کابل پرس: خبری، تحليلی و انتقادی | Kabul Press

طالبان اصلی در ارگ ریاست جمهوری، اینها دنبال چه می گردند؟

2010-02-09T19:25:00Z

عکس از اسوشیتد پرس

چند دقیقه در"عقربه ی چهارم"

جاويد فرهاد — 2010-02-09T10:00:00Z

"عقربه ی چهارم"،مجموعه ی شعرهاییست از "محمدیاسین نگاه"؛ شاعری با درک ودریافت خودش که چندی پیش منتشر شده است.

برای سامان بخشی بهتر گپ و گفت در باره ی شعر های این مجموعه ، تاٴملم را در مورد یک شعر از این دفتر آغاز می کنم وبحث گسترده در باره ی بسیاری از سرود های دیگر را به فرصت و زمان بعدی می گذارم:

حوالی ساعت نمی دانم چند

کوه حلق آویز شدم

تو حلق آویز شدم

من حلق آویز شدم

ما حلق آویز شدم

شب بدون مقدمه مرگ را سرود

حوالی ساعت نمی دانم چند

جاده "کارته ی سخی "می داند

که قدم هایم چقدر

سکته

می نشستند

میان ماندن و رفتن

رفتن و ماندن.

تا آمدم رفتی

تا رفتم آمدی

و امشب چقدر زود دلت خواست که بخوابی

حتا پیش از آن که با سکوت

برای "نسترن"لالایی بخوانی

تا نمی دانم ترین روز خوابیدی

***

مادر جان دوست داشت

خواب هایت را بخورد

تا برخیزی

و ما یک شب، یک زندگی، یک نفس

در کنارت ایستاده خوابیدیم

فردا چقدر زود فردا شد تلاوت و صلوات صلوات و تلاوت

تکرار

انالله و انا الیه راجعون

هر لحظه کوچه را

زنده

زندانی می کرد.

***

"آرمان شهرت" حالا بی صدا ترین جایی است

که تنهامردگان می دانند

سکوت سهمگین اش را

***

رفتی و عکس های سیاه و سفید ت جاده های قیس را لیلایی کرد

حوالی ساعت نمی دانم چند

شعر حلقه حلقه حلقه حلق آویز شد نت را

سرنوشت

بی باکانه

نوشت!

برای جلوگیری از پراکنده گویی-وبه نحوی هم کلی گویی های مزمن- بهتر است چارچوب ویژه یی به خاطر بررسی شعر فراروی آن داشته باشم.

من ، بررسی این شعر را باروش سه گانه ی تاٴمل در اثر، تحلیل متن و تعمیم تجربه فردی شاعر آغاز می کنم ؛ اما پیش از ورود به متن اصلی بحث ،توجیهاتم را از این روش سه گانه مشخص می کنم:

روش تاٴمل در اثر: این روش به معنای دقت در باره ی محتوا و مفهوم اثر است و به گونه یی، بازگویی مفهوم اثر برای مخاطب است.

روش تحلیل متن: در این روش ،پاسخ به چهارعلت موجود متن یعنی مادی (از چه ساخته شده) علت فاعلی (آن را که ساخته ) علت صوری (به چه شکلی ساخته شده) و علت غایی (برای چه ساخته شده ) ضروری پنداشته می شود.

روش تعمیم تجربه ی فردی شاعر: تعمیم تجربه ی فردی شاعر، یکی از ویژه گی های مهم برای مخاطب شعر دانسته می شود؛ زیرا شاعری که در هنگام آفرینش؛ تجربه ی فردی اش را در ذهن مخاطب نتواند بسط و گسترش دهد، بیانش چیزی در حدیک " بیان نامه ی احوال شخصی " باقی می ماند و روند حسامیزی و رسانگی اش با مخاطب صدمه می بیند.

1- تاٴمل در اثر : شعر" یک"، در مجموعه ی "عقربه ی چهارم" به گونه یی مرگ انسانیست که شاعر از اتفاق این حادثه شوکه شده است:

"حوالی ساعت نمی دانم چند

شعر حلقه حلقه حلقه حلق آویز شدنت را

سرنوشت

بی باکانه

نوشت ! "

سپس تنوع روایت در لایه های دیگر مانند : "رفتی و عکس های سیاه و سفید ت جاده های قیس را لیلایی کرد وآرمان شهرت" حالا بی صدا ترین جایی است که تنها مردگان می دانند ، سکوت سهمگین اش را ادامه می یابد و به همین سان، شرح بی تویی در ترکیب واژه ها و سطر های دیگر بیان می شود.

مرگ یک آدم ویژه در این شعر از دید پدید آورنده اش ، یک امر طبیعی نیست؛ زیرا این مرگ تحمیل نشده ؛ بلکه آگاهانه فراخوانده شده؛ این مرگ ، یک مرگ طبیعی نیست، خودکشی است ؛ آن هم حلق آویز شدن پدری که دخترش با هزاران نیاز کودکانه شاهدمرگش بوده است.

همین غیر طبیعی بودن مرگ، آغازانگیزه یی برای سرایش می تواند تلقی شود؛ چیزی که به گونه ی ویژه، احساس هر شاعری را- در حدی- می تواند برانگیزد.

2- تحلیل متن : تحلیل متن، روش وابسته به نوع نگاه مخاطب است؛ هیچ اصلی به حیث چارچوب از پیش تعیین شده برای تحلیل متن وجود ندارد ؛ زیرا از دید هر منوتیک ،هر متن ، در گستره ی درک و دریافت فردی مخاطب شکل می گیرد و به لحاظ مفهومی تحلیل می شود.

شعر"یک "، با سطر "حوالی ساعت نمی دانم چند" آغاز می یابد. عدم ذکر زمان به لحاظ تقویمی ، میزان شوکه شدن شاعر از مرگ غیر طبیعی و به قول معروف " ناهنگام " را می رساند ، سپس کوه ، تو، من و ما ، نمادهایی اند ازروایت مرگ که همه در پیوند با حلق آویز شدن مردی حلق آویز شده اند ؛ یعنی با مرگ او،همه مرده اند...

"شب بدون مقدمه مرگ را سروده " است و شاعر با دریغ " میان ماندن ورفتن ورفتن وماندن " در جاده "سکته سکته " گام بر می دارد. سکته گی گام ها وسط ماندن ورفتن ورفتن وماندن، تصویری از گم کردن خود (شاعر) در بی سویی وبی هیچی محض است وبه گونه یی بیان وضعیت روانی یک آدم گم کرده در خویش است.

در سطر های بعدی بازگویی نوعی حسرت ، شرح عنعنه ی مرگ مانند: تکرار تلاوت و صلوات و تصویر بی تویی او مثل: "آرمان شهرت " حالا بی صدا ترین حایی است که تنها مردگان سکوت سهمگین اش را می دانند و سپس هم نوشتن شعر حلق آویز شدن توسط دستان بی باکانه ی سرنوشت .

افزون بر ویژه گی هایی مانند: به کار گیری روش ایجاز در زبان و رقص آهنگین واژه ها در ترکیب هایی مثل: "ماندن و رفتن " و معکوس کردن آن مانند : رفتن و ماندن " و" تا آمدم رفتی ، تارفتم آمدی " ، سطر "رفتی وعکس های سیاه وسفیدت جاده های قیس را لیلایی کرد" به نظر من شاعرانه ترین سطر در میان سطرهای دیگر شعر است .

تکرار واژه هایی مانند "سکته سکته سکته ، تکرار تکرار تکرار، زنده زنده زنده و حلقه حلقه حلقه " با وجود آن که سبب ایجاد نوعی تناسب آهنگین و موسیقی می شود ؛ اما احساس عمدی بازی با واژه ها را در ذهن نیز متبا در می سازد و به گونه یی جریا ن طبیعی شعر را وارونه نشان می دهد.

در برخی سطرها مانند : "وامشب چقدر زود دلت خواست که بخوابی " رویکرد زبان ، حالت شاعرانگی خود را از دست می دهد و در مقایسه با سطرهای "حتاپیش از آن که باسکوت + برای "نسترن "لالایی بخوانی + تانمیدانم ترین روز خوابیدی " رنگ می بازد و به زبان ساده ی یک نثر بدل می شود.

3- تعمیم تجربه ی فردی شاعر : "الیوت " در بحث تعمیم تجربه ی فردی شاعر برای مخاطب به این باوراست :" تعمیم تجربه ی فردی از من شاعر به من مخاطب ، سبب ایجاد رابطه ی شعر باذهن شده و به صورتی تجربه ی فردی شاعر با مخاطب تقسیم می شود وشعر به مرحله ی تاٴثیر گزاری در ذهن می رسد".(1)

با استناد بر این فرضیه ،با آن که مفهوم "مرگ" تا هنگامی که به قول شاعر بی با کانه بر سرنوشت آدم ها می تازد ، ازیک تجربه ی فردی (من شاعر) آغاز می شود ؛ اما در فرایند تاٴمل در اثر ، به مرحله ی درک و دریافت جمعی می رسد و درلایه های بعدی ، تجربه ی فردی شاعر به وسیله ی ابزاری مثل تخییل و زبان در ذهن مخاطب بسط می یابد و فرایند دو سویه ی تاٴثیر پذیری میان شاعر و مخاطب ایجاد می شود.

گزینش شکل : گزینش شکل ، یکی از بحث های مهم در حوزه ی شعر است ؛ اما این گزینش به با ورمن ، یک روش یا فرضیه ی از پیش تعیین شده در شعر نیست ؛بل تا حدی گزنیش شکل بسته به عملیه ی ناخود اگاهی ذهن و تجربه ی فردی شاعر از فرم (شکل) است ؛ واین درست فرضیه یی است عکس باور فرمالسیت ها که به فرم از چشم انداز دیگری می نگرند.

من هنوزهم باور"فروغ فرخزاد" بانوی فراز دست شعر پارسی را تاٴیید می کنم که در گفتگویی گفته بود : محتوای خوب درشعر ، بی تردید پدید آورنده ی شکل خوب نیز است ؛ اما افزون براین،می خواهم این نکته را هم ذکرکنم: که تجربه وعادت شاعر به فرمی که آن را بارها آزموده نیز در پهلوی محتوای خوب ، سبب گزینش شکل می شود و محتوای خوب جمع تجربه وعادت در گزینش شکل در شعر، نقش بارزی دارد.

در شعر "یک" و بسیاری از شعر های دیگر مجموعه ی "عقربه ی چهارم" مانند شعرهای: "شش ، هفت، هشت ، یازده ، هفده ، سی وسه ، چهل ودو و.... محتوای خوب افزون بر تجربه و عادت در گزینش شعر برای پدید آوردن شکل، نقش داشتنه اند.

یاد دهانی چند نکته ی دیگر به گونه ی مجموعی :

تکرار سطرها و واژه ها:ازکاستی هایی است که در برخی موارد شعر ها را از حلاوت طبیعی دور می کند مانندتکرار : "چند سطر شعر پشتو ، چند سطر شعر پشتو در شعر چهار، صفحه 15 و در واژه ها :" آبی آبی آبی در شعر یازده برگ های 30 و 32 و به همین گونه تکرار "آخرین سفر ، آخرین سفر،در شعر هژده، صفحه 49 .

وا رونه کردن واژه ها دربافت مفهومی زبان : این روش، در زبان شعر های مجموعه ی عقربه ی چهارم" بسیار زیبابه لحاظ مفهومی در بر خی جاها آورده شده ؛ اما تکرار آن به نوعی، کلیشه زده گی را در جاهایی ایجاد کرده است مانند : " تا آمدم رفتی ، تا رفتم آمدی ، شعر یک، صفحه 6 ، سقوط پروانه در شمع ، سقوط شمع در پروانه ، شعر هفت، صفحه 23 .

پدید آوردن ترکیب های زیبا : یکی از ویژه گی های دیگری که در مجموعه ی "عقربه ی چهار م " می توان بازیافت ، پدید آوردن ترکیب های زیبا ست مانند : "سرنوشت های زیادی در پا نوشت موهایت + سر گردان می گردند ، شعر پنج صحفات 18 تا 19 ویا تا نمی دانم ترین روز خوابیدی ، شعر یک ،صحفه 7 و به همین سان سطر "لبانت نا خواندنی ترین روایت است که از مرور آن می ترسم" در شعر شش، صفحه 30

کلیشه زدایی : چیزی که در مرور مجموعه ی "عقربه ی چهارم" افزون بر بر خی از شعرها و برخی از سطرها مرا – تاحدی – د چارشگفتی کرد، شیوه ی نگارش سر نامه ها (عنوان ها) ی شعر بود که به گونه ی و ارونه و از چپ به راست نوشته شده بود که این را نیز می توان از شمار روش کلیشه زدایی در روش نگارش سرنامه های شعر دانست.

- نگاهی به دو بیتی ها ورباعی ها :
دوبیتی ها و رباعی هایی که در پایان مجموعه "عقربه ی چهارم " آمده ، متاٴسفانه مرا در مقایسه با شعر های سپید این مجموعه دچارشگفتی نکرد. با آن که نوع نگاه تازه ی شاعر در دوبیتی و رباعی نیز مورد تاٴمل است ؛ اما این تازه گی ها مانند بسیاری از شعر های آزاد این مجموعه از کشش و جذبه ی شاعرانه –چندان – بر خوردار نیستند . به گونه ی نمونه، شعر" پنجاوهفت" راکه در فرم رباعی پدیدآمده می خوانیم:

"رفتی و مرا شاعر باران کردی

با شعر و غزل قصه فراوان کردی

در نامه نوشتی که دیگر شعر مگو

با قهوه و سیگار تو عصیان کردی "

که افزون بر ثقلت وزنی "ی" در واژه "دیگر" که به اقتضای وزن باید آن را "دگر" بخوانیم و نه دیگر ، آوردن واژه های "قهوه و سیگار" و سپس بافت مفهومی آن با واژه ی "عصیان " ، تصور می شود به گونه ی عمدی و بدون ساختار مفهومی رسا ، زیر تاٴثیر و جذبه ی روش محسور سازی واژه ها آورده شده است.

نمونه ی ناموفق از یک دوبیتی دیگر :

"لبانت الکل نایاب دارد

نگاهت قصه ی صد خواب دارد

وراز دست های خسته ی تو

دوصد شعر از گناه ناب دارد "

(شعر چهل ونه صفحه 139)

نتیجه ی مجموعی بحث:

در نتیجه ی بررسی مجموعی ، بیشتر شعر های سپید مجموعه ی "عقربه ی چهارم" را می توان ، سرود های موفقی دانست که به هر حال دغدغه های ژرف شاعرانه ، تعبیرات تازه و رویکرد های مهم زبانی را در بافت کلمه و کلام و در هیاٴت شعر ارایه می کنند.

نگرش ژرف به مجموعه ی "عقربه ی چهارم " به درستی این مساله را می رساند که شاعری با درک و دید ویژه در پشت این شعرها نفس می کشد و در بلندای تصور به تعبیر خودش : پرمی کشد ، پرنده می شود و در اوج اوج اوج- پر، پر،پر پراگنده می شود.

پانوشت :

1- تی . اس . الیوت، فلسفه ی شعر ، ترجمه ی بهرام مقدادیان ، نشر پرستو ، ایران ، سال 1367 ، صفحه 29 .

