کابل پرس

مرگ برادر ناتنی طالبان، ختم ماجرا نیست

2011-05-02T14:58:00Z

با زنگ موبایل ات از خواب میپری و کامپیوترات را روشن میکنی، طبق معمول میخواهی اخبارروزانه را ببینی. انگار هر روز منتظر اتفاقی تازه ی بوده ای . "بن لادن کشته شد" عنوان خبر اینست که بیشتر به دروغ اول آپریل میماند.

باورش اش سخت است ولی سخنرانی اوباما و شماتت جمعیت اطراف کاخ سفید باعث میشود باور کنی اسامه دیگر نیست. مرگ بن لادن اما، بعضی حقایق را افشا کرد و شرمساری مقامات پاکستان را به همراه داشت. آنها در گذشته همواره ادعا کرده بودند که بن لادن در نقاط مرزی افغانستان پنهان شده و بین افغانستان و پاکستان در رفت و آمد است.

درحالیکه برعکس ادعای آنها اسامه نه در نقاط مرزی بلکه در "اببات آباد" جایی درنزدیکی اسلام آباد پایتخت پاکستان زندگی میکرد. مجموعه ی که بن لادن در آنجا زندگی میکرد فقط دوصد متر از اکادمی ارتش پاکستان فاصله داشت. بنا براین ، بن لادن نه در بین افغانستان و پاکستان بلکه شاید در مقر آی اس آی و یا کدام جای دگر مثل آن در رفت و آمد بوده باشد. کس چه میداند سران طالبان هم دراسلام آباد جا خوش کرده باشند و ما به مشوره اسلام آباد در جنوب افغانستان به جستجوی آنها بپردازیم.

اسامه بن لادن یمنی تبار و شهروند سعودی با قراردادهای ساخت خانه ی خدا و مسجد الحرام صاحب ثروت شد. شخصیکه مورد حمایت نزدیک خانواده ی سلطتنی سعودی بود بشکل مرموزی با خاندان شاهی عربستان دچار اختلاف شد و به خیل مجاهدین عرب در افغانستان پیوست. اسامه در پشاور مسکن گزین شد و از کمک های بی بدیل ایالات متحده ی امریکا در دوران جنگ علیه شوروی بهره برد. پیروزی مجاهدین افغانستان و کشمکش های بعدی باعث شد، اسامه باطالبان وارد افغانستان شود و رویای کشور اسلامی خودش را محقق کند.

برای اسامه این کار خیلی ساده نبود، او برای تثبیت رهبری اش باید خیلی ها را از راه بر میداشت .عبدالله عظام، چریک اُردنی که در جنگهاعلیه شوروی نقش بزرگ داشت و عملا رهبری مجاهدین خارجی در پشاور را برعهده داشت، بشکل مرموزی در پشاور ترور شد.

عظام بر این باور بود که جهاد افغانستان به پیروزی رسیده و وقت آن است که آنها به کشور شان برگردند ولی بن لادن و ظواهری مخالف این امر بودند و به این لحاظ، به نظر میرسد عبدالله عظام توسط بن لادن از بین برده شده است.

بعد از کشته شدن عبدالله عظام بن لادن، بزرگ و بزرگ تر شد و به همان تناسب دشمنی اش با غرب، امریکا و اسرایئل زیاد تر شد. او برای حفظ پایگاه اش با ملا عمر رابطه ی خویشاوندی برقرار کرد و خیالش ازبابت طالبان هم راحت شد.

تا اینکه یازدهم سپتامبر اتفاق افتاد و بن لادن به کوه "تورا بورا" و بعدها به جایی نا معلومی فرار کرد. برای من اما، بن لادن نماد وحشت؛ یادآور مهاجرت، ترک درس و مشق، کابوس طالبان تفنگدار، قتل عامهای مزار، یکاولنگ وکنده پشت و سوختاندن مزارع شمالی است.

اسامه با حمایت بیدریغ اش از طالبان،افغانستان را ده ها سال به عقب برگرداند. به این لحاظ کشته شدن بن لادن میتواند خبرخوش صبح من باشد.

اظهارات نخستین اکثر رهبران جهان باخوشبینی همراه بود. اوباما درسخنرانی اش گفت که از آگست سال گذشته اسامه را زیر نظر داشته و بااین حساب شاید آنها میتوانست خیلی زودتر از اینها کار بن لادن را یکسره کرد؛ ولی شاید می خواستند این بمب خبری را پیش از انتخابات ریاست جمهوری بترکانند.

اوباما و حزب اش بیشترین بهره را از این اتفاق خواهند برد. انتخابات ریاست جمهوری امریکا نزدیک است و اوباما باردگر کاندید. بیانیه های دگر سران جهان نیز خوشبینانه بود. آنگلا مرکل ودیوید کامرون هرکدام بنوبه خود از کشته شدن بن لادن استقبال کردند و مرگ او را باعث استحکام صلح و شکست تروریزم دانستند.

