کابل پرس

دښځي او نارينه تر منځ د حقوقو دتساوي اويا اختلاف لانجه

2011-09-14T17:00:21Z

په سرکې داتوضيح لازم ګڼم چه دلته مراد له تساوي يا اختلاف څخه په مطلق صورت ندى ځکه چه په ټوله نړي کښې مطلق تساوي يا اختلاف حتى د دوه ښځو او يا د دوو نارينوو تر منځ هم وجود نلري. دلته مراد مقيد او نسبي تساوي يا اختلاف دي چه پدغه معني ددغو دوو مفاهيمو اجماع هم محال ندى يعني امکان لري چه دوه شيان د ځينو جهاتو څخه مختلف او په نورو مواردو کښې سره مساوي يا يو شان وي.
د ښځې او نارينه تر منځ د حقوقو د تساوي شخړه په اصل کښې يوه لويديځه لانجه ده چه په ډيره خواشيني سره اسلامي هيوادو ته يي هم سرايت کړيدي اويا صادرشويدى. لويديځ له ډيرې اوږدې مودې څخه راپديخوا زيار باسي چه د قوانينو د جوړولو له لارې يو تعادل منځ ته راولي مګر په عمل کښې تر اوسه هم ددواړو د حقوقو ترمنځ ډير توپير وجود لري او حتى د مساوي کار په مقابل کښې مساوي حقوق (اجوره) نه ورکوله کيږي.
دا چه لويديځوال ولې د ښځو د حقوقو نغاره په ډير شدت سره ټنګوي ځواب يي بايد د تاريخ په پاڼو کښي ولټوو. داسې ډير مثالونه شته چه کله غربيان د جناياتو مرتکب شي نو د هغې دجبيري لپاره له يو افراط څخه بل افراط ته مخه کوي، او تر دې هم حيرانوونکى خو دادى چه تاوان يي هم له نورو څخه اخلي. يو څرګند مثال يي په دوهمه نړيواله جګړه کښي د يهودانو سره د بد چلند موضوع ده چه ويل کيږي چه حتى په داشونو کښي سوزول شويدي. ددي جنايت تاوان اوس د فلسطين د مظلوم ملت څخه اخيستل کيږي او يهودان پر فلسطينيان تر هغه څه چه په دوي باندي شويدي ډير تيرى کوي.
له هغه ځايه چه د عيسويت په ديانت کښي د کاتوليک مذهب راهبان دواده کولو حق نلري او بايد د رهبانيت او کورنۍ ژوند په منځ کښې انتخاب وکړي. راهبانو د خپلو شهواني غرايزو داقناع لپاره غير مشروعو لارو ته مخه وکړه. په کليسا کښې پر ماشومانو جنسي تيري او د همجنسبازي تمايلات زيات شول او کليسا ته يو لوي مشکل پيداشو. کليسا د حل يوې بلې لارې ته رجوع وکړه او هغه په راهبانو کښې د ښځو په مقابل کښې د تنفر د احساساتو را پارول و . کوښښ وشو چه ښځى د شريرو ، ناپاکو او شيطان صفتو موجوداتو په توګه وپيژندل شي . دا کار په منځنيو پيړيو کښې خپل اوج ته ورسيده او کليسا د افراط لاره غوره کړه. ډيرې ښځي د کوډګرو او شيشکو په تور ژوندي وسوزول شولې.
اوس ددغو تاريخي جرايمو د جبران لپاره لويديځوال د ښځو افراطي حاميان ګرځيدلي دي. سره ددي چه پخپله پدغو هيوادونو کښي ښځې کړيږي ، مګر غربيان د بشر د حقوقو د او د ښځو د حقوقو د موضوع څخه دريمې نړۍ ته د خپلو انکشافي مرستو دبندولو لپاره د يوې حربې په توګه کار اخلي .
په لويديځ کښې د تعادل د مينځ ته راوستلو کوښښونه ډير ناوړه نتايج له ځانه سره راوړيدي. ددواړو جنسونو تر منځ د فاصلي د ډيروالي سبب ګرځيدلى دى، فاميلي علايق يي له منځه وړيدي په ځوان نسل کښې د دواده کولو تمايلات ډيرې ټيټې کچې ته رسيدلي دي او عموما نارينه له نارينه او ښځه له ښځې سره ژوند کوي او حتى ددې څخه هم يو قدم وړاندې تللي دي او د يواځيتوب څخه د خلاصون لپاره له سپيانو سره ګډ ژوند يي غوره کړيدي.