به جواب آقای حشمت الله پیکان

فرشته حضرتی — 2010-02-09T05:02:00Z

چندی قبل متنی درمورد کارنامه های ارزشمند سالهای جهاد ومقاومت مارشال قسیم فهیم ازاین قلم درتارنمای خاوران وجاودان به نشر رسید که برعلاوه برانگیزش کینه و حساسیت وارثان فرهنگ قبایل، آتش کینه وعقده های جاهلانه وطفلانه یکی دوتن از دوستان نقاب پوش مارا نیز برانگیخت که با استفاده از نام مستعار حشمت الله پیکان دشنامنامه ی را علیه من فراهم آورده ودرسایت کابل پرس به نشر رسانده اند. این دشنامنامه هرچند که ارزش پاسخ گفتن را ندارد وچنین دشنامها علیه من فراوان به نشر رسیده است اما از آنجاییکه نگارنده به نیکی میداند که نام مستعار حشمت الله پیکان، چادری چین دار برصورت چه کسی میباشد و چه کسی او را وادار به نوشتن کرده است، ناگزیر این متن را می نویسم تا اگر لازم آید پرده از صورت حشمت الله پیکان نیز برداشته خواهد شد.

آقای حشمت الله پیکان بر آشفته است که چرا از مارشال فهیم تعریف صورت گرفته است وچرا بر صورت او خنجر نمی کشیم که تا گل آقا شیرزوی به جای او بنشیند ویا محمد گل مومند دیگری پیدا شود وضمن تخریب آثار تاریخی وارزشهای فرهنگی ما، سنت های قبیله را به نام ارزشهای ملی برما تحمیل نماید. آقای پیکان عصبانی است که چرا مارشال قسیم فهیم زنده مانده است تا آخرین پایگاه مقاومت به دست لشکر جهل طالبان تصرف میگردید و ملای یک چشم برسرزمین شیرمردان فرمان میراند.

اما مارشال فهیم برعلاوه اینکه تجسم حضور پاره ای ازمردم افغانستان درنظام موجود میباشد نزدیک به 30 سال برای صیانت وپاسداری از تمامیت ارضی افغانستان دربرابر سهمگین ترین تهاجمات دشمنان مردم افغانستان سینه را سپرکرده است. اما متاسفانه دوستان ما که سخت باآموزه های سیاسی و باقواعد بازی درسیاست بیگانه اند، برای جبران عقده های حقارت شان درتاریکی شمشیر میزنند. این ها چنان جاهل وکم مایه اند که تحت تاثیر عقده های حقارت قدرت تشخیص میان دوستان ودشمنان شان را ازدست میدهند وبه هر سایه تیر میزنند تا خود نفس راحت بکشند. اما غافل ازاینکه قبل ازهمه چیز بر ریشه های خود تبر میزنند.

اینها نمیتوانند به این مسایل بیاندیشند که وقتی تسلسل استبداد به عنوان چهره های افتخار آفرین این سرزمین برما تحمیل میشوند، وقتی نادرغدار به عنوان شاه شهید تحمیل میشود، وقتی داودخان با آن همه تعصب وکینه اش علیه اقوام غیر پشتون به عنوان قهرمان ملی معرفی میشود و وقتی که ظاهرشاه با آن همه خیانت وجنایت طولانی اش بابای ملت میشود، مارشال قسیم فهیم این شرافت درپیشانی کارنامه هایش نقش است که حداقل سی سال برای افغانستان ودربرابر دشمنان مردم افغانستان جنگیده است، از یاران معتمد ونزدیک شهید مسعود بوده است، درپای هیچ سند استعماری امضانکرده است و راه را برای هیچ لشکری متجاوز هموار نکرده است.

آقای پیکان برآشفته است که آنچه رامن یعنی فرشته حضرتی می نویسم، گویا کسی دیگری برای من می نویسد. البته این ادعای جدید نیست بلکه نشخوار همان چیزی است که آقای اعظم جان سیستانی به دلیل خصومت با برداشت وباورهای من از تاریخ قبیلوي افغانستان وبه دلیل جبران عقده های حقارت خود مدتی مصروف چنان اتهام سازی بود. اما ازآنجاییکه عقده های حقارت او فروکش کرد و سر درگریبان سکوت فرو برد.

اما باتوجه به ادعای آقای پیکان به نظر میرسد که ایشان ازبطن مادر نویسنده به دنیا آمده است وتاچشم گشوده است قلم وکاغذ در دست گرفته است وبه جای گریه های طفلانه شیر ونان نوشته است. نویسندگی یاهرمهارت دیگر صفت ذاتی انسان نیست وهرانسانی استعدادی برای شگفتن دارد که شگفتن آن تابع زمان خاصی نمیباشد. اما کسانی می نویسند الزاما همان جملات وعبارات را درصحبت های گفتاری به کار نمی برند واگرچنین باشد شاعران بایددرصحبت های گفتاری شان با شعر صحبت کنند وهرشاعری که صحبتش با شعرش متفاوت باشد ادعای شاعری اش بی مورد باشد. به نظرمن این گونه قضاوت درمورد یک نویسنده بیشتر تاکیدی برحماقت کسی میباشد که قضاوت میکند.

نگارنده از 9 سال به این طرف مصروف فعالیت های فرهنگی بوده است. علاوه بر اداره یک رادیو، میزبان ده ها محفل وهمایش فرهنگی درشهر گوتنبورگ سویدن بوده ام. به عنوان یک زن که خود را وارث رنج ومصیبت های تاریخی زنان افغانستان میدانم بیشتر به مسایل اجتماعی وفرهنگی علاقه داشته ام وبه همین دلیل به نویسندگی رو آورده ام. اما اینکه ازمادر نویسنده به دنیا نیامده ام، از آقای حشمت الله خان معذرت میخواهم. اما از روزی که قلم گرفته ام بدون چادر نوشته ام وهیچ گاهی ذلت پنهان شدن درپشت نام کسی را برخود هموار نکرده ام. هرچند که خوب میدانم که به عنوان یک زن درجامعه زن ستیز وسنت زده افغانستان بیشتر ازهرکسی دیگر آسیب پذیر هستم، اما این شهامت را داشته ام که باورهایم را بدون هراس منتشر کنم.

تا آنجاییکه باور و برداشتم یاری کرده است مناسبات ظالمانه اجتماعی درافغانستان، تسلسل استبداد، نظام قبیله گرای آقای کرزی وخیلی پدیده های دیگر را با صراحت نقد کرده ام که خیلی ازمردان شهامت چنین برخوردی را ندارند واگر هم دل به دریا بزنند ازپشت چادر می نویسند چنانکه که آقای حشمت خان ازپشت چادر علیه من دشنام نوشته است. همگی میدانیم که خورد کردن یک زن درفضای بیمار فرهنگی افغانستان چقدر آسان است اما این کار هنروغیرت شمرده نمیشود.

آقای حشمت پیکان نوشته است که گویا من به خاطر نصب شدن در یک منصب دولتی برای مارشال فهیم تعریف نامه نوشته ام تا با این تعریف نامه دروزارت خانه ی مقرر شوم. دوستانی که مرا می شناسند وحتی به شمول آقای حشمت خان، به نیکی میدانند که اولا من ضرورت به مقام وموقعیت دولتی ندارم وثانیا برای تمام کسانی که درجهاد ومقاومت مردم افغانستان دربرابر دشمنان این مردم رزمیده اند نوشته ام وحتی نقد هم کرده ام.

دراخیر توصیه من برای آقای حشمت الله پیکان وکسی که او را به نوشتن وادار کرده است این است که اگر قصد دخالت ونقش آفرینی درسیاست وتعاملات سیاسی را دارید، اولا قاعده های بازی درسیاست را بلد شوید وثانیا به عنوان یک مرد هیچ گاهی این ذلت را برخود هموار نکنید که ازپشت چادری علیه یک زن دشنام بنویسید. آدمها یک روز به دنیا می آیند ویک روز ازدنیا می روند اما چه خوب است که همت وشهامت نشانی روزگار آدمیزاد باشد. من همانگونه که تاحالا نوشته ام بعد ازاین نیز به کوری چشم شما می نویسم تا شما عصبانی شوید ودرنهایت ازاین عصبانیت بمیرید.

نیم نگاهی به مدیحهء فرشته حضرتی اندر وصف مارشال فهیم

شنبه 6 فوريه 2010, نويسنده: حشمت الله پیکان

خود فراموشی «افشار» دفن تاریخ است

2010-02-09T05:00:00Z

تاریخ مجموعه ی از رخ داد ها وپیش آمد ها در گذشته است.این مجموعه رخ داد ها وپیش آمدها،خارج ازدایره علت ومعلول نیست وآن مجموعه علل ومعلول تابع قایده وظابطه ی خاص است ووقتی این قواعد وظوابط روی هم انباشته شدآن حادثه ها رخ می دهند ووقتی رخ داد ها درحافظه روح جمعی بشرتکوین یافت، تاریخ شکل می گیرد. تاریخ که شکل گرفت نظام تاریخی متولدمیشود. نظام تاریخ، قاعده منداست. قاعده مند بودن تاریخ، منطق تاریخ را تقدیم بشر می کند ومعلم وشارح منطق تاریخ، فلسفه تاریخ است.

یکی از قاعده های روشن ولایتغییر فلسفه تاریخ این است که اگر ملتی گذشته تاریخی خود را فراموش کرد، خود ش فراموش تاریخ می شود.فراموشی تاریخ، بی هویتی را در پی دارد.بی هویتی یک ملت سرآغاز «الینه» شدن آن ملت را ثمر می دهد و«الینه» شدن یک ملت، هویت انسانی اعضای شکل دهنده آن جامعه را بدل به هویت «شتر گاو پلنگی» می کند که معجونی از انسان برده - حیوان بارگش - موجودراست قامت معلق- در فضای بی فضایی است.

پس ملت هزاره اگر می خواهد فراموش تاریخ نشود باید همراه تاریخ باشد.همراه تاریخ بودن، حضورداشتن مستمردرمتن تاریخ است.حضور داشتن مستمر در متن تاریخ،این است که شاهرک تاریخ نقلی رابا بازخوانی حوادث وپیش آمد های پیش آمده برای پیشینیان ازنیاکان خویش جوشان ومتحرک نگهدارد تاازطریق شاهرک تاریخ نقلی، فلسفه تاریخ خون تغذیه نموده وزنده باشد وزندگی را به شرح نشیند وعبرت ها وباید ونباید های تاریخ را تبیین کند وچگونه زیستن وچگونه شدن انسان را در متن تاریخ تعلیم دهدتا«فرقان» ذلت وعزت،آزادگی وبردگی «قرآن» ما شود.

یکی از آن هول آور ترین رخ داد تاریخ، واقعه شرم آور سبع منشانه «افشار»کابل در دوران نهضت عدالت خواهی معمار عدالت «شهید مزاری» بود که دردوران دولت نامشروع وقت به ریاست ربانی ووزارت دفاعی احمدشاه مسعود واقع شد وروی تاریخ را سیاه نمود وحیات اجتماعی انسان رالکه دارنموده خدا را پیش فرشتگان شرمنده ساخت وآدم وحوا برای همیشه تاریخ سیاه پوش شدند وبرای همیشه تاریخ لبخند لبانش به خزان نشست. من نمی خواهم اصل فاجعه «افشار» راباز روایت نموده دیگر باره خوانی کنم وتصویر خونین افشار را در آینه ذهن، چون منشوری باز تاب دهم.

اما فاجعه افشار از آن نظر مهم ودرس وعبرت است که فاجعه افشار همه ی تاریخ است.فاجعه افشار شیرازه تمام فاجعه های تاریخ از آغار تا امروز وتا همیشه تاریخ است.

کدام فاجعه ی در تاریخ ثبت شده که فاجعه افشار،باآن فاجعه همخوانی نداشته باشد؟

کدام فاجعه ی در آینده تاریخ،قابل تصور است که افشار آینه ی منشور گون از آن نباشد؟

واقعه ی افشارنبرد بی امان بین خیر وشر بود.منتها درافشار، شیطان جامه ی خدا برتن نموده بود وقرآن برسر نیزه کردوفرزندان پیغمبررا مقام رایت بدوشی داده بود ورمز آن فاجعه آفرینی را «ارکبی یاخیل الله» گذاشته بود. درافشار بود که اصحاب فیل به قصد ویرانی کعبه آمده بود اما چتری از قرآن برسرداشتند تا مبادا«ابابیل» «سجیل»برآنان ببارانند.

درافشار بود که مسلمان زادگان یهودی تباربه هوای تسخیر مدینه تازه تأسس نهضت عدالت خواهی قلب جهان افغانستان وقلب افغانستان افشارآمده بودند واتحاد نامقدس کفرونفاق «خندق»شکل گرفتند و«جنگ احزاب» شیرازه بست. درافشار بود که خون از زمین می جوشید وآتش از آسمان می بارید و«سزار» و«نیرون » از بلندای تپه تلویزیون رقص فرشتگان را درآتش به تماشانشسته بودند وپرده ی کعبه بدوشان وصاحبان خمس وسهم امام خوران دین ومذهب، با قهقهه به سزار ونیرون تبریک می گفتند وپیغمبر نهضت عدالت خواهی را به استهزاء ندا در می دادند که یتیمانت را دریاب.

در افشار بود که کرکسان بر کبوتران حرم هجوم آوردند وهنگام غنودن در آغوش رویا آشیانه را بر سرکبوتران ویران نمودند.

در افشار بود که خوکان بر آهوان باغ خدا شبیخون زدند ومزرعه خدا را رنگ خون زدند.

در افشار بود که پرده عصمت کعبه را سگان هار بوکشیدن وپوزه مالیدن وپرده داران کعبه از شادی خندیدن وبه پیشواز سگان هار رفتند وپوزه شان بوسه بندگی زدند.

در افشار بود که یک صدو بیست وچهار هزار پیغمبر را یهودان مسلمان شده گردن زدند وپیغمبرزادگان بریهودان مدال افتخار دادند ونماز شکر خواندندوهزاره کشی را جشن گرفتند.

در افشار بود که هیتلیر تبرئه شد وموسیلینی مدال حقوق بشر دریافت کرد و بر مزارقیصر پرچم شرافت برافراشته شد. در افشار بود که فضیلت های انسانی رنگ باخت ورذالت قاموس تاریخ شد وجنایت وتجاوز واژه های مقدس وپرستیدنی ومتن قرآن وقرآن مانفیست سرداران جنایت وابر قهرمانان تجاوزشدند.

افشار آینه ی تمام نمای از گذشته وآینده تاریخ است.

افشار،آورد گاه خیر وشر بود وراز نامکشوف اعتراض فرشتگان برخدا در هنگام خلقت این موجود راست قامت خون آشام.

افشار فقط قتل عام هزاره ها در هزاره های تاریخ نبود که هزاره های تاریخ چنین فاجعه ی تودرتو وپرلایه را در حافظه ندارد.

فاجعه افشار را چه می توان نامید؟

جنایت؟

اما جنایت پنج حرف بیشتر نیست واین پنج حرف توان بدوش کشیدن آن همه ی رذالت وسبوعیت ودرنده خویی را ندارد.

خیانت؟

اما هر خیانتی فاجعه نیست وهرفاجعه ی متولد از خیانت، چنان واقعه افشار پردامنه وبی شرح وبیان نیست.

قتل عام؟

درست است که واژه قتل عام از واژه های جهانی ومشترک فرهنگ های متعالی، دربیان وقایع هول آور تاریخ است.اما قتل عام های تاریخی با واقعه افشار تفاوت های بسیار دارند.قتل عام های تاریخی گاه در بیستر فرهنگی جهالت آلود رخ داده اما واقعه افشار در عصر رشد وتعالی فرهنگی وجهان فرهنگی وفرهنگ اسلام بعد از جهاد رخ داد.

قتل عام های تاریخی گاه در جنگ های بیرون قاره ای وبیرون کشوری رخ می دهند ونوعا قتل عام کنندگان با قتل عام شده ها نه نسبت آشنایی دارند ونه نسبت نسبی.اما در واقعه افشار نه جنگ بیرون قاره ای بود ونه فتل عام کنندگان با آن نهال های باغ خدا بیگانه بودند بلکه بخشی از آن قاتلان همسنگران جهاد مقدس با تجاوز بیگانگان بودند وبخشی دیگر از قاتلان، همدین ومذهب وبخشی دیگر از قاتلان از خویشاوندان وبخشی دیگر از قاتلان از مدعیان رهبری ونجات امت شهیدشده در افشار بودند واین عظیم واقعه تاریخ است که تاریخ هنوز بدیل آن را ندارد ودرفرداها ی تاریخ هم چنین بدیلی واقع نخواهد شد مگر آنکه تاریخ سیر قهقرایی کند وانسانیت ازجهان رخت بربنددتا واقعه ی عظیمی چون افشار خلق شود.

واقعه افشاررانمی توان هیچ نام وعنوانی داد مگر این که گفت«واقعه افشار واقعه افشار» است.

خوب حالا این چنین هول آور واقعه ی تاریخ وعبرت آموز ترین هنگامه را، چرا به فراموشی سپرد؟آن هم از طرف خودی وخود فراموشی؟

گاه گفته می شود ما نیاز به وحدت ملی داریم. وحدت ملی زمانی محقق می شود که بر گذشته ها صلوات فرستاد وگذشته هارا فراموش نمود.

من هم می گویم که افغانستان امروز وافغانستان فردا وفرداوفرداها، نیاز به وحدت ملی دارد وضرورت وحدت ملی برای افغانستان امروز ونسل های آینده، چنان نیاز «حیات» به هوا وآب ونور است.

اما وحدت ملی معنایش این نیست که ما گذشته ها را به فراموشی سپاریم واگر وحدت ملی به این معنا باشد،این وحدت ملی راه را برای جنایتهای بیشتر جانی ها هموار می کند.

راجع به باز خوانی واقعه افشار نکاتی را یاد آور می شوم به امید آن که نسل بیدار ما بیداری تاریخی ورستاخیز فرهنگی انسانی خود را پاس دارند وبرای نسل های آینده چراغی فراه راهشان برافروزند.

1 – واقعه افشاررا نباید یک رخ داد عادی در بیستر زمان ودربند جغرافیا بدانیم.واقعه افشار واقعه فرازمانی وفرامکانی است.چون واقعه افشارمثل واقعه «جنگ خندق» و«احزاب» صدر اسلام است. همانطوری که در صد اسلام مشرکان مکه،یهودیان خیبر،مسیحیان نجران ومنافقان مدینه، دست بدست هم داده بودند وبنای نابودی همیشگی امت اسلامی را پی ریختند وهمین اتحاد نامقدس بین مشرکان ویهودان ومسیحیان ومنافقان باعث شد که تاریخ آن واقعه را به عنوان «جنگ احزاب» یاد کند،واقعه افشار نیز چنین بود ودولت نا مشروع ربانی دریک اتحاد نامقدس با منافقینی از خود هزاره ودر قالب دوجریان سید وآخوند،بنارابرآن گذاشتند که جریان نهضت عدالت خواهی به پیشوای شهید مزاری را برای همیشه تاریخ از بن برکنند.

لذا باز خوانی واقعه افشار باز خوانی تاریخ گذشته هزاره وسرفصل های جدید نسل آینده هزاره است.در این باز خوانی است که قاعده های فلسفه تاریخ برای نسل فردای هزاره راه را جهت تاریخ سازی باز نموده درتاریخ سازی چراغ راهشان شده وراه فریب وبازیگری بازیگران تاریخ را سدنموده راه عزت وآزادگی رامی نمایاند.

2 – باز خوانی واقعه افشار به معنای دشمنی بین اقوام ساکن افغانستان ومخصوصا دشمنی بین دو قوم مهم افغانستان یعنی تاجیک وهزاره نیست چون واقعه افشارفراتر از نزاع بین دو قوم بود ودر واقعه افشار قاتل ومقتول تاجیک وهزاره نبودند بلکه قتل انسان ها مطرح است.

از طرف دیگر بازخوانی واقعه افشارتلاش صادقانه است برای از بین بردن دشمنی بین اقوام.چون در باز خوانی واقعه افشار مشخص خواهد شد، کسانی که واقعه هول آور افشار راخلق کردند اگر چه به ظاهر لباس قومی را برتن داشتند وشهیدان مظلوم افشارهم اگر چه به ظاهر وبه مذهب ونژاد وخون، هزاره بودند اما آن شهیدان به عنوان هزاره بودن شهید نشدند بلکه به عنوان فرزندان عدالت وآزادی وانسان های طالب حق کرامت برای همه ی انسان های ساکن در افغانستان شهید شدند وفاجعه آفرینان افشار، قوم تاجیک نبودند بلکه چند گرگ خون آشام انسان نما، لباس قوم تاجیک را برتن داشتند وچند گرگ خون آشام انسان نمایی را که لباس هزاره ولباس سیادت ودین برتن داشتند؛ همراه خود کرده بودند.

پس می بینید که باز خوانی واقعه افشار نه تنها دامن زدن به دشمنی بین دوقم مهم تاجیک وهزاره نیست، بلکه بهترین راه ایجاد مودت واخوت است.

3 – حقوق دانان حوزه ودانشگاه هزاره باید علیه فاجعه آفرینان افشار اعلام جرم نمایند وازمجراهای قانونی نهاد های قانونی کشور ونهاد های حقوقی بین المللی،فاجعه آفرینان افشار را مورد پیگرد قانونی قرار دهند.

تحت پیگرد قانونی قرار دادن فاجعه آفرینان واقعه افشار، آقایان برهان الدین ربانی،قسیم فهیم،عبدالله عبدالله،عبدالرب رسول سیاف،سید محمد علی جاویدوسید حسین انوری وبخشی از جناح حزب وحدت،در این برهه از زمان به دو دلیل بسیار ضروری وحیاتی است:

1 –3 - تا زمانی که این جانیان زنده هستند،می شود کاری حقوقی انجام داد وبا فراخواندن این جانیان به دادگاه های رسیدگی به جنایات علیه بشریت، ابعاد نامکشوف واقعه افشار روشن می شود وبا روشن شدن زوایای تاریک واقعه افشار راه برای تحلیل شفاف وبی غل وغش تاریخ هموار می گردد ودیگر واقعه افشار به عنوان یک غده سرطانی دشمن زا بین دوقوم هزاره وتاجیک نخواهد بود.

2 – 3 - یکی از فاجعه آفرینان افشار احمد شاه مسعود بود که اکنون درمیان ما نیست ودر یک حمله تروریستی ناجوانمردانه کشته شد.اما درصورتی که ربانی وهمکارانش، واقعه افشار را به احمد شاه مسعود نسبت بدهند،خانواده وبرادران احمد شاه مسعود می توانند از مرحوم احمد شاه مسعود رفع اتهام کنند ودرصورتی که نتوانند رفع اتهام کنند، نسل آینده می توانند درباره نقش احمدشاه مسعود در فاجعه افشار سخن بگویند .

از طرف دیگر، ممکن است، ربانی ومتحدانش تمام فاجعه را به سیاف وگلبدین حکمتیار نسبت بدهند، وچون سیاف وحکمتیار زنده هستند می توانند از خود رفع اتهام کنند ویا ابعاد ناگفته ای از واقعه افشار باز گویند وبرشفافیت موضع بیفزایند.

4 – باروشن شدن زوایای تاریک واقعه افشار،فاجعه آفرینان افشار مجازت شوند وبه بازماندگان شهیدان افشار غرامت پرداخت شود ودولت اسلامی افغانستان برای خانواده های شهیدان افشار حقوق شهادت بدهند وفرزندان شهیدان افشار از تمام سهمیه بندی های دولت درباره شهیدان دفاع وجهاد وطن بهره مند گردند.

5 - کسانی از جامعه هزاره که مدعی رهبری جامعه هزاره هستند وامروزه به عنوان همکار بعضی از این فاجعه آفرینان واقعه، دردولت حضوردارند، بازخوانی واقعه افشار را برنمی تابند وقلم بمزدانش بازخوانی افشار را خلاف مصلحت می نامند.

واقعیت این است که ما دربرابر نسل آینده هزاره ودر برابر خون شهیدن مسئولیم نه در برابر کسانی که به خاطر مصالح شخصی - حزبی – خانوادگی- باز خوانی افشار راخلاف مصلحت مردمی وملی می نامند.

نتیجه مصلحت اندیشی اتحاد با سیاف آقای محقق،همگامی محقق - خادمیگری خلیلی – بله قربان گویی سروردانش با کرزی، اتحاد فاجعه آفرین آقای محمد اکبری وآیت الله سید ابوالحسن فاضل باربانی ومسعود،رفاقت وهمجبهگی سید مصطفی کاظمی،احمدبهزاد،سرور جوادی...را با عبدالله عبدالله درپارلمان وهنگام رأی گیری وزرا، دیدیم. به نظر نمی رسد که دیگر جای برای مصلحت اندیشی های ذلت آفرین وعزت سوز باقی مانده باشد.

6 – دربهارپیش رو کاروان آدم فروشان براه می افتند تا با دروغ های رنگ ولعاب داده رأی جمع کنند وبرصندلی پارلمان تکیه زنند وبه ملت فروشی مشغول شوند.

ملت باید به کسانی رأی دهند که دربرابر شهیدان انقلاب ودفاع از کشور وشهیدان راه آزادی ومخصوصا شهیدان افشار ادای دین کنند.

شهروندان عزیز کابل، بهتر از دیگر شهروندان می دانند وخوب بیاد دارندکه در واقعه افشار چه گذشت وپیشوایی شهید عدالت خواهان، مزاری، بعد از واقعه افشار هرگز لبخند برلبان خداخوانش نرویید وچشمان خدابینش چشمه سار یاد شهیدان بود وشبنم یاد شهیدان افشار برگلبرگ مژگانش مویه گر فراق فرشتگان افشار بود.

پس به جاست که شهروندان کابل به کسانی رأی دهند که تنپوششان خون بهای شهیدان افشار نباشند وفرهنگ ملت فروشی رادرمکتب ذلت وبندگی وبردگی نیاموخته باشند ودر این یک ونیم دهه بعد از واقعه افشار ودر یک دوره حضورشان در پارلمان، بافاجعه آفرینان افشار همکاسه نشده باشند.

7 - افغانستان امروز، با نظارت جهانی اداره می شود وهمین نظارت جهانی بر افغانستان وفرهنگ جهانی دفاع از حقوق بشر، ایجاب می کنند که جامعه هزاره، واقعه های ضدبشری چون واقعه افشاررا به عنوان فاجعه های ضد بشری بازخوانی نموده از طریق نهادهای بین المللی این فاجعه هارا دارای پرونده جهانی کنند تا از این طریق فاجعه آفرینان را دردادگاه های رسیدگی به جنایت علیه بشریت فرابخوانند ومحاکمه کنند.

اما اگر مصلحت اندیشی بندگان قدرت وچسپ شدگان به چوکی وقدرت وریاست، باعث شود که این فرصت جهانی از دست برود،مطمئن باشید که به قول شهید مزاری صدسال دیگر زمان لازم دارد تا چنین فرصت حق خواهی بانگاهی جهانی وهمگامی جهانی پیش آید.

8 – اگر قراخوانی آقای ربانی،فهیم،سیاف...به دادگاه های رسیدگی به جنایت علیه بشریت، باعث آن شود که تعدادی از سران جامعه هزاره نیز به دادگاه های رسیدگی به جنایات علیه بشیریت فرخوانده شوند،چه اشکال دارد که اینها نیز فرا خوانده شوند؟

جنایت علیه بشریت را هرکسی با هر عنوان ومذهب وزبانی ونژادی که انجام دهندعقلا وشرعا محکوم است. وجامعه ی هزاره از هیچ فردی ازافرادی که مرتکب جنایت علیه بشریت شده باشند ویاشوند، به بهانه هزاره بودن دفاع نکرده ونمی کنند.

پیشوای شهید هزاره، معمار عدالت اجتماعی وخواهان کرامت انسانی برای همه ی اقوام ساکن افغانستان،شهید مزاری، بارها وبار ها گفته بود که هزاره عاشق چشم وابروی هیچ کسی نیست وبا هیچ قومی دشمنی ندارد وهزاره وحدت ملی رادرسایه برادری اسلامی وحقوق مساوی شهروندی تمام شهروندانی افغانی می خواهد.

اکنون نیز پیروان راستین وصادق آن شهید اقالیم قبله وآن منادی وحدت ملت وآن معمار اخوت اقوام افغانستان، همان راه را می پیمایند واکنون با اقتدا به آن پیشوای شهید،جهت استقرار عدالت اجتماعی وحرمت نهادن به کرامت انسانی ومبارزه با هرگونه ظلم وتبعیض، دست اتحاد وبرادری خودرا به سوی یکایک ملت بزرگ افغانستان دراز نموده پیمان مقدس اتحاد می بندند وخواهان رسیدگی به جنایات علیه بشریت در افغانستان هستند وخواهان محاکمه عادلانه وبی طرفانه همه ی جنایت کاران جنگی درافغانستان می باشند ولو این که آن جنایت کاران علیه بشریت، افرادی از سران جامعه هزاره باشند.

هزاره توهین می کند، تاجیک مداحی !

2010-02-09T03:53:00Z

اشاره: اين نوشته را یکی از خوانندگان کابل پرس ارسال کرده که در یکی از سایت های اینترنتی نشر شده بود. از آنجاییکه اين نوشته درباره کابل پرس است، در اینجا بدون کم و کاست نشر می شود. ذکر اين نکته لازم است که خوانندگان می توانند برای دانستن وضعیت مالی کابل پرس به نوشته ی اینجانب درباره ی ششمین سال کابل پرس مراجعه کنند.

درباره ادعای واهی این نویسنده که به سردبیر کابل پرس چندین هزار دالر داده می شود، باید گفت که گپ مفتی بیش نیست و اگر نویسنده ی سطور زیر کدام سندی داشته باشد، آن را ارایه کند تا سیه روی شود....من روی هشت تا ده ساعت کار می کنم، نیازی به پول این و آن ندارم و خوشحالم از آنانی نیستم که در اروپا با هزار دورغ، پول مفت دولت و خيریه ی آن را می گیرند. / سردبیر

اين نوشته بدون کم و کاست

هزاره توهین می کند ، تاجیک مداحی !

نوشته شده توسط درویش دریادلی

در اکثر تارگاه ها و سایت های که دبیران شان تاجیک اند ، کوشش و تلاش زیاد می شود تا رابطه ی تاجیک ها و هزاره ها دوستانه و خوب باشد . از همین رو ، در آن تارنما ها ( وبسایت ها ) برای جلو گیری از انتشار نبشته ها ، عکس ها و کاریکاتور های که در آن اندک ترین اشاره ی منفی به قوم هزاره و رهبر شان عبدالعلی مزاری شده باشد ، سخت گیری های بسیار شدید و سانسور قطعی حاکم می باشد . در سایت های خاوران ، جاودان ، سرنوشت ، فراتر از مرزها ، کوفی ، تاجیک میدیا ، تاجیکم ، تاجیک پرس و غیره نگاه کنید ، یک مقاله و یک کاریکاتور و یک عکس را نمی یابید که در آن یک حرف بد به هزاره ها و عبدالعلی مزاری گفته شده باشد . نه تنها این ، بلکه در بسیاری از سایت های متعلق به تاجیکان ، نبشته های را می توانید بیابید که از وحدت هزاره و تاجیک سخن می گویند و حتا ستایش نامه های مداحانه را می بینید که در وصف عبدالعلی مزاری نوشته شده اند. اما در مقابل ، بسیاری از وبسایت های هزاره گی بدون کوچک ترین اندیشه و توجه به حساسیت های میان قومی ، بدون هیچ اهمیت قایل شدن به مداحی های سایت های " تاجیک دبیر" ، تا می توانند به تاجیک ها و به قهرمان بزرگ خلق تاجیک شهید احمد شاه مسعود توهین و اهانت می کنند . یکی از مثال های برجسته و برازنده در این قسمت ، وبسایت هزاره گی کامران میرهزار می باشد که به نام " کابل پرس " یاد می شود .

اگر شما به وبسایت هزاره گی " کابل پرس " نگاه کنید ، هر چند روز بعد یک مقاله و یک تصویر یا کاریکاتور در توهین و تحقیر تاجیک ها و شهید احمد شاه مسعود به نشر می سپارد . چنان که در این روزها یک کاریکاتور بسیار توهین آمیز از قهرمان شهید احمد شاه مسعود بزرگ را تحت عنوان " تندیس فاشیزم " از قلم شخص کودنی به نام " بشیر بختیاری " به نشر سپرده است .

دیدن کاریکاتور" تندیس فاشیزم " و دیگر عکس ها و نوشته های توهین آمیز در کابل پرس و دیگر سایت های هزاره گی برای هر تاجیک آگاه و برای هر دوست دار پیشوای بزرگ خلق تاجیک شهید احمد شاه مسعود ناخوش آیند و درد آور است اما به خاطری که به اصطلاح وحدت و برادری با هزاره ها خدشه دار نگردد ، همه تاجیک ها تماشا می کنند و صدای خود را نمی کشند و کوچک ترین اعتراضی هم در هیچ یک از سایت های متعلق به تاجیکان به چشم نمی خورد .

تلخ تر از همه اینکه ، برخی از تاجیک های ما با بی تلخه گی عجیبی در پشت دروازه ی سایت هزاره گی کابل پرس قطار صف بسته اند و برای آن مقاله پشت مقاله می نویسند . بد تر از آن و شرم آور تر این است که ما اطلاع دقیق داریم که چند تاجیک بی شعور که خود را به نام عاشقان شهید احمد شاه مسعود بزرگ معرفی می کنند افزون بر همکاری قلمی که با کابل پرس دارند ، پول های گزاف را هم ماهانه به جیب گشاد کامران میرهزار می اندازند که خرچ شراب و کباب کند و با دست و دل باز هرچه بیشتر به تاجیک ها و به احمد شاه مسعود توهین نماید .

اگر کسی از ما ، یک مقاله در نکوهش جنایات هزاره ها و رهبر شان عبدالعلی مزاری بنویسد ، آقایان و خانم های همکار با سایت کابل پرس و دیگر رجاله های خود باخته ی تاجیک بر می آشوبند و آن فرد را به وحدت شکنی و نفاق افگنی و موقع ناشناسی متهم می کنند ، اما در مقابل توهین سایت های هزاره گی و کسانی چون کامران میر هزار و بشیر بختیاری و دیگران که به تاجیک ها و شهید احمد شاه مسعود همیشه توهین می کنند یک حرف اعتراض آمیز بر زبان نمی آورند .

ما به همه کسانی که در رسانه ها دست دارند ، از هر قوم و خیل و داره ی که باشند ، این سخن را به روشنی می نویسیم که : اگر وحدت و برادری است ، باید همه ی ما به آن پابند و وفادار باشیم . اگر حفظ روابط حسنه است ، همگی ما باید برای آن بکوشیم . اگر نمی خواهیم که کس به ما توهین کند ، باید به کسی توهین نکنیم . دیوار را یک طرفه کاه گل کردن عاقبت خوب ندارد . اگر میخواهید از طرف تاجیک ها به شما گپ زشت زده نشود ، لطفا از زشت گویی و توهین و تحقیر به تاجیکان دست بردارید . اگر شما پروای ما را ندارید ، ما هم در قصه ی شما نخواهیم بود .

به کامران میرهزار دبیر سایت هزاره گی کابل پرس می گوییم که اگر میخواهی که همان کاریکاتورهای توهین آمیز و زبونانه ات را به خودت بازگردانیم و بابه مزاری ات را در همان شکل و شمایل به نمایش بگذاریم ، به نشر آن کاریکاتور ها ادامه بده . وقتی ما واکنش نشان دادیم و حق تو و همپالکی هایت را کفت دست تان گذاشتیم ، آنگاه هیچ هزاره و هیچ تاجیک حق ندارد که از ما شکوه و شکایت نماید . این را بدانید که ما هم کاریکاتوریست های ماهر تر از شما هزاره گی ها داریم . از بابه مزاری تان در کاریکاتورها چیزهای جور کنیم که شما از غلطی که کرده اید هزاران بار پشیمان شویید .

مسعود ، قهرمان قهرمانان بود ، رهبر بزرگ تاجیکان بود . کسانی مثل تو کامرانک میرهزار و بشیر بختیاری که بینی تان را پاک کرده نمی توانید در جایگاهی نیستید که در برابر مسعود شهید بایستید . مسعود شهید نماد افتخار یک قوم بزرگ است ، درحالیکه شما را کسی به هیچ هم حساب نمی کند.

کامرانک میرهزار تو گمان نکن که همه تاجیکان مثل آن چند تاجیک خائن استند که ترا به خارج آوردند و برایت مجلس ها و مهمانی ها ترتیب دادند و ماهانه چند هزار دالر را به جیب تو می اندازند که بی شراب و کباب نباشی . ما میدانیم که تو به بهانه ی آزادی بیان و نبود سانسور در کابل پرس ، هر چه میتوانی از توهین به ما دریغ نمی کنی ، اما در همان سایت به اصطلاح بی سانسورت ، یک مقاله و یک کاریکاتور تخریش کننده برای رهبرت عبدالعلی مزاری نداری . گمان کرده ای که کسی فریب این حقه بازی های ترا می خورد ؟

در فرجام میگوییم که : توهین به شهید بزرگ احمد شاه مسعود قهرمان ( رحمته الله علیه ) ، در حقیقت توهین به خلق سلحشور و آزادیخواهی تاجیک است . اینکه هزاره گی های مثل کامرانک میرهزار به مسعود شهید و همه تاجیکان توهین می کند ، از وی نمی توانیم گلایه داشته باشیم . اما شرم و ننگ به آن تاجیکانی باد که خود را به راه و رسم مسعود بزرگ وفادار می نمایانند و از نام آن شهید همین امروز هم نان می خورند و توهین های سایت هزاره گی کابل پرس را می بینند ، کاریکاتور های بسیار پست فطرتانه ی را که در کابل پرس نشر می شود نگاه می کنند و بدون اینکه اعتراض کنند ، به همکاری قلمی با آن سایت ادامه می دهند . خون مسعود بزرگ آنها را بشرماند ، ننگ شان باد که به این حد هرزه و سفله و بی تلخه و پوچ و پوک شده اند .

به آن تاجیکانی که از نام مسعود شهید در هر جا سخن می گویند و به مدافع قوم تاجیک بودن تظاهر می کنند و اما هر ماه چند هزار دالر پول باد آورده و حرام و دزدی را به کیسه ی کامران میر هزار می ریزند و با او بزم های باده نوشی و شب نشینی های آن چنانی دارند ، می گوییم که شما را به زودی با نام و نشان و عکس و کاریکاتور افشاء خواهیم کرد . این پستی ها و رذالت های شما نمی تواند تا ابد ادامه داشته باشد . ما باید اول تر از هر کار دیگر با اشخاص خائن و قوم فروش و خون فروش مثل شما برخورد قاطع و تصفیه کارانه داشته باشیم . از خاطر شما و انگل ها و مکروب ها و کثافت های مثل شما است که ما به این روزگار سیاه رسیده ایم . شما از خدا ترس و از مردم شرم ندارید و به خاطر مرام های شخصی تان به همه چیز ما تاجیک ها خیانت می کنید .

ما در عین حال که کاریکاتورها و فحش نامه ها و تبلیغات زهرآگین همه دشمنان قوم تاجیک و دشمنان شهید بزرگ احمد شاه مسعود قهرمان را ، به شدید ترین شکل نکوهش می کنیم از همه تاجیک های عزیزی که به شهید احمد شاه مسعود احترام قایل می باشند صمیمانه تقاضا می نماییم که مراتب نفرت و بیزاری خویش را از چنان کارهای پست فطرتانه ی گستاخ های هزاره گی وهرکس دیگر ابراز بدارند و هیچ گونه همکاری با سایت هزاره گی کابل پرس و سایت های دیگری که به مسعود بزرگ توهین می کنند ، نداشته باشند . شما خود را در زیر بهانه ی آزادی بیان در سایت هزاره گی کابل پرس پنهان کرده نمی توانید . او اگر واقعا به آزادی بیان ارزش می گذاشت و سانسور نمی داشت شما حتما هفته چند مقاله و کاریکاتور توهین آمیز ضد عبدالعلی مزاری را هم در پهلوی نوشته ها و کاریکاتور های توهین آمیز ضد قهرمان احمد شاه مسعود شهید می دیدید.

این هم نشانی کاریکاتوری که در سایت هزاره گی کابل پرس نشر شده است . روی لینک ذیل فشار دهید :

تـــــــــــــــــنــــــــــــدیـــــــــــــــس فــــــــــــــــــاشـــیــزم

تندیس فاشیسم

يكشنبه 24 ژانويه 2010, نويسنده: بشیر بختیاری

راجع به ضعف کاری، سوء استفاده و باقی داری زلمی حفانی سفیر سابق افغانستان

2010-02-09T01:08:00Z

نامه ی خواننده ی کابل پرس بی کم و کاست:

جناب مدیر مسؤل سایت کابل پرس

راجع به ضعف کاری، سوء استفاده و باقی داری زلمی حفانی سفیر سابق افغانستان

داکتر شعیب فرزان

جای بسیار شکر است که امروز افغانها به سایت های آزاد دست رسی دارند. آزادانه مینویسند ،درد دل خودرا بیان

میدارند ،تنقید و افشا گری میکنند که البته مطابق به ارزش های دیمو کراسی میباشند. مگر وقتی از سوء استفاده در

یک اداره ویا یک سفارت ،یک نفر متهم میگردد ، باید اسناد اراهه گردند تا مجرم غیر عادلانه مورد سوء ظن قرار نگرفته و به کرامت انسانی کسی صدمه وارد نگردد.

مدت چند سال میشود که در سایت کابل پرس ،از ضعف کاری ، سوء استفاده و باقی داری جناب زلمی حقانی ،

سفیر سابق افغانستان در فرانسه را عنوان داده اید. طوری که جناب سلطان احمد بهین سخنگوی وزارت امور

خارجه افغانستان ، در پاسخ به کابل پرس ،نظریات خودرا ابراز نموده و نوشته اند که چرا سایت کابل پرس با

یک قضاوت غیر روز نامه نگاری را به صدور حکم در بارة آقای حقانی پرداخته ؟ متهم نمودن افراد و صدور فیصله نهائی بر اساس قانون اساسی افغانستان کار سارنوالی و محکمه با صلا حیت است ، نه وظیفه یک سایت خبری .

بر اساس برائت زمه که در قانون اساسی به سراحت از آن ذکر رفته ، افراد تا زمانی که از طرف محاکمه با صلاحبت محکوم شناخته نشود ،از هر نوع اتهام و جرم مبرا هستند. آقای حقانی در شرایط کنونی چنین و ضعیتی را دارند.

اما چرا کابل پرس به این مواد قانوتی توجه نمیکند و بکرامت انسانی آقای حقانی تعرض میکند؟

به همین اساس ، وزارت امور خارجه تمام اسناد لازمه را به لوی سارنوال و محاکم مربوطه فرسناد تا تحقیقات

لازمه صورت گیرند. چند ماه قبل هیهتی از وزارت خارجه به پاریس آمد تا تمامی اسناد لازمه را بر رسی نموده

و نتایج را به سارنوالی بفرستند. قراری که گفته میشود ،سالنوالی نتیجه نهاهی خودرا به وزارت خارجه فرستاده

مگر سایت کابل پرس موضوع را به فراموشی گرفته. امید میرود که نتیجه آخری سارنوالی را جهت آگاهی افغانها

را به نشر بسپارید تا اخلاق روز نامه نگاری مراعات گردد.

یک مطلب را خد مت مدیریت کابل پرس میرسانم که اگر شما سفارت افغانستان در پاریس را قبل از اشغال وظیفه جناب حقانی مشاهده میکر دید ، از هر نقطه نظر جای خجالت برای افغانها و حکومت بود. افغانهای مقیم فرانسه شاهد هستند که جناب حقانی در دوره کار شلن زحمات زیادی را متقبل گشتند تا سفارت شکل آبرو مند امروزی را گرفته .بنابر آن جناب شان ضفف کاری نداشته اند. دیگر اتهامات مربوط به حکم آخری محاکمه است که امید وار هستم

مدیریت کابل پرس آنرا جهت آگاهی افغانها به نشر یرساند با احترام فیروری 20108

ضعف کاری، سوء استفاده و باقی داری زلمی حقانی سفیر سابق افغانستان

دو شنبه 25 ژانويه 2010, نويسنده: کابل پرس

تقسیم پول میان طالبان

عتيق شاهد — 2010-02-08T20:13:00Z

شهید یوسفی را فراتر از حزب سیاسی و بیشتر از یک سیاستمدار باید شناخت!

2010-02-08T19:21:30Z

سخن تنها از شهادت شخص نیست و نه خواستیم مرثیه خوان این حادثه تلخ باشیم، سخن از خود باوری و شناخت هست، سخن از یک سوال هست و یک پرسش.......!

سا لگرد شهادت، سیاسیتمدار دلسوز، هنر مند با رسالت حسین علی یوسفی را به جامعه سیاسی، فرهنگی مردم ما، روشنفکران هنرمندان و داتشجویان همفکر، اعضای هزاره دموکراتیک پارتی، دوستان و یاران ایشان و بخصوص به خانواده محترم ایشان تسلیت و تبریک عرض میداریم.

سا لگرد شهادت، سیاسیتمدار دلسوز، هنر مند با رسالت و محبوب حسین علی یوسفی را به جامعه سیاسی، فرهنگی مردم ما، روشنفکران هنرمندان و داتشجویان همفکر، اعضای هزاره دموکراتیک پارتی، دوستان و یاران ایشان و بخصوص به خانواده محترم ایشان تسلیت و تبریک عرض میداریم.

خواهر و برادر هم سر نوشت!

دیروز اگرما را با شهادت عبدالخالق ها، شیرین ها و مزاری ها امتحان کردند. امروز بار دیگر شور و شعور، حوصله و شکیبای، توانایی و اعتماد به نفس ما را با کشتن یوسفی و کشتار وحشتناک زنجیرهء، در شرائط و محیط دیگر به امتحان گرفته اند. ما با ید به خود وشیوهء زیستن خود اعتقاد، به همد یگر اعتماد، به زندگی خود مصمم و به آینده امیدوار و شیکیبا باشیم. زمان آن فرا رسیده تا ا تحاد و تفکر را سر لوحه قرار داده، صفاو یک پارچگی را زندگی کنیم و با هم همکار و غم شریک و خوشی افزا باشیم. اگر امروز هزاره ها در کویته مورد کشتار و وحشت دنباله دار قرار گرفته اند به یقین که درد آنان، ما و همه نسل هم سر نوشتشان را رنج داده آزرد ه خواهند کرد. چون این مشکل و درد هزاره های کویته تنها نیست، این درد مشترک و سر نوشت جمعی همه هزاره ها و اقلییتهای هم سر نوشت هست، بلکه بشکل وسیعش درد مشترک انسانیت از نسل بشر هست. چناچه شاعر خوش کلام می سراید:

بنی آدم اعضای یکدیگرند = که در آفرینش ز یک گوهر اند

چو عضوی بدرد آورد روزگار = دیگر عوضها را نما ند قرار

این مهم نیست کجا زاده و پرورش یافته ایم؟ در سر زمین بلند کوهستانی هزاره زمین درافغانستان، یا در کوچه های تنگ مری اباد و بروری( کویته) و یا در کو چه های گلی شهرک های فراموش شده درگوشه و کنار ایران و یا در مکانهای دور و دورتراین کره خاکی. ما همه یکی و یک هستیم، ما شاید به لهجه های مختلف هزارگی فارسی صحبت کنیم ولی ما همه یکی و هم سر نوشتیم. هیچ راه بندی سیاسی و مرزهای جغرافیای نمیتواند ما را از هم جدا و دور نگهدارد، چون ما شاخه های یک درخت هستیم، شاخه های که شاید در موقعیتها و مکانهای مختلف قرار گرفته باشند و مسیر و سمت خودش را داشته با شند، ولی ما همه دارای سرنوشت، هوئیت و اندیشه مشترک هستیم و به یک ریشه میرسیم که برای حفظ آنها قرنهاست شکنجه دیده و قربانی داده ایم. پس در مقابل شغالهای شب و تروریستان گمنام و بی هویئت که مثل موش های زخم خورده از غارهای دین خرافات بار، با صلاح بی رحم عقیدهء کور عُقده سرطانی، مرگ میگسترانند و زندگی میگیرند، باید ایستاد و نگذاشت تا مرگ هستی را مصلوب و تاریکی نور را در بند کشد.

شهید یوسفی، فهیم و دلیر مرد با بصیرت بودند که با زندگی شان تاریخ کشور و مردم ما را تغییر دادند ، با مرگ شان تاریخ ساز گردیدند و تاریخ ساختند، تا خود تاریخ شدند. ما را میراث دار تاریخ مهم و حیاتی ساختند ، اگر بیخواهیم سر بلند و آزاد، و از عدالت اجتماعی و کشوری و حقوق شهر وندی برابر و عادلانه بر خوردار باشیم باید حفظ تاریخ کرد و درس ها از آن آموخت.

یوسفی کی بود؟

شهید حسین علی یوسفی سیاستمدار دلسوز و صادق که همیشه در فکر مردمش بود و با مردمش می زیست. سا لیان طویل وپر فراز و نشیب را برای دفاع از عدالت اجتماعی، حقوق شهر وندی و هو ئیت اقلیتی و کرامت مردمش تلاش کرد، با مبارزهء صلح آمیز در شگوفایی نمودن فرهنگ و باور عدالت اجتماعی، آزادی و حقوق اقلییتها، عزت مردمش و برابری همه زیر لوای قانون تا آخرین دقایق حیاتش ادامه داد و فعالیت کرد. مبارز مرد آزاد اندیش که به انسان و ارزشهای انسانی سخت معتقد بود و به دموکراسی و دخالت مردم در سر نوشتشان اهمییت زیاد قائل بود به مبارزه عدم خشونت عمیقا اعتقاد داشت و تا آخرین ایام عمرش به آن پا بند و بلاخره قربانی همین اهداف ولای انسانی اش گردید. شهید یوسفی نه تنها یک سیاستمدار روشن ضمیر و مدبیر ویا رهبر یک حزب سیاسی بود، بلکه اویک اکادمیک و تحلیل گر، سخنور توانا، نویسنده و شاعر خوش ذوق ، هنر مند با استعداد و با رسالت با طبع شوخ بود . کسی که با اعتماد به نفس سر شارش اشخاص متعدد را در خود پرورانده بود، فردی چندین جنبهء، کسی که جهت های روشن و خوب را باز تاب میداد.

شهید یوسفی از سیاستها و احزاب تند رو و افراطی، سیاستمداران فرصت طلب وجزم اندیش واز قوم و دنگه و چنده گرای سخت بیزار بود. مفکوره های پوسیده را به مبارزه میطلبید، در راستا و شیوه سیاست باز و مدرن که بر بنای عقل و خرد ورزی و گفتگو استوار است، در جامعهء کویته تلاش میکرد، و تاکید بیشتر روی رویش سیاست باز و آزادانه داشت. شناخت و فهم سیاسی و اجتماعی میان احزاب سیاسی را تر غیب میکرد، تا همه در فضای آزاد به مبارزه سیاسی شرکت نمایند. اشتراک عادلانه مردم و احزاب را بدون هیچگونه تعصب لیسانی، مذهبی، و برتری قومی با شیوه عدم خشونت، در روند حکومت داری و زندگی مدرن شهری یک راهبرد درست و نیاز مبرم مردم آنشهر میدانست. چنانچه در راستای آن تلاشها کرد و میکرد. تا اینکه قُرعه تقدیر به نامش افتاد و داس مرگ بار دیگر زندگی را درو زد که به زندگی کردنش خیلی ها می ارزید، دریغ و افسوس که مرگ، دشمن قسم خورده آنانی هستند که برای زندگی کردن می ارزند ......

کار کرد های فرهنگی هنری!

کار کردها، دست آورد، استعداد ومیراث شهید یوسفی را نمی توان در سیاست و یا یک حزب سیاسی محدود کرد. یوسفی خیلی ها بزرگتراز یک حزب و فعال تر از یک سیاستمدار بود. او یک هنر مند خوش سلیقه و شوخ طبع، تیز هوش، با زوق عالی و پرتلاش بود. کسی که هنر و هنر پروری را در جامعه هزاره های کویته رشد و شگوفای بخشید، او اهمیت زیاد به هنر و هنرمندان میداد، بخوصوص به هنر و هنر مندان ، جوان و تازه کار. میتوان به جرائت گفت که او یکی از بنیان گزاران و هسته گذار، تراز اول هنر هزارگی بود. نه تنها خود هنر نمای میکرد بلکه درفن نوشتن و کار گردانی ید دراز و ذهن پر بار داشت. میراث ویادگار هنری آن هنر مند محبوب در قالب های از قبیل درامه، پارچه های تمثیلی، صحنه نمایشهای زنده، نمایش های انتقادی، اشعار انتقادی ونمایشهای مزاحیه در سراسر دنیا در هر خانه هزاره شور می آفریند و لبخند میبخشد. پر شیر و شکر تر از همه که، اکثر نمایش هابا اینکه جنبه های شدید انتقادی و اصلاحی داشت در قالب مزاحیه و شوخی به نمایش در می آمد که همزمان لب ها را میخنداند، چشم ها را می گریاند و مغز ها را به اندیشه و باز نگری وا میداشت، و این از ظرافت کاری ها و ویژگی های بخصوص کارهای عالی هنری، هنر پرور محبوب شهید یوسفی بود.

دوست من!

سخن تنها از شهادت شخص نیست و نه خواستیم مرثیه خوان این حادثه تلخ باشیم، سخن از خود باوری و شناخت هست، سخن از یک سوال هست و یک پرسش! نه حرف از آن هست که دموکراسی پاکستان را محکوم و ملت و مردم عامه پاکستان را به تهمت بسته و مقصیر بدانیم و نه شکایت گر به در گاه حق هستیم، بلکه با قامت راست و استوار تر از گذشته هستی را زندگی میکنیم.

نوشتم تا سوال های را مطرح کنیم

سوال زندگی!

سوال حق زندگی کردن!

سوال حق طبیعی و حق شهروندی، حقوق انسانها قبل و بعد از قانون!

آیا زندگی کردند بعنوان یک اقلییت قومی جرم است؟

آیا ما قاصیر و گناه کاریم، به خاطر که هزاره هستیم؟

آیا ما مقصریم، چرا که عقیده و مذهب ما با دیگران کمی متفاوت است؟

این سوالها را از دولت مردمی پاکستان میکنیم، از انجمن های حقوق شهروندی و فعالان حقوق بشر در پاکستان، از سیاستمداران با درک و آزاد منش، از نویسنده ها، هنرمندان، فرهنگییان و خبر نگاران مسُولییت پزیر و صادق و از تک تک پاکستانی های که به صلح و صفا، عدالت و آزادی عشق میورزند.

آیا نمی دانید که مردم صادق، علم پرور و صلح دوست هزاره تا چه حد پا بند به قانون و نظم شهروندی و وفا دار به کشور شان هستند؟ در رشد فرهنگی، اقتصادی، امنیتی، هنری، ورزشی و غیره کار های اجتماعی همیشه پیش گام و و در تلاش هستند؟ کوچه پس کوچه های هزاره نشین شهر کویته را با پارچه های رنگا رنگ همه سال زیبا و مزّین میبینیم! و آن جز ازبینرها، لوحه ها و تبلیغات فرهنگی،علمی، هنری، آموزشی، و ورزشی چیزی دیگر نیست، که در هر قدم و در هر کوچه، انسان را به کسب علم، فرهنگ، زبان و کامپیوتر و ورزش تشویق و رهنمای میکنند، اینها همه اثبات بر علم و فرهنگ دوستی مردم هستند. امن ترین، با صفا ترین و پاکترین نقاط شهر، مناطق هزاره نشین هست، که خود نمایانگر همت، سلیقه خوب ولی ساده ، صلح دوستی و تلاش مردمش هست.

آ یا مزد خدمت، صداقت، علم و صلح پروری هزاره ها همین هست که هر روز توسط وحشیان کور دل و علم ستیز و انسان کش، دسته دسته به شهادت برسند؟ ولی حکومت و دولت انگشت حیرت بجوند و تکرار غفلت بکنند!. تنها در سال 2009 میلادی صد ها نفر بیگناه قربانی یک دسیسهء شوم شدند؟ کجاست دولت و پولیس؟ کجاست انسانیت و وجدان انسانی؟

جهل پرستان سیاه دل، تروریستان علم ستیز و بشر کش باید بدانند!

طرف سخنم شغالهای تاریک نژاد و شب گشت هستند که مرگ و گریز را پیشهء ننگین، روز زیستی شان قرار داده و متاءسفانه که در گیر و دار این مرگ و گریز، گُلهای خوشرنگ و آرزومند زندگی پرپر میشوند. ولی باید بدانند که هزاره ها یکی از نسلهای پیروز، روشن و برجسته آینده ها خواهند بود و با کشتن نمی توان حرکت کاروان هستی را از بین برد. همانطور که با بر داشتن ظرفهای آب، جریان دریا را نمی توان کم و یا ساقط ساخت. هزاره ها فرزندان و یکی از نسلهای پر تلاش، طفیلی ستیز، شکیبا و با شهامت زمین هستند، و یکی از زجر کشیده ترین ولی پیروز و سر بلند ترین نسل تاریخ بشریت، که در بد ترین شرائط روزگار، نبض زندگی را محرک و جریان حیات را دوامدار وکاروان حرکت را روان نگهداشتند. حتی قتل و کشتار بیش از شصت و دو (62) درصد هم این نسل را از پاه در آورده نتوانست. پس این شغالهای وحشی چند شبه چه خواهند توانست کرد؟ ما ظلم و خشونت را چشیده ایم، ماامتحان و شکنجه ها و درد ها کشیده ایم، فقط به خاطر هستی و زندگی خود. پس بدانید که راه ما ادامه خواهند داشت و جریان در شیریان هستی شاداب و داوم دار خواهد ماند و قدمهای ما ثابت تر و استوار تر از گذشته گام زن خواهند شد.

ما بار بار استاد شدیم و خواهیم شد، بار بار حرکت را در هستی، جریان را در شیریان وآغاز را در زندگی آورده و خواهیم آورد. و شما نا انسان های وحشی و مرگ پرور، ازقتل و کشتن ما خسته و از نابودی ما نا امید خواهید گردید. ولی ما هیچگاه از خون دادن برای هستی، آزاد زیستن، حیثیت و حق و حقوق خود خسته نخواهیم شد. شما یکی را بکشید ما به صدها و هزارها دوباره تولد خواهیم یافت، چنانچه صدها هزار مزاری و یوسفی زادهء مرگ آنانند.

درود برروح و روان همه شهدا و شهدای یک سال اخیر قتلهای زنجیرهء هزاره در کویته پاکستان. درود بر روح زنده و روان سر شار شهید یوسفی روحش شاد و یادش گرامی باد!

تقدیر و تشکر— حفیظ ا لله خرمی خرم — ۲۷-۱- ۲۰۱۰

بمباران کابل و ادامه جنایات جنگی

2010-02-08T06:22:55Z

اشاره: پروژه ی عدالت افغانستان، گزارش نسبتا خوبی درباره ی جنایات انجام شده در افغانستان در سال 2005 منتشر کرد. گرچه در اين گزارش هيچ اشاره ای به جنایات حاد علیه بشریت در زمان شاهان ديکتاتور افغانستان نشده است، اما با اين وجود، جزو معدود گزارش هایی ست که می توان به آن استناد کرد. اين گزارش متاسفانه تاکنون در سطح وسیع در اختيار شهروندان افغانستان قرار نگرفته است. کابل پرس قسمت های مختلف اين گزارش را برای یادآوری جنایات انجام شده در افغانستان به مرور نشر می کند.

نقش حزب اسلامی در بمباردمان کابل

حزب اسلامی به مدت سه سال تمام از دوره اول جنگهای حزبی تا زمان اخراج این حزب از قرارگاه هایش در چارآسیاب، جنوب کابل سلاح های ثقیله در کابل استفاده کرد. تغییر اتحاد های نظامی- سیاسی بدین معنی است که اهداف بمباردمانهای حزب اسلامی پیوسته تغییر می کرد. گرچه، برخی ثابت بودند وجود داشت که حزب اسلامی در تمام مدت با شورای نظار در جنگ بود و بناءً تا رسیدن به پست های نظامی و ساختارهای عمده دولتی که توسط جمعیت- شورای نظار اداره می شد تا پایان ادامه یافت.

چهار دوره اصلی در نقش حزب اسلامی در جنگ های داخلی کابل وجود دارد.

دوره اول: کشمکش مستقیم بر سر قدرت، آپریل 1992 سقوط رژیم حزب دموکراتیک خلق افغانستان (PDPA) که بوجود آورد کوششهای ملل متحد برای تامین کردن توافقات انتقالی، حزب اسلامی را در مقابل اتحاد شمال شورای نظار در رقابت بر سر گرفتن کابل به جنگ انداخت. حزب اسلامی در به دست آوردن مرکز کابل و حتی ارگ ریاست جمهوری موفق شد. همچنان بعضی از نیروهایش را در مکروریان، شفاخانه نظامی، و استودیم کابل نفوذ داد. گرچه، شورای نظار قادر به استفاده از اتحادش با قوای پرچمی سابق به ویژه ملیشه های جوزجانی دوستم برای انتقال نیروهای بیشتر در کابل و اخراج جنگجویان حزب اسلامی از ارگ و مرکز شهر بود. اولترین بمباردمان کابل توسط حزب اسلامی در تاریخ 5-6 می 1992 در پاسخ به ترک نیروهای نظامی از مرکز کابل بود.

دوره دوم: دوره استحکام در جنوب، می 1992 الی نوامبر 1992

درجریان دوره دوم، معلوم شد که حزب اسلامی در بدست آوردن رل عمده در کابل ناموفق ماند. حزب به ظاهر بخشی از پروسه سیاسی بود و حتی مقام نخست وزیری بخشیده شده بود به خاطر تلاش برای جلوگیری اپوزیسیون به ترتیبات جدید. به هرحال، حزب اسلامی به عنوان یک نیروی اپوزیسیون بدون متحد اصلی به اعمال خویش ادامه داد. وی دولت ربانی را متهم به دادن قدرت فوق العاده به ملیشه های کمونیستی می کرد. اخراج این ملیشه ها یکی از تقاضاهای اصلی وی بوده و از حضور آنها به خاطر مشروعیت حمله اش به شهر استفاده کرد. (گرچه باید یادآور شد که حکمتیار خلقی های سابق و متحدین آنها را در یک کودتای نافرجام علیه نجیب داشت، بناءً تقاضایش یک لاف یا بلوف بود.) در این دوره حزب اسلامی استحکاماتش در جنوب کابل و شمال لوگر از دامنه بینی حصار تا چهلستون را مستحکم کرد. شهر چهره خط اول جنگ را به خود گرفت و حزب اسلامی با شورای نظار و جنبش ملی برای کنترل خطوط اول همجوار مانند شرق شهر اطراف پل چرخی و کارته نو در جنگ بود.

اتحاد با حزب اسلامی، دسامبر 1992 الی دسامبر 1993

در این دوره، حزب اسلامی با حزب اصلی شیعه، حزب وحدت، پروتوکولی را برای کشاندن جنگ به مرحله نوین دینامیکی بنیان گذاشت. زمانی که جنگ با شورای نظار شدیدتر شد، حزب اسلامی برای حمایت متحد جدیدش بمباردمان ها را متعهد شد. به علاوه، حزب اسلامی و حزب وحدت تهاجم جدیدی را به راه انداختند مانند جنگ برای حفظ دارالامان قسمی که آنها مناطق تحت کنترلشان در شهر را گسترش داده و برای راه های جدید مواصلاتی جنگ می کردند.

مبارزه شورای هماهنگی، جنوری 1994 الی فبروری 1995

از جنوری 1994، اتحاد جدید حزب اسلامی با جنبش ملی به علاوه حزب وحدت منجر به شدیدتر شدن جنگ در کابل شد، دسترسی حزب اسلامی به سلاح های ثقیله گسترش یافته و منتج به دور جدیدی از بمباردمان ها شد. جنبش ظرفیت بمباردمان های هوایی را علاوه نمود و حزب اسلامی قادر به گسترش مکانی در لوگر برای فرود هواپیماهای اکمالاتی بود. حزب اسلامی راکتباران شدید و بمباردمانهای توپخانه ای را بالای مرکز کابل در شروع مبارزه شورای هماهنگی در جنوری 1994 به راه انداخت. جنگ در شش ماه اول سال 1994 بسیار شدید بود، زمانیکه حزب اسلامی و جنبش متفقاً مکانهایی را در مرکز کابل در اختیار داشتند. بمباردمانهای توپخانه ای حزب اسلامی برای حمایت عملیاتهای نظامی شان در شهر تا فبروری 1995، زمانی که طالبان حزب اسلامی را از قرارگاه هایش از چارآسیاب بیرون راندند، ادامه یافت. ( متعاقباً طالبان بمباردمان کابل را دوباره به راه انداختند زمانی که آنها محاصره پایتخت را شروع به پایه گذاری می کردند.)

انتقال سلاحهای ثقیله در کابل

عامل مهم خسارات گسترده غیر نظامیان در جنگهای حزبی این بود که احزاب رقیب قادر به محاصره و تقسیم تمام زرادخانه رژیم شوروی شدند. ذخیره بزرگ سلاح ثقیله که در کابل برای دفاع پایتخت و انتقال به مناطق دور از مرکز پایه گذاری شده بود، ناگهان در دسترس احزاب قرار گرفت. سلاح های ثقیله در دسترس عبارت بودند از: تانک ها، اسلحه های ساحوی، راکت اندازهای چندگانه ای و حتی موشک های اورگان و اسکاد. احزاب بلافاصله از این زرادخانه برای حمله به کابل بجای دفاع از آن استفاده کردند و آتشباری گسترده ای را به روی مناطق نسبتاً محدود همجوار که مورد نزاع بود ایجاد کردند. استفاده سلاح های ثقیله جنگهای حزبی پی در پی را به دنبال داشت طوریکه توپخانه و راکت اندازهای هر حزب علیه رقبای حزبی متوالیاً مورد هدف قرار می گرفت. به ویژه، توپخانه جنبش در ابتدا علیه حزب اسلامی قرار داشت اما در سالهای 1994 الی 1995 شورای هماهنگی به حمایت از حزب اسلامی علیه قوای دولت اسلامی قرار گرفت.

زمانی که رژیم حزب دموکراتیک خلق افغانستان (PDPA) در مرحله سقوط قرار داشت، حزب اسلامی قرارگاه هایش را در چارآسیاب، در شمال ولایت لوگر وجنوب دامنه های کابل ایجاد کرد. حزب توپ ها و راکت هایش را اطراف قرارگاه ها و مکانهای همجوار تحت کنترلش در جنوب و شرق کابل جابجا نمود. سلاح های ثقیله مهمی که توسط حزب اسلامی و متحدینش، جنبش در سالهای 1992 الی 1995 به داخل و اطراف کابل انتقال یافته عبارتند از:

توپخانه 1، واقع در قلعه نظامی بالا حصار

سلاح های ثقیله قابل دسترس عبارت بودند از: تانک X4، موترهای زره دار X 2، D-30قطعات توپ X 5، بی ام 21 راکت اندازهای چندگانه ای X 1، به علاوه راکت ها و آوانهای گوناگون. در ساختار فرماندهی، قوماندان فقیر، برادر حیدر جوزجانی قرار داشت. افسرانی که در مرکز عملیاتهای جنبش مسوولیت دستور به فیر را داشتند عبارت بودند از: همایون فوضی، از پرسونل کادری وزارت دفاع و مجید روزی، معاون جنرال دوستم.

توپخانه 1: واقع در قرارگاه نظامی فرماندهی زرداد در لیسه شورواکی.

توپخانه اینجا متعلق به جنبش بود و بناءً توسط مبارزان شورای هماهنگی در عملیاتها استفاده می شد. مهمات ها عبارت بودند از سه توپ D-30 و یک بی ام 21 راکت انداز چندگانه. قوماندان قطعه جکلن عمر یکی از افسران دوستم بود. وی در جریان جنگ در آنجا کشته شد.

توپخانه 2: یک بی ام 21 و دو توپ D-30 در لیسه شورواکی موقعیت داشت و مستقیماً توسط زرداد کنترل می شد. آنها متضمن بمباردمان ها به امر مستقیم خودش به حمایت از عملیاتهای لشکریان زرداد بودند. قوماندان های مسوول آتشبار توپخانه زرداد، قوماندان شریف و قوماندان هدایت از معاونین زرداد بودند. بعداً شریف در ساحه پیشاور کشته شد. هدایت زنده است ولی مکان فعلی اش نامعلوم است. در جریان عملیاتهای شورای هماهنگی یک آتشبار توپخانه جنبش تحت قوماندهی جکرن عمر از اینجا عملیات می کرد.

توپخانه 3 : کارته نو. سلاح های ثقیله در دسترس عبارت بودند از: بی ام 12 X 1 ، راکت اندازهای سکر و راکت اندازهای بی ام که برای بمباردمان موقعیت های خط اول شورای نظار تعیین شده بود. یک آتشبار دیگر نزدیک قریه شاهک در جنوب شرق کابل موقعیت داشت. این آتشبار شامل سه عدد توپ و یک بی ام 21 بود که مستقیماً توسط فرقه سما کنترل می شد. قوماندان آتشبار نور رحمان پنجشیری برادر اسلام الدین پنجشیری بود وی یکی از همکاران نزدیک حکمتیار بود. بعداً، نور رحمان وابستگی اش را به مسعود تغییر داد و فعلاً در کابل زندگی می کند.

توپخانه 4 : هندکی. بخشی از لشکر ایثار یکی از قطعات نظامی مرکزی حزب اسلامی بود. این قطعه دارای سه توپ D 3 و یک راکت انداز چندگانه بی ام 21 بود. این قطعه توسط انجنیر زلمی اداره می شد و در گذر کوتل هندکی در جنوب چهلستون کابل (نزدیک قرارگاه نظامی ریشخور) موقعیت داشت. تورن امان الله، قوماندان فرقه سما در ریشخور موقعیت داشت.

توپخانه 5 : فرقه ریشخور. سلاح های ثقیله در دسترس عبارت بودند از: تانک X 4، قطعات مختلف توپ X 5 و راکت اندازهای سکر. آتش بار متعلق به لشکر ایثار بود. گر چه، در جریان جنگ، تعداد متعددی از نیروهای حزب از منطقه ترکیبی نظامی ریشخور عملیات کردند. قوماندان زرداد انتقال توپخانه اش را به این قرارگاه برای استعمال بمباردمان مناطق تحت کنترل دولت اسلامی اعتراف کرده است.

توپخانه 6: در لوای راکت در منطقه سنگ نوشته لوگر موقعیت داشت. این قطعه یک راکت انداز اورگان و چندین واحد بی ام 21 داشت. قوماندان این آتش بار، جنرال ولی شاه، قوماندان دفاع هوا تحت نجیب الله بود. وی در جریان کودتای تنی در سال 1990 دستگیر شده و بعد از سال 1992 آزاد شد. وی سپس به حزب اسلامی پیوست.

توپخانه 7: در دیپوی تیل (نفت) در جنوب چارآسیاب موقعیت داشت. سلاح های آنجا عبارت بودند از: دو راکت انداز اورگان، دو راکت انداز چند گانه بی ام 21. این آتشبار مستقیماً توسط قوماندان خلیل کنترل می شد.

به علاوه، در تمام موقعیت های حزب اسلامی در شهر تانکها مستقر شده بودند و به طور مداوم به عنوان توپخانه برای بمباردمان استفاده می شد.

اداره و کنترل

حزب اسلامی در تمام مدت جنگ یک شهرت و اعتبار به عنوان حزب مرکزی و سازماندهی شده قوی به دست آورده بود. حزب اسلامی یک ساختار رهبری ترکیبی داشت، با ردیف های پی در پی در تصمیم گیری آن، و یک رهبر قوی تنظیمی. گلبدین حکمتیار و گروه وی در ساختار حزبی برای جنگ خشونت آمیز برای کنترل پایتخت اصلاحات به وجود دارد. سازماندهی دوباره آنها، افزایش مراکز تصمیم گیری و ظرفیت مراکز قطعات نظامی کنترل شده را جستجو می کرد. بنا براین، حکمتیار یک جلسه شورای نظامی را در چارآسیاب برای مشوره دهی به وی در امورات نظامی در تمام مدت جنگ دایر کرد. همچنین، وی مرکز قطعات نظامی فرقه سما و لشکر ایثار را ایجاد کرد. حکمتیار مستقیماً قوماندانان این قطعات را مقرر و از لحاظ مالی اداره می کرد در حالیکه بسیاری از دیگر نیروه های حزب اسلامی از ملیشه های بالفعل بودند که شخصاً به رهبر محلیشان وفادار بودند. اقتدار و توانایی مشخصاً به استعمال سلاح های ثقیله متمرکز بود طوری که شورای نظامی و حکمتیار تمام حملات اصلی را تصویب کرده و حتی در مورد اهداف مشورت می کردند. در نتیجه امکان دارد که سلسله مراتب قوماندان ها و مقامات حزب اسلامی که به خاطر شرکت فعالشان در برنامه ریزی و انداخت بمب ها برای پیامدهای جنایات جنگی مسوول می باشند، مشخص شود.

سطح 1. قوماندان های ساحوی قطعاتی که توپ و راکت ها مستقر بوده و کسانی که بخاطر استعمال توپخانه در مناطق مسوول بوده اند. پروژه عدالت افغانستان شواهدی از مشخصات این قوماندان ها بدست آورده است که در گزارش اکمالی شامل خواهد بود.

سطح 2. قوماندان های آتش بار که مستقیماً مختصات دادن و انداخت بمب ها را سرپرستی می کردند. نامهای قوماندهای اصلی آتشبار در فوق آمده است.

سطح 3. رئیس توپخانه که تمام عملیاتها را سرپرستی کرده و از متخصصین تکنیکی اش خواست تا حزب اسلامی را قادر به ادامه بمباردمان ها بسازد. این مقام از اواخر سال 1992 در اختیار افسر توپخانه، تورن خلیل بود. سطح 4. شورای نظامی که عملیاتهای اصلی و استراتژی های پیشرفته را مباحثه می کرد و قوت دستور حفاظت موثر محدود کردن خسارت غیرنظامیان را داشت. شورا 10 تا 12 نفر عضو داشت و قوماندانهای ارشد حزب اسلامی و چهره های نظامی از اطراف کابل به شمول دو چهره بنام فیض محمد و کشمیر خان که به حیث ستر جنرال معرفی شده بودند، در برداشت. سطح 5. قوماندان قول اردوی حزب اسلامی که عملیاتهای نظامی را در کابل نظارت می کرد و فرصت برای مشخص کردن ضروریات برای محافظان را داشت. این مقام را ابتدا صباوون داشت و متعاقباً قوماندان کشمیر خان عهده دار این پست شد. سطح 6. رهبر حزب مسوولیت اصلی را برای استراتژی نظامی داشت. وی دقیقاً از پیشرفت کار و اثرات راکت باران اطلاع داده می شد و موثرترین چهره در شورای نظامی بود. گلبدین حکمتیار در سراسر جنگ رهبر حزب بود.

تلفات و خسارات وارد آمده

گرچه راکت باران کابل توسط حزب اسلامی به طور عموم کورکورانه بود، سه دسته هدف که قوماندان های حزب اسلامی علیه آن بمباردمانهای خودشان را رهبری میکردند، وجود داشت. بیشتر این اهداف در داخل و یا اطراف مناطق غیر نظامی موقعیت داشت. به ویژه، زمانیکه جنگ های حزبی ادامه پیدا کرد، نیروی نظامی ISA در شمار بیشتری اطراف پایتخت مستقر شده که اکثریت لشکریان ISA در مناطق غیر نظامی مستقر بودند. در این موارد، اغلب بمباردمان ها بی تناسب بوده که سبب تلفات سنگین غیر نظامیان نسبت به افراد نظامی شده است. طبق نوشته ای در گزارش ریاست ایالات متحده در سال 1993، حزب اسلامی راکت های بیشماری رابه کابل فیر کرده که به طور مداوم نواحی مسکونی (رهایشی) و تجاری که هیچ ارزش نظامی آشکاری نداشته اند را ویران کرده است. اهداف عبارت بودند از:

نشانه های اقتدار دولت که توسط قوای شورای نظار اشغال بود به شمول ارگ ریاست جمهوری، نخست وزیری (صدارت) و دفتر خارجه و مابقی ساختمانهای کلیدی وزارت خانه ها

به طور دائم، اهداف نظامی و تقریباً نظامی به شمول قرارگاه های نظامی اشغال شده توسط شورای نظار، و حتی مهمانخانه مسعود در وزیراکبرخان.

اهداف تاکتیکی نظامی به شمول موقعیت های خط اول و هر هدف مربوط به عملیات پیشروی مشخص. گرچه زیاد ترین تلفات بی جهت مردم ملکی و غیرنظامی و ویرانی از سال 1992 الی 1995 ناشی از بمباردمان، که زمینه وسیع برای موجودیت نیروهای زیاد بود ادعا شده است. ادامه خسارات جانی در زمان مقابله هیچ شاهد نیست که حزب اسلامی در تاکتیکهایش تغییرات بر تمرکز بیشتر در اهداف نظامی اش آورده باشد. حزب اسلامی نتوانست که از حمله بر اهداف ملکی پر هیز نماید . بعضی حادثات ناشی از بمباردمان بدون توأم بودن با حملات زمینی و یا واضحأ در صورت ممکن در اهداف نظامی بوده. این ضرورت بطور مشخص در بمباردمان شدید ماه آگست 1992 در جریان که خطوط اول ساکن بودند و به نظر میرسید که این بمباردمان فقط قدرت نمای دوباره علیه مخالفین شان بودند. طبق اظهارات کمیته صلیب سرخ از یک الی دو هزار نفر توسط راکت پراکنی در ظرف سه هفته در ماه آگست به قتل رسیدند و در حدود هشت الی نه هزار نفر زخمی شدند. در طی این مدت نیروهای حکمتیار اکثر راکت هایش را در مناطق غیر نظامی ساحات کابل فیر میکردند. این حملات راکتی خسارات زیادی را بر ساحات غیر نظامی وارد کردند که این حمله در ماه آگست 1992 بدون موجودیت اهداف نظامی عاجل صورت گرفت، بسیار واضح حملات کور کورانه و استفاده از سلاح ثقیله را بیان میکند.

6.3.4 حزب وحدت: ساحات کنترول نظامی و فرماندهی شان

حزب وحدت نیز به نفع خود از سلاح ثقیله و پرسونل نظامی سابقه استفاده کرد. بعض نیروهای نظامی و جنگی از ملیت هزاره باقی مانده از دوران نجیب الله همرایشان پیوستند، لکن تصور میشد که هزاره ها در بخش نظامی اقلیت بودند و تعداد کمی صاحب منصب باقی مانده بودند. که از جمله استثنائات آنها قوماندان فرقه 095 بنام ظابط اکبر قاسمی، قوماندان فرقه 097 و جنرال ابوذر و جنرال خدایداد هزاره که در اول جنگها مشاور نظامی مزاری بود. لکن یکی از مصاحبه دهندگان که وحدت را خوب میشناخت گفته است که وحدت افراد داشتند که در جنگهای خیابانی مهارت داشت که کجا سلاح خود کار سبک بهتر از سلاح سنگین قابل استفاده است.

طبق اظهارات یک قوماندان کندک سابق مسکونه غرب کابل، جنبش ملی در آوردن قوماندان ارشد و حزب وحدت قوماندان فرقه 097 را با افرادش از شمال همکاری کرد. قوماندان کندک سابقه گفته است که تانک های حزب وحدت در اصل مستقر در مزکز نظامی در علوم اجتماعی، و زمانیکه توپها و هاوان هایشان در سنگر های دهمزنگ و تپه سلام مستقر بودند. و آنها موقعیت های نظامی حزب اتحاد اسلامی را در دهبوری، کوته سنگی، خوشحال مینه، قلعه واحد و رحمان بابا هدف قرار میدادند و بعد از تسخیر این مناطق اهداف انداخت های سلاح ثقیله تغییر کرده و مناطق مثل کارته مامورین، باغ بالا، کوه تلویزیون، دهمزنگ، تپه توپ و باغ بابور موقعیت نظامی را هدف قرار دادند. بعد از تسخیر مناطق قوماندانان ارشد خود شان از محلات دیدن کرد و تخریبات که توسط فیر توپ و تانک بر خانه های مسکونی وارد آمده بودند مشاهده میکردند. او گفت که افراد زخمی توسط نیروهای حزب وحدت به قتل میرسیدند.

طبق اظهارات این قوماندان کندک این جا بجای های نظامی توسط حزب وحدت در خطوط اول غرب کابل صورت گرفته بود.

مرکزیت فرقه 097 تحت فرمان جنرال ابوذر از مزار شریف در مقابل سفارت روسیه در پرورشگاه وطن بود و نیروهایش در سفارت پولند، خانه علم و فرهنگ روسیه، کارته سه، کارته سخی و تپه سلام مستقر بودند و محافظت خود مزاری را در علوم اجتماعی نیز به عهده داشتند. بعد از سقوط افشار قرار گاه مرکزی شان در پل سوخته بود.

انجینر لطیف

سلاح ثقیله:

یک چین تانک بی ایم پی نوع روسی در کارته چهار

دو پایه هاوان در کارته سخی

دو پایه توپ 82 نوع چینای

مناطق کوه تلویزیون، تپه سیلو، مناطق عقب شفاخانه صلیب سرخ، انستیتیوت طب کابل و همچنان مناطق اتحاد اسلامی را در خوشحال خان، سپین کلی، ده مراد خان، عقب سفارت روسیه و ریاست پنج را هدف قرار میدادند.

فرقه 095: قوماندان این فرقه ظابط علی اکبر قاسمی از ولسوالی ناهور ولایت غزنی بود. اصلا این فرقه در پلتخنیک موقعیت داشت و بخاطریکه از کوه تلویزیون تحت فیر ها قرار داشت در حولی مخصوص متعلق به پشتون ها در محل مسکونی مقابل پلتخنیک جا بجا شدند و مرکز فرماندهی شان در کارته چهار در دو حولی مقابل مسجد جامع مستقر بودند. فرقه 095 به حیث نیروی ریزرفی بود که در شدت جنگ سهم میگرفتند و مسئوول انداخت های مجاورت های پل آرتن، باغ وحش کابل، دهمزنگ، فاضل بیگ، نیازبیگ و سیلو را به عهده داشت.

سلاح ثقیله آن:

دو چین تانک تی 62

یک چین تانک بی ایم پی

دو پایه زیو دافع هوا

یک پایه بی ایم یک

دو پایه هاوان غرنی

سه پایه هاوان وسط

هشت پایه توپ 82 که معمولا استفاده میکردند و خصوصأ زمانیکه تحت حمله قرار میگرفتند.

معاون این فرقه قوماندان قیس در نزدیک سیلو و عقب دانشگاه کابل مستقر بودند و مرکزیت وی در دهبوری بود. سلاح ثقیله شان:

دو چین تانک بی ایم پی

یک چین تانک غول پیکر روسی تی 52

یک پایه بی ایم یک چینای

دو پایه هاوان وسط

یک پایه توپ 82

دو پایه زیکویک

یک پایه زیو

فرقه 096: حاجی امینی از دره ترکمن مربوط ولایت پروان قوماندان این فرقه بود. پوسته های این فرقه با دیگر پوسته های حزب وحدت در خطوط اول جنگ مدغم بودند.

سلاحهای ثقیله:

یک پایه بی ایم 40

دو پایه بی ایم 16

دو پایه تانک تی 55 و تی 62 در دشت برچی داشتند.

لوای دوی مستقل مربوط شفیع دیوانه:

سلاح ثقیله:

دو چین تانک بی ایم پی

یک چین تانک 60 پی پی

یک چین تانک تی 62 غول پیکر

سه پای هاوان غرنی

6 پایه هاوان وسط

12 پایه توپ

پوسته های شفیع دیوانه در اکثر خطوط اول در غرب کابل از دارالامان الی کوته سنگی و کارته سه مستقر بودند. او از هر محل که میخواست بدون دستور از مقام مرکزی انداخت میکرد.

بعد از سقوط جنرال مومین در دارالامان در جریان جنگ بین حزب وحدت و حرکت اسلامی سلاح ثقیله وحدت سه برابر افزایش پیدا کرد. بطور مثال شفیع دیوانه صاحب تعداد زیاد تانک، توپ و دیگر سلاح ثقیله شد و هم چنان حاجی امینی. این افسر سابق کندک اظهار داشته است که این سلاح های بدست آمده را در هدف گیری مناطق بادام باغ، کارته پروان و مرکز شهر کابل استفاده میکردند.

طبق اظهارات افسر خاد تشکیلات حزب وحدت نسبت به دیگر احزاب کمی ضعیف بود. اگر چه دستورات عمده توسط مزاری صادر میشد ولی حملات همیشه با قومانده هماهنگ نبود. سید یزدان شناس هاشمی از شش پل بامیان رئیس ریاست نظامی حزب وحدت بود و قوماندان سلاح ثقیله جنرال سخی خان از قریه شینبول بامیان بود. تمام این سلاح های ثقیله تحت فرمان و هدایت وی قرار داشت ولی سلاح ثقیله در سفارت روسیه تحت قومانده جنرال ابوذر قرار داشت.

نمای از سلاح ثقیله شورای هماهنگی در جریان مجادله از سال 1994 الی 1995 بیان گر سلاح های ذیل است که در موقعیت ها توسط حزب وحدت اداره میشد.

توبخانه 8 و در نبش جنوبی سفارت روسیه

توبخانه 9 در دارالامان در ریاست کادر و پرسونل وزارت دفات

توپخانه 10 مهتاب قلعه/قلعه شهاده غرب مکتب حربی

توپخانه 11 قلعه قا ضی متصل داشهای خشت.

6.3.5 متضررین حملات کورکورانه توپخانه، راکت و بمباردمان توسط تمام جناح ها

تمام نجات یافته گان از جنگهای قادر به مشخص کردن محلات که از آنجا ها توپ و راکت ها فیر میشدند نیستند. لکن پروژه عدالت افغانستان با کسانی مصاحبه انجام داده اند که میتواند مشخص نماید. اظهارات شان نشان میدهد که ذات خسارات جانی مالی مردم غیر نظامی در کابل ناشی از بمباردمان شهر شان بودند. اظهارات ذیل فقط تعداد قلیلی موارد را در بین هزاران حادثه بیان میکند.

ع. یک باشنده پل آرتن از قتل پسرش در اثر حملات راکتی اظهار کرده است.

در ساعت دو بجه بعد از ظهر در 30 ماه 1992 پسر دوازده ساله ام باقی که با پسران دیگر در سرک نزدیک خانه اش بقتل رسیده است. بی خبر یک راکت در سرک اصابت کرد و یک چره آن در گردن پسرم باقی اصابت کرده وی را در همان نقطه بقتل رساند. همسایه ها تشخیص دادند که چره از راکت بی ایم 21 بود. ع. آگاه بود که محل پل آرتن تحت حملات حزب اسلامی که مستقر در قرار گاه نظامی ریشخور هستند بوده است.

Z. اظهار داشته است که در سال 1994 خواهرش در منطقه تهی مسکن با 4-اولادش-زندگی میکرد. یک پسرش 17 ساله بود و یک دخترش 10 ساله بود. او دو طفل دیگر نیز داشت. یک راکت از منطقه حکمتیار فیر شد و در خانه وی اصابت کرد و خواهر Z را همراه با پسر 17 ساله و دختر 10 همه را که در خانه بودند به قتل رساند و دو طفل دیگر در بیرون خانه بودند. این مطلب را Z به پروژه عدالت افغانستان گفته است که اجساد شان قابل شناخت نبوده و پا و دست هر طرف افتاده بود و بعد ما آنها را دفن کردیم و دو طفل فعلا در همراه پدرش هستند. همچنین دو زن و یک پسر در بلاک نزدیک شان نیز بقتل رسیدند، اول آنها شدیدأ زخمی شده بودند و بعد ازآن مردند. در همان روز به شمول خواهرم و اطفالش شش نفر کشته شدند و بخاک سپرده شدند.

ن. راجع به یک حمله در کارته نو در آگست و سپتامبر سال 1993 خبر داد:

ما در سرک نو کارته نو زندگی میکردیم و تمام مناطق کارته نو توسط راکت های کور کورانه گلبدین ویران گردید. و یکی از این راکت ها در خانه ما اصابت کرد ولی فضل خدا هیچ کس زخمی نگردید ولی دخترم در اثر صدای وحشتناک راکت معیوب گردید. او میتوانست صحیح صحبت کند و لی اکنون ببینید که نه صحبت میتواند و نه هم راه رفته میتواند. پنج شش سال از عمر واقعی اش کو چکتر معلوم میشود. بسیار معالجه کردیم ولی مفید واقع نشد. این نتیجه جنگ وحشیانه است که صدمه شدید به زندگی ما وارد کرد.

م د. راجع به حمله سال 1993 اظهار کرده است:

درسال 1372 زمانیکه مجاهدین وارد کابل شدند حملات کور کورانه راکتی گلبدین تعداد زیاد مردم را بقتل رساند و تعداد دیگر معیوب گردیدند. و ما در آنزمان در افشار دارالامان زندگی میکردیم در ساعت 4 بجه بعد از ظهر یک راکت در نزدیک دروازه حولی ما اصابت کرد. برادرم را با هشت و یا نه نفر جوان که در سرک ایستاده بودند به استثنای دو نفر شان همه بسیار با وضعیت بدی به قتل رسیدند که شناخته نمی توانستی. برادرم شدید در قسمت شکم زخمی شده بود و چره راکت تا هنوز در بدنش میباشد. مردم محل اجساد را با بیل جمع آوری کردند و یک زیارت در آن محل درست کردند. کسانیکه در این راکت کشته شدند بنام داوود محصل فاکولته انجینری سال سوم و فواد یک جوان 18 ساله بود و دیگر کسانیکه در اثر این راکت کشته شدند نمیشناسم.

در ماه فیبروری سال 1993 حمله در غرب کابل آغاز گردید و مورد حملات کور کورانه و بمباردمان توسط نیروهای شورای نظار قرار قرار گرفت. افشار در روز اول عملیات هدف حملات شدید ثقیله قرارگرفت. اگر چه این منطقه هدف مهم حملات نظامی بود زیرا علوم اجتماعی به حیث مرکزیت حزب وحدت استفاده میشد و به همین خاطر تعداد زیاد توپ، تانک، راکت و هاوان در این منطقه در خانه های مسکونی فرو می آمدند. مرکز فرماندهی نیروهای جمعیت و شورای نظار بر محدوده افشار تمرکز یافت و فشار حملات راکتی و توپخانه باعث خروج مردم ملکی از افشار گردید. تعداد که توسط بمباردمان و توپخانه بقتل رسیدند معلوم نیست ولی پروژه عدالت افغانستان با نجات یافته گان که مصاحبه کرده اند اظهار داشته اند که اجساد در روی سرک ها دیده میشدند. آنها گفته اند که شدت توپ، هاوان و راکت چنان شدید بود که هیچ کس نتوانست در روز حمله از خانه اش بیرون شوند.

از منطقه تحت کنترول خط اول شورای نظار یک باشنده تپه سلام بنام (ک) که منطقه اش تحت کنترول قوماندان گل حیدر بود از رویداد و حادثه در جریان جنگ بین شورای نظار و حزب وحدت بیان کرده است. در حوت 1371 من جنگ را از خانه کا کا و یا مامایم مشاهده میکردم که نیروهای گل حیدر پنجشیری از تپه سلام مواضع ضابط اکبر قاسمی را در منطقه دانشگاه با هاوان میزدند. تقریبآ بعد از ظهر بود که پدر همسایه بخاطریکه پایش زخمی شده بود پیش کاکایم آمد. کاکایم یک افسر نظامی بود و همیشه لوازم اولیه را در خانه داشت. و زمانیکه او زخمهایش را معالجه میکرد مرا بیرون بخاطر آوردن آب فرستاد تا زخم را بشوید و دیگر اعضای خانه همه در خانه صالون برای دیدن پانسمان زخمهای همسایه جمع شده بودند. زمانیکه (ک) بخاطر آب بیرون رفت خانه کاکایش هدف مرمی توسط حزب وحدت قرار گرفت. "مابین حولی از گرد و خاک تاریک شد. تعداد زیاد از خشت و خاک بالایم ریخت ولی به فضل خدا که زخمی نشدم و فقط گیچ و تکان خوردم ولی زمانیکه کمی فضا صاف شد من چشمانم را پاک کردم و دیدم که طبقه های حولی همه تخریب گردیده است. صدای ضعیف گریه را شنیدم و کوشش کردم که خشتها و خاک را دور کنم ولی نتوانستم."

ک. رفت و پسر کاکایش را آورد و کوشیدند که اجساد را بیرون کشیده در بین حولی دفن نمایند. زیرا جنگ بسیار شدید بود مانع بردن اجساد به جای دیگر شد. نه نفر کشته شدند که قرار ذیل است:

1. کاکا یا مامایش محمد عظیم

2. خانم محمد عظیم

3. زلمی به سن 16 سالگی

4. زلگی به سن 14 سالگی

5. دلگی به سن 12 سالگی

6. زمری به سن 10 سالگی

7. شکیلا به سن 8 سالگی

8. فریبا به سن 6 سالگی

9. پدر همسایه شان بنام نظر محمد

از زیر مخروبه های خانه کاکایش یک دانه چره را پیدا کرد که از ساحه دانشگاه و پلتخنیک که توسط حزب وحدت قوماندان ضابط اکبر قاسمی فیر شده بود. یک شاهد عینی دیگر که قوماندان کندک دوران سابق بوده و در غرب کابل زندگی میکرد شهادت داد که ضابط اکبر قاسمی یک پایه بی ایم یک را گرفته بود.

ک. اظهار داشته است که ملا امام مسجد محل برایش گفته بود که در یک روز به تعداد 38 جسد را نماز خوانده است که تمام این مردم مربوط تپه سلام بودند که توسط راکت های حزب وحدت به قتل رسیده بودند. ک. گفت که بعد از آن اکثر مردم تپه سلام و کارته سخی مناطق شان را به قصد دیگر جاهای شهر و پاکستان ترک کردند و اکثریت شان بدون بردن اموال خانه رفتند و وقتیکه برگشتند دیدند که هیچ چیزی باقی نمانده است و همه چیز بغارت رفته است به شمول پنجره ها و چوبهای دستک سقف.

دو نفر از غرب کابل از مفقود شدن کودکان در جریان حملات راکتی که توسط اتحاد اسلامی صورت گرفته بود بیان کرده است.

ق. یک نجار که در قلعه شهاده زندگی میکرد گفته است که در 27 سرطان سال 1371 برابر با 18 آگست 1992 زمانیکه یک راکت از طرف اتحاد اسلامی در خانه ام اصابت کرد تمام اتاقها را ویران کرد و یک پسرم را بنام محمد اسماعیل به سن 8 سالگی بسیار به وضع دردناک بقتل رسید که بدنش سوراخ سوراخ شده بود. و دیگر اعضای فامیلم که در اتاق دیگر نشسته بودند همه بشدت زخمی شدند و معالجه شان زمانی زیاد را در بر گرفت.

یک متضرر از حملات راکتی سیاف بنام (ی) که در سال 1371 (1992) درغرب کابل زندگی میکرد اظهار داشته است که جناح های بر سر قدرت میجنگیدند. یک روز راکتی در خانه ام اصابت کرد و پسر 28 ساله ام را بنام محمد حسین و دختر 24 ساله ام را بنام زهرا به قتل رساند. این راکت از دیوان بیگی یا کمپنی محل استقرار نیروهای مسلح اتحاد فیر شده بود.

شاهد غیر نظامی دیگر بنام (م) اظهارکرد که شورای نظار باعث ویرانی قابل ملاحظه در کابل گردید زیرا آنها بر ساحات مرتفع واستراتژیک کنترول داشتند. م. حملات سلاح ثقیله و خفیفه شورای نظار را از کوه ها بالای مردم و ساحات غیر نظامی خاطر نشان کرد. وی گفت در سال 1372 (1992) جنگ شدید بین شورای نظارو متحد وی اتحاد اسلامی و از طرف دیگر حزب وحدت برای چند شبانه روز ادامه داشت. پدرش یک کراچی دستی داشته که علی الرغم جنگ بخاطر کار میرفت. یکروز زمانیکه جنگ ادامه داشت شورای نظار یک راکت را به دیبوری زد که چره آن پدرم را گرفت و کشت. بعد مردم جمع شدند و جنازه او را به مسجد سر کاریز آورد و بعد در قبرستان سنگ زغال قلعه شهاده دفن کردند.

1.3.6 مختصری از بمباردمان ها از 1992 الی 1994

لیست ذیل از خسارات جانی توسط فیر راکت و بمباردمان تمام جناحهای شامل در جنگ مغرضانه بوده. اگر چه این بررسی محدود نمایانگر بزرگی خسارات وارده میباشد:

در نتیجه هفده حادثه ذیل تقریبأ 1000 نفر کشته شدند و صدها حادثه مشابه بین سالهای 1992 و 1995 صورت گرفت است. تعداد بیان شده از طریق گزارش مطبوعات وبطور عام نقل قول از کارمندان شفاخانه ها گردیده است.

و حال آنکه جناحهای مسئوول ممکن اهداف را در ذهن داشتند که عبارت از رفتن در محلات غیر نظامی بودند. اگرچه آنها تا هنوز اهداف نظامی و نوع استفاده از نظامی و مقیاس بزرگ بمباردمان و اهداف نظامی شان را که استفاده شده است قانونی جلوه میدهد ولی در معاهده جینیوا ممنوع اعلان شده است. و این لیست شرکت و راکت اندازی و تو پخانه را واضح میسازد خصوصأ کسانیکه با حملات هوای منطقه را بمباردمان کرده اند.

1. در 5 – 6 ماه می 1992 حزب اسلامی کابل را هدف حملات راکتی قرار داد که از اثر آن تعداد غیر مشخص مردم غیر نظامی و کشته و زخمی شدند.

2. در 23 ماه می علی الرغم آتش بس نیروهای جنبش ملی موقعیت های حزب اسلامی را در بینی حصار، قلعه چه و کارته نو بمباران کرد.

3. در 30 ماه می 1992 در جریان جنگ بین نیروهای جنبش ملی و حزب اسلامی در جنوب شرقی کابل هردو جناح از توپخانه و راکت انداز استفاده کردند که باعث کشته وزخمی شدن تعداد نا مشخص افراد غیر نظامی گردید.

4. در ماه جون 1992 در جنگ شدید بین نیروهای حزب وحدت و اتحاد اسلامی در غرب کابل هردو جناح از راکت انداز ها استفاده کرد که باعث زخمی و کشته شدن تعداد مردم غیر نظامی گردید.

5. در 5 ماه جون 1992 جنگهای بیشتر بین نیروهای حزب وحدت و اتحاد در غرب کابل رخ داد و هر دو جناح از سلاح های ثقیله استفاده کردند که باعث ویرانی خانه ها و دیگر تأسیسات غیر نظامی گردید. راکت ها باعث قتل و زخمی شدن تعداد نا معلوم غیر نظامی گردید.

6. در ماه جون و جولای 1992 شورای نظار مواضع حزب وحدت را در کارته سه، خوشحال خان مینه، دارالامان، کارته سخی و کارته چهار هدف بمباردمان و سلاح ثقیله قرار داد که باعث خسارات جانی و ویرانی خانه های مردم ملکی گردید.

7. در 10 آگست 1992 شهر کابل راکت پراکنی شدید را توسط حزب اسلامی تجربه کرد. که جنگ در ساعت 5 قبل از ظهر آغاز گردید و حزب اسلامی موقعیت های دولتی را هدف قرار دادند و از سه محل چهلستون، دارالامان و تپه مرنجان راکت میزدند. این حمله و حملات که در ماه آگست توسط همه جناحها صورت گرفت طبق مطبوعات صدها نفر غیر نظامی به قتل رسیدند.

8. در 13 آگست 1992 طبق خبر های مطبوعات در حمله راکتی در ده افغانان با استفاده از بمب خوشه ای 80 نفر را به قتل رساند و بیش از 150 نفر زخمی گردید. ربانی حکمتیار را دراین حمله متهم کرد. ونیروهای شورای نظار در جواب کارته نو، چهلستون و شاه شهید را هدف بمباردمان هوای و زمینی قرار داد که در نتیجه حمله متقابل بیشتر از 100 نفر کشته شد و 120 نفر دیگر زخمی که اکثریت شان غیر نظامی بودند و تعداد زیاد خانه ها ویران شدند.

9. در 23 ماه آگست 1993 در اثر جنگ بین حزب اسلامی و شورای نظار صدها نفر کشته وزخمی شدند و خانه ها ویران شدند.

10. در 26 ماه فیبروری 1993 شورای نظار و حزب اسلامی موقعیت یکدیگر را هدف سلاح ثقیله قرار دادند که باعث خسارات جانی مردم غیر نظامی گردیدند.

11. در 9 ماه مارچ 1993 حملات راکتی شدید در کابل ده ها کشته وزخمی و مجروح بر جای گذاشت. وزارت دفاع حزب وحدت را متهم کرد و در جواب مناطق مسکونی تحت کنترول حزب وحدت را هدف قرار دادند که خسارات سنگین جانی را بجا گذاشت. و خانه های زیادی را ویران کرد.

12. طبق گزارش مطبوعات در 13 ماه می 1993 درگیری شدیدی بین شورای نظار و حزب وحدت صورت گرفت و هردو طرف از سلاح ثقیله و بمباردمان هوای استفاده کرده که درنتیجه 30 کشته و زخمی بر جای گذاشت و صد ها نفر شدید مجروح شدند.

13. در 23 ماه می 1993 جیت های شورای نظار موقعیت های حزب اسلامی را در داخل شهر در چهلستون بمبارد کرد که 10 کشته و 14 زخمی بر جای گذاشت و اکثر آنها مردم ملکی بودند.

14. در 17 ماه نوامبر 1993 چهار فروند جیت مربوط شورای نظار بازار سروبی را بمباران کرد که در این بمباران اکثر دوکانداران کشته و زخمی شدند و یک مسجد تخریب گردید.

15. دراول ماه جنوری سال 1994 یک دور جدید جنگ بین قوای دولت و مخالفین متحدش حزب اسلامی و جنبش ملی در کابل توأم با حملات شدید راکتی به طور آگاهانه مناطق غیر نظامی توسط هردو جناح هدف قرار گرفتند. یک خبر نگار بیان کرد که این جنگ در نوع خود شدید ترین جنگ بعد از سقوط دولت داکتر نجیب الله بود و توصیف کرد که جنگ در اطراف محلات تحت کنترول دولت خونین بودند.

16. در23 اکتوبر 1994 31 نفر غیر نظامی در اثر حملات راکتی حزب اسلامی در شهر کابل کشته شدند.

17. در 23 ماه اکتوبر 1994 طی حملات شورای نظار به حمایه حرکت اسلامی محسنی علیه حزب اسلامی و جنبش ملی صد ها نفر کشته و زخمی شدند این ارقام توسط موسسه ICRC تأیید گردید که تخمین شده بود که سه ماه قبل در اثر جنگ 2000 هزار نفر به قتل رسیده بودند.

از برف نفرت دارم!

2010-02-08T04:42:00Z

منبع: IRIN

ترجمه آزاد از کابل پرس

مهدی دوازده ساله می گوید مادرش را هنگام تولد فرزند جدید در سال 2007 از دست داد. مهدی و خانواده اش در منطقه ی شهرستان ولایت دورافتاده ی دایکندی زندگی می کنند.

مهدی می گوید ماه دلو بود، او به همراه مادر، پدر و خواهر کوچکش در حال صرف غذا بودند. هوا به شدت سرد بود و برف نيز همه جا را فرا گرفته بود. يکباره مادرش می گوید که احساس درد می کند. مهدی و خواهرش نمی دانستند که مادرشان در انتظار فرزند جدیدی ست. آن ها شروع به پرسیدن از مادرشان کردند که چرا درد دارد. مادرشان پاسخی نمی داد. مهدی می خواهد مادرش را ماساژ دهد اما او قبول نمی کند.

پدر مهدی به بیرون رفته و چهار زن از همسایگانشان را با خود می آورد و آن ها از مادر مهدی شروع به پرسیدن می کنند. پدر از مهدی و خواهرش می خواهد که اتاق را ترک کنند. مهدی می گوید او و خواهرش به شدت نگران حال مادرشان بودند و با وجود سرمای زیاد، فقط به او فکر می کردند.

پس از مدتی پدر مهدی بیرون آمده و به او و خواهرش می گوید به دنبال موتر می رود تا مادرشان را به شفاخانه منتقل کند. پدر آنان دقایقی بعد باز می گردد و می گوید که موتری نیافته و تمام راه ها ی روستا به دليل بارش شدید برف مسدود است. او بیش از این کاری کرده نمی توانست.

عکس از مسعود پوپل زی

مهدی می گوید وقتی مادرش به دلیل سرد شروع به فریاد زدن کرد، او و خواهرش به داخل رفتند و شروع به گریستن کردند. چرا برای تسکین درد مادر آنان چاره ای نبود؟ پدرشان می گوید آن ها باید تا صبح صبر کنند تا مادرشان را به مرکز درمانی ببرند.

دقیقه به دقیقه بر فریادهای مادر مهدی اضافه شده و صورتش سرخ تر و سرخ تر می شد. او فریاد زد و گریست ، فریاد زد و گریست تا اینکه جان داد. فریاد زدن و گریستن او تا هنگام جان دادن متوقف نشد. مهدی می گوید، قبل از مرگ نفس های مادرش بلند تر و بلند تر می شد.

مهدی می گوید پس از مرگ مادرش آن ها بسیار گریستند چرا که عزیز ترین کس خود را از دست داده بودند.

مهدی می گوید مادرش از دنیا رفت چرا که داکتری در روستایشان نبود و راه ها به دلیل بارش سنگین برف مسدود شده بود. مهدی ادامه می دهد که از برف متنفراست. اگر برف نبود پدرش می توانست مادرش را پيش داکتر ببرد. وقتی زمستان می آيد او احساس سردی دارد و وقتی برف می بارد، او ياد وقتی می افتد که مادرش را از دست داد.

پدر مهدی به مهدی گفته بود که فرزندی که در بطن مادرش بود نيز از دنیا رفته است.

مهدی می گوید شش ماه پس از مرگ مادرش، پدرش با زنی دیگر در روستا ازدواج کرد. اکنون آن ها چهار تن در خانه هستند اما او و خواهرش مادر واقعی خود را ندارند. آن ها هميشه مادرشان را به یاد می آورند.

مهدی می گوید وقتی کودکان دیگر را همراه با مادرشان می بیند، مادرشان به آن ها پول و شیرینی می دهد و آن ها را می بوسد، او نمی تواند جلو گریستن خود را بگیرد. او و خواهرش هنوز مادرشان را بیاد دارند و به او عشق می ورزند.