پاکستانیها نیز در اولین اظهار نظر عملیات امریکایی ها را باهماهنگی حکومت پاکستان ذکرکردند و نبود اسامه را شکستی برای تروریزم دانستند. تونی بلر نخست وزیر سابق انگلیس اما، گفت که مبارزه با تروریزم همچنان بیشتر از هر زمان دگر ضرورت است و جرج بوش هم گفت که عدالت محقق شد. آقای کرزی بار دگر به حرف اول اش برگشت و گفت حال حقیقت معلوم شد که تروریستها کجاست.

*******
بن لادن رفت و میراث تروریزم او همچنان قربانی خواهد گرفت. به باور من کشته شدن بن لادن کمکِ چندانی به صلح و امنیت درکشورما نخواهد کرد. ممکن است برادر ناتنی، دیگر نباشد ولی برادران ناراضی همچنان به کشتارمردم ادامه میدهند. وقتی ملا داد الله از فرماندهان ارشد طالبان کشته شد، نیروهای بین المللی و رسانه ها چنان بزرگنمایی کردند که گویا حساب طالبان از همین حالا تمام شده است ولی برعکس طالبان هر روز قوی تر و قوی تر شد. پ

خش مستقیم و برنامه های ویژه ی رسانه های معتبر جهان از رخداد کشته شدن بن لادن، یاد آور خبر مرگ ملا دادالله است. توامان القاعده و بن لادن همچنان زنده خواهد بود و کشته شدن بن لادن یک رویداد کوتاه مدت خواهد بود و پس از چندی خواهیم دید که ریشه همچنان زنده است و دوباره به بالش خواهد رسید اگر...

خوب است جامعه ی بین المللی و حکومت افغانستان بخود آیند و بیش از این روی قول های مقامات پاکستانی حساب نکنند. هرچند این بار دروغ پاکستانیها افشا شد و آنها در مقابل عمل انجام شده قرار گرفتند ویا هم شاید بن لادن برای آنها مهره ی سوخته ی بیش نبود.

بهرحال با، لابیِ قویِ ایکه آنها در کاخ سفید و کنگره ی امریکا دارند، به زودی همان نقش سابق خود را احیا خواهند کرد. باید به همه ی طرح هایی که پاکستانیها آغازگر آنند بادیده ی تردید نگرست و بیش از این فریب اغواگری آنها را نخورد.

با کشته شدن بن لادن حداقل جهان متوجه دروغ بزرگ پاکستان شد و حال نوبت سیاستمداران افغانستان است که از فرصت بوجود آمده استفاده کنند و پاکستان را تحت فشار بگذارند نه اینکه امتیاز بدهند.
تا تنور گرم است باید نان را پُخت.

رییس جمهور نباید ناقض اصولی باشد که خودش در ایجاد آن سهیم بوده است

2010-10-27T01:00:00Z

آقای کرزی باید بیش از اینها متوجه اعمال و رهنمودهایش باشد زیرا وقتی خودش خواهان نادیده گرفتن نظر مردم در مقطعی باشند؛ واضح است که اطرافیان اش در نادیده گرفتن حقوق مردم و فساد جسورتر از گذشته خواهند شد و این به هیچ وجه به صلاح مردم افغانستان نخواهد بود. بهتر اینست که قواعد را که خود ما ایجاد کرده ایم و ریئس جمهور از آنها بعنوان نکات برجسته ی دوران ریاست جمهوری اش یاد میکند، نباید این چنین توسط خودش و یا بدستورخودش زیر پا گردد. او بعنوان شخص اول مملکت حامی خط مقدم این ارزش ها باشد نه ناقض درجه اول آن.

کنفرانس مطبوعاتی روز گذشته ی آقای ریئس جمهور با همتای تاجیکی اش خیلی ها را غافلگیر کرد. فدا حسین مالکی سفیر ایران که پرداخت پول به شخص عمر داوودزی را انکار کرده و گزارش نیویورک تایمز را اهانت آمیز دانسته بود، مقامات امریکایی را که در برزخ از تردید بسر میبردند و بالاخره مردم افغانستان را که فکر نمیکردند ریئس جمهور واقعن خواستار مهندسی آرای مردم است.

سفیرایران در افغانستان که قبلن تقدیم کردن بسته های یورو به داوودزی را اهانت آشکار خوانده بود و آنرا جزئی از شیطنت رسانه های غربی و امریکا نامید، شاید هیچگاه فکر نمیکرد که ریئس جمهور به این آسانی لب به سخن گشاده و محتوای گزارش نیویورک تایمز را تایید کند. آقای کرزی با کنفرانس مطبوعاتی اش آب سردی روی دست سفیر ریخت و پرده از یک راز ناگفته برداشت. شاید این اعتراف تلخ ریئس جمهور ریشه در بی توجهی امریکا به ریئس جمهور باشد و او خواسته اینطوری به آنها خط و نشان بکشد.

ولی به نظر من یک ریئس جمهور نباید مصارف قصر اش را از کشوری دگری و بشکل غیر شفاف تامین کند. چه اینکه این پول ها غیر از آن چیزی است که ایران در کنفرانس کمک به بازسازی تعهد کرده و انکار سفیر ایران نیز بر ابهام آن می افزاید. من که شهروند افغانستان هستم حال در مواجهه با یک ایرانی شرمگین ام چون ممکن است او بگوید که پول قصر ریئس جمهور شمارا سفیر ما میدهد و بعدش هم ایران دربدل این پول چه چیزی از ریئس جمهور ما می خواهد.

دولت امریکا در خیلی از موارد گزارشهای رسانه ها را نمی پذیرند، اینبار حتمن برایشان روشن شده است که آقای کرزی از کشورهای دگر نیز پول دریافت میکنند. ممکن است در جریان سالهای اول حکومت آقای کرزی و ریاست جمهوری آقای بوش، امریکایی ها هم کمکهای این چنینی کرده اند. زیرا آقای ریئس جمهور پول گرفتن این چنینی را از امریکا نیز یادآور شد. شاید هزینه ی کمپاین و بریز و بپاشهای آقای کرزی در جریان انتخابات اولین دوره ی ریاست جمهوری نیز مربوط به این قضیه باشد. بهر حال آقای کرزی به امریکایی ها نیز فهماند که نباید دنبال این قضیه را بگیرند ورنه پای خودشان نیز در این وسط درمیان است.

اما آنچه من را بیشتر از همه متعجب ساخت یادآوری آقای ریئس جمهور از انتخابات و مشخصن انتخابات در غزنی بود. آقای کرزی در کنفرانس مطبوعاتی اش واضحن به مسئله انتخابات در غزنی اشاره کرد و گفت که در بعضی ساحات نتیجه آنطور که باید میبود، نیست. نمیدانم آقای کرزی بعنوان ریئس جمهور افغانستان چرا باید به این شکل اظهار نظر کند درحالیکه همه شهروند افغانستان پنداشته میشوند و باید با دید وسیع و مساویانه نگریسته شوند.

1- وقتی ما انتخابات درسطح یک ولایت را بعنوان یک اصل می پذیریم، منطق حکم می کند که پیامد آنرا هرچه باشد بپذیریم، ولو در خیلی مواقع ممکن به نفع شخصی و..... نباشد. چون میزان رای مردم است و مردم انتخاب کرده اند که کی ها باید از آنها نمایندگی کنند.

2- وقتی دور اول انتخابات پارلمانی یعنی همین مجلس فعلی در غزنی برگزار شد، اکثریت ولسوالی ها دارای نماینده نبودند و نماینده ها بیشتر از ولسوالیهای بود که در این دور نماینده ندارند. نمیدانم چرا آقای کرزی در آن وقت نگفت که نتیجه ی انتخابات آنطورکه باید میبود نیست. این دقیقن سیاست " یک بام و دو هوا" است که از ریئس جمهور ملت افغانستان به هیچ وجه انتظار نمیرود.

3- ریئس جمهور بخوبی میداند که هرآنچه را که قانون حکم میکند باید پذیرفت ولی نمیدانم باکدام معیار از کمسیون می خواهد که این نقیصه را برطرف کنند(یعنی آرای غزنی را دستکاری کنند). شاعر مشهور پارسی گوی در مورد اشاعه ی فساد در یک دولت میگوید:
اگر ز باغ رعیت ملک خورد سیبی برآورند غلامان درخت را از بیخ
به پنج بیضه که سلطان ستم روا دارد زنند لشکریانش هزار مرغ به سیخ

4- آقای کرزی شاید قبل از انتخابات انتظاراتی داشته و حال که این انتظارات برآورده نشده، این چنین لب به شکایت میگشاید. پس نتیجه اینست که در انتخابات های قبلی نظر ریئس جمهور در مورد گزینش افراد تاحدودی زیادی لحاظ شده بوده است. ولی این بار که انتخابات در یک ولایت طبق سازه ی قبلی ایشان پیش نرفته است، اینگونه لب به شکایت گشوده است. کما اینکه خیلی ها تصور میکردند آرای ادوار قبلی با تقلب مهندسی شده همراه بوده است.

بهرحال آقای کرزی باید بیش از اینها متوجه اعمال و رهنمودهایش باشد زیرا وقتی خودش خواهان نادیده گرفتن نظر مردم در مقطعی باشند؛ واضح است که اطرافیان اش در نادیده گرفتن حقوق مردم و فساد جسورتر از گذشته خواهند شد و این به هیچ وجه به صلاح مردم افغانستان نخواهد بود. بهتر اینست که قواعد را که خود ما ایجاد کرده ایم و ریئس جمهور از آنها بعنوان نکات برجسته ی دوران ریاست جمهوری اش یاد میکند، نباید این چنین توسط خودش و یا بدستورخودش زیر پا گردد. او بعنوان شخص اول مملکت حامی خط مقدم این ارزش ها باشد نه ناقض درجه اول آن.