانم. فقط, امیدوار هستم, اینکه از هواداران راوا پرسیدید که پاسخ بگویند وزمانی که آنها طبعاً در بیخبری, احساسات شانرا بیان میکنند, وشما آنهارا به خاک باد کردن و بیخبری متهم میکنید, چی شگرد روزنامه نگاری بود, روزی شرح دهید.
هفت, هر چند قومندان این خانه شمایید, امیدوار هستم توهین و حقارت تلقی نکنید, ولی اجازه بدهید که آزادی اینکه, کی را, چی وقت, در کجا و چی قسم نقد کنم, داشته باشم.
حوصله مندی و پشتکار تان سخت قابل قدر است. موفقیت تانرا صمیمانه خواهانم.
طناب دار دوست بهتر از تخت شاهانهء اهدا شده از طرف خلیلزاد است.
شاد باشید