اوس غربيان غواړي چه دغه مصيبتونه د يو تعداد غرب وهلو هيواد والو په مرسته زمونږ هيواد ته هم راولي او غواړي چه د ښځو د حقوقو تر چتر لاندي زمونږ په هيواد کښي بې بندوبارۍ ته تعميم ورکړى نه داچه د ښځو په حالت کښې يو ارزښناکه او باکرامته ښه والي راوستل شي.
که دوي په دغه کار کښې صادقان وي همدا اوس په افغانستان کښې پر ښځو او حتى وړو نجونو باندي جنسي تيرى يو لوي مشکل دي او عاملان يي هم پټ ندي. دافغانستان دولت دغه موضوع ته چندان توجه ندى کړې که غربيان کولاې شي چه د مخدره موادو هغه قاچاقبران چه دوى يي د نيولو اراده لري ونيسي او دمحاکمې او مجازاتو لپاره يي حتى امريکا ته انتقال کړي نو په ډيره اسانۍ سره کولي شي چه دغه جنايتکاران هم ونيسي. آيا ددي جريمې شناعت له مخدره موادو څخه کم دي؟
د ښځو د حقوقو نه رعايت واقعا په افغانستان کښې يو لوي مشکل دى چه د لويديځ کلتور او زمونږ ناوړه او غير اسلامي دودونه په ګډه سره ددغه مشکل په مينځ ته راوستلو کښې لوى رول لوبولي . ددى مشکل د حل لپاره دوي لارې موجودى دي. يوه غربي لاره او دديموکراسي په چوکاټ کښې د ښځو د حالت د ښه کولو لپاره د نوو قوانينو جوړول او دوهمه لاره اسلامي لاره يعني د اسلامي شريعت کامل او حقيقي پلي کول دي.
په پر مخ تللو هيوادونو کښې له ډيرې اوږدې مودې نه راپديخوا کوښښونه شويدي او ټول خنډونه په دغه لاره کښې له منځه وړل شويدي اما په عمل کښې نتايج يي ډير د قناعت وړندي. ددي مطلب د توضيح ضرورت نشته چه د ښځو د حقوقو غربي ماهيت اوتر هغه څه چه په اسلام کښې د ښځو د حقوقو تر نامه لاندې پيژندل کيږي ډير توپير وجود لري په لويديځ کښې دغه حقوق تر ډيره حده مادي ماهيت لري مګر په اسلام کښې يي معنوي پله ډيره درنده ده.
په لويديځ کښې يوه ساحه چه ښځه پکښې ډيرې لاسته راوړنې لري او بې حده او حصره آزادي هم پکښې لري هغه هنري ساحه ده او مخصوصا دغنا او تمثيل ساحه کښې. دلته د نارينوو ډير تشويق هم ورسره ملګرى دى ځکه پدي وسيله دوي ته د عياشي او تفريح زمينه برابريږي د مارکنټنګ او خصوصا تجارتي اعلاناتو په برخه کښې هم د ښځو ونډه د پام وړده.
په نورو ساحو کښې د ښځو ونډه ډيره کم رنګه ده مثلا په نړي کې ساينس پوهان، مشهور ليکوالان، سياستمدارادن، دهيوادونو مشران، ملياردران، د نوبل د جايزي ګټونکي، ستر جنرالان او داسې نور اکثرا نارينه دي او د ښځو برخه پکښې ډيره کمه ده.
د سپورت په ساحه کښې سره له ټولو تشويقونو، توپير تر دې هم زيات دى او ښځې پدې ندي توانيدلي چه په نړيوالو مسابقو کښې په هيڅ لوبه کښې د نارينوو ټيمونو په مقابل کښې ودريږي.
علت دادي چه بعضى حدود شتون لري چه له هغه څخه تجاوز امکان نلري.
زمونږ په هيواد کښې هم زيار ويستل کيږي ددغه مشکل د حل لپاره دغه ناکامه غربي لاره تعقيب کړي او دديموکراسي او قوانينو له لارې دغه هدف ته ورسيږي.
که مونږ داومنو چه په يو پر ديموکراتيکو اصولو بنا شوي نظام کښې پارلمان د خلکو دارادى مظهر دى او پارلمان په جامعه کښې دديموکراسي د پوخوالي بارومتر دى نو فورا دي منطقي استنتاج ته رسيږو چه په افغانستان کښې نه خلکو ديموکراسي منلي دي او نه نظام ديموکراتيک دى. آيا د خبرو کولو او منطق پر ځاي ښکنځل کول، تهديدول، مسلح ګرځيدل، پارلمان څخه نظامي اډه جوړول، اشخاصو او قضايي اورګانونو ته سپکاوي او د غير اخلاقي الفاظو استعمالول، فزيکي حملى اود بوټونو او بوتلونو جنګ ديموکراتيک وسايل او معيارونه دي؟ که چيري په يوه ټولنه کښې د يموکراسي خپله منل شوي نوي او عملي نه وي نو څرنګه کولاي شو چه له هغې څخه د يوى وسيلى په صفت د د نورو اهدافو دلاس ته راوړلو لپاره کار واخلو دافغانستان په اساسي قانون کښې هم ددغه هدف د تحقق لپاره زيار ويستل شويدي.
د دري اتيايمي مادي په وروستۍ برخه کښې داسې حکم شويدي چه له هر ولايت څخه په اوسط ډول لږ تر لږه دوه ښځينه وکيلانې په ولسي جرګه کښې غړيتوب ترلاسه کړي يعنې د ښځو لپاره يو اقل حد او دنارينوو لپاره يو اکثر حد ټاکل شويدي. پر دي اساس دا امکان شته چه په ولسي جرګه کښې له ٦٨ څخه تر ٢٥٠ ښځينه وکيلانې انتخابې شي حال دا چه دغه امکان دنارينو په هکله له صفر څخه تر ١٨٢ تنو پوري دي. دغه تجويز د اساسي قانون ددوه ويشتمې مادې سره په ښکاره تناقص کښې دي چه وايي چه د افغانستان داتباعو تر منځ هر راز تبعيض او امتېاز منع دى او د افغانستان اتباع ښځې او نارينه د قانون په وړاندي مساوي حقوق او وجايب لري سربيره پر دي دغه امتياز په حقيقت کښې ښځو ته يو سپکاوى دي او دې مثال ته ورته دى چه يو ښوونکى ځينو نالايقو شاګردانو ته ددې لپاره چه بريالي وګڼل شي خو شې نمبري ورکړي. د ښځو د حقوقو د تحقق عمليه زما په نظر يوه دوامداره عمليه ده چه طبيعي سير ته ضرورت لري او د تصنعي اقداماتو پوسيله سرته رسيدلى نشي.
په افغان ټولنه کښې ښځې هغه مقام ته چه دوي يي واقعا مستحق دي يواځې د اسلامي شريعت د تطبيق له لارې رسيدلى شي ځکه اسلام په ټولنه کې دديموکراسي بر خلاف يو منل شوي حقيقت دى او پدې لاره کې د نوو قوانينو جوړولو ته هم ضرورت نشته، فقط بايد د شريعت د تطبيق له لارې د ناوړو دودونو او د غربي کلچر د انحرافي ارزښتونو پر ضد مجادله وشي. اسلام له خپل ظهور سره سم ښځو ته په ټولنه کښې د دوي دلوړ مقام او انساني کرامت د تضمين لپاره کامل حقوق ورکړي دي.
په اسلام کښې ا صولا د تساوي يا عدم تساوي سوال نه پورته کيږي بلکه د اسلام له نظره ښځې او نارينه دواړه انسانان او دانساني کرامت خاوندان دي او خداي ته د دوى د نږديوالي يواځيني معيار تقوى ده. دوي يو بل ته د بقا او دوام لپاره ضرورت لري او سره لازم او ملزوم دي بشريت خپل بقاء لپاره په مساوي توګه ددواړو مرهون دي.
اسلام د واقع بيني پر اساس ښځي او نارينه د بيلو بيلو استعدادونو او توانونو خاوندان ګڼي چه د هغې نه رعايت به بدې پايلې ولري. په ځينو مواردو کښې دواړه مساوي او په ځينې مواردو کې مختلف ګڼي. که د يوي تجربي په توګه په افغاني ټولنه کښې دښځو او نارينو وظايف سره بدل کړو يعنې ښځو ته د کروندو او کرنې چارې وسپارل شي او نارينه د کور په کار وګمارل شي نتيجه په څنګه وي؟
زه فکر کوم چه نتيجه به يي د کورنۍ او ټولنې لپاره يو لوى مصيبت وي ځکه د ځمکو حاصل به ډيرکم شي چه په نتيجه کښې به په ملي سطح د محصولاتو د کموالي سبب شي د کورنيو عوايد به هم ډير کم شي او فقر او تنګلاسي به په کورنيو باندې حاکم شي له بلې خوا د ماشومانو روزنې ته به يوه غټه صدمه ورسيږي. ماشومان به ډير د شقاوت او عصبيت خوا ته ولاړ شي. خو اړه به هم بي خونده وي او دکور نظافت ته به لږه پاملرنه وشي او ناروغي به زياته شي. په کورنۍ کښې به هميشه جنګونه وي او ددي حالت ملامتي به يو پر بل اچول کيږي. په پاي کښې به د کورنۍ نظام د ړنګيدو په وجه ټولنيز نظام به هم مختل شي. اقتصادي پر مختګ او امنيت چه د ټولنى د نيکمرغي مهم عناصر دي سخته صدمه وويني.
داټول ځکه چه کار اهل کار ته سپارل شوي ندي او له هر چانه د هغه استعداد مطابق کار ندي اخيستل شوي.
که رب العلمين له يو خوا په قران کښې فرمايي چه: (ليس الذکر کا الانثى) نو بيا په بل ځاي کښې فرمايي چه: (هن لباس لکم وانتم لباس لهن) پدي مبارک الهي کلام کښې ډير لوي مفاهيم نغښتي دي چه که عملي شي نو دواړو خواو د سعادت او نيکمرغي ضمانت کوي.
اول د نږدي والي مفهوم دي يعنى ښځه او نارينه يو بل ته همدومره نږدي دي لکه چه ديو چا لباس ورته نږدې دى. لباس انسان ته عزت او وقار ورکوي، دانسان عيبونه پټوي او رسوايي څخه يي ساتي د ساړه او تودوخې په مقابل کښې د انسان محافظت کوي، نه يواځي عورت پټوي بلکه انسان ته زينت او ښکلا هم ورکوي او دا منيت او راحت احساس هم ورپه برخه کوي.
د لباس په برخه کښې سړى ډير څه ويلي شي مګر اصلي خبره داده چه که ښځه او نارينه د يو بل په مقابل کښې هغه څه وکړي چه لباس يي کوي نو ددوي تر منځ به ټولې شخړې له منځه ولاړې شي او دواړه به د سعادت څوکى ته ورسيږي او نفاق، شقاق او دښمني به د تل لپاره محوه شي.
دغه حالت هغه وخت په ټولنه کښې منځ ته راتلى شي چه شريعت په ټولنه کښې تطبيق شي او شريعت کامل تطبيق په يوه ټولنه کښې د ښځو زده کړې او پوهې ته ضرورت لري.
زه پر خلاف د هغو کسانو چه د ښځې د زده کړي مخالف دي پدي عقيده يم چه په يوه اسلامي ټولنه کښې د ښځود تعليم اهميت د نارينوو په تناسب درې چنده دى او علت يي هم دادي چه :
اولا په اسلام کښې زده کړه په ښځو او نارينوو دواړو باندې فرض دى.
دوهم علت د ټولنې جوړولو پورې مربوط دى او د ټولنې په جوړولو کښې د ښځو برخه تر نارينوو خورا زيات دي ځکه دا ښځې دي چه ماشومان روزي او ماشومان راتلونکي ټولنه جوړوي دغه کار يعنې د ټولنې جوړول چه ښځو ته سپارل شويدي په واقعيت کښې داهميت ، حيثيت او اعتبار په لحاظ تر هر کار پورته دى. ددرې ګونو قواو له غړيتوب او حتى د جمهوري رياست له مقام څخه هم پورته دى ددغه مهم دسرته رسولو لپاره بايد ښځې د عالي تحصيلاتوخاوندانې وي ترڅو چه وکولاى شي چه هغه کسان چه په آينده کښې يا خپله د وطن زمامداران کيږي اويا خوهم راتلونکي زمامداران ټاکي، ښه وروزي او په نتيجه کښې بااحساسه، بادرده، صادق، متقي او وطن پالونکي زمامداران منځ ته راشي.
دريم دليل د ښڅو د زده کړي لپاره خپله د شريعت تطبيق دي. په يوه ټولنه کښې چه ښځه د سواد څخه بې برخې وي د شريعت تطبيق ګران کار دى. د ښځو حجاب او دسترعورت مسايل د قراني نصوصو او د نبوي احاديثو په اساس له مهمو واجباتو څخه دي. که په جامعه کښې ښځينه طبيبانې، ښوونکې، پوليسانې، ښځينه دولتي مامورين او نور شتون ونلري او ښځې مجبوري وي چه نارينوو ته مراجعه وکړي نو ددې واجباتو عملي کيدل امکان نلري.
مونږ مسلمانان بايد په علم اليقين سر ه پدې ايمان ولرو چه زمونږ خالق تر ټولو مونږ ښه پيژني او يواځې هغه دي چه زمونږ د حال سره مناسب زمونږ د چارو د تنظيمولو لپاره داسې احکام صادر کړي چه تطبيق يي زمونږ دنيوي او اخروي سعادت تضمينوي. پر مونږ واجب دي چه اسلام له ټولو کلياتو او جزئياتو سره ومنو لکه څنګه چه الله جل جلاله د بقرى د سورى په دوه سوه او اتم ايت کښې فرمايي ترجمه: (اى هغه کسانو چه ايمان مو راوړى دى داخل شى په اسلام کښې په کامله توګه او د شيطان ګامونو پسې تګ مکوۍ ځکه چه هغه ستاسو واضح دښمن دي) مونږ بايد د اسلام ټول احکام او شرايع ومنو او ايمان ولرو چه ټول زمونږ په ګټه دي که څه هم مونږ بل رنګ فکر وکړو. الله سبحانه و تعالى دهمدې سوري د دوه سوه اوسپاړسمې آيي په دوهمه برخه کښې فرمايي ترجمه: (شايد تاسې يو شى بد وګڼۍ حال دا چه هغه ستاسو لپاره خير وي او شايد يو شى چه ستاسو خوښ وي حال دا چې هغه ستاسو لپاره شر او زيان وي. الله پوهيږي او تاسو نه پوهيږي) بايد پدي هم ايمان ولرو چه د قراني نصوصو پر اساس يهود او نصارى هيڅکله له مونږ څخه نه راضي کيږي تر څو چه د هغوۍ د لارې پيروي ونه کړو او پدې هم ايمان ولرو چه يوازني هدايت د خداي له خوا هدايت دى او بې له هغې بل هدايت نشته . ددغه الهي هدايت او ارشاداتو په رڼا کښې ښځو، نارينوو، زړو، ځوانانو او ماشومانو هريو ته بايد ددوى حقه حقوق ورکړو تر څو چې وکولاي شو چه خپله کورنۍ او ټولنه له فساد او بربادۍ څخه وژغورو.
پاى

تاجران دین و سوء استفاده از اسلام

2011-09-14T16:58:40Z

تطبیق، درجۀ موفقیت و دوام هرمفکوره، نظام ویا قانون دریک جامعه درکنار عنصر مالی مربوط به سه عامل مهم دیگر است.
اولاً خود مفکوره یا نظام که به شکل، چهره وماهیت اصلی آن بمردم عرضه گردیده ودرلباس خود بدون مسخ شده ظاهر گردد. مثلاًدیموکراسی یا کمونیزم نباید درلباس اسلام بمردم پیشکش شود تا از ابهام، سرگمی و سؤ تفاهمات جلوگیری بعمل آید. مردم باید بوضوح بدانند که محتوای نظام یا فکر جدید چیست؟
دوم خود مردم اند که آیا این مفکوره یا نظام را بادل باز می پذیرند یا اینکه تطبیق، دوام و بقای آن بدون استعمال قوه ناممکن است. البته سطح باسوادی مردم نیز دراین راه نقش تعین کنندۀ دارد.
سوم مدیران و مجریان مفکوره یا نظام اند که باید به آن اعتقاد وایمان کامل داشته وصادقانه در راه تطبیق آن بکوشند حتی اگر در نتیجه تطبیق آن منافغ شخصی شان از بین برود.
درمورد کمونیزم که با کودتاهای خونین که نام آنرا انقلاب میگذارند آغاز میشود کوشش میشود که یک چهرۀ زیبا ونازنین از آن ارائه گردد وبمردم وعده های نان، لباس ومسکن داده ونوید یک جامعه بی طبقات رامیدهند. جوانب زشت آن مخصوصاً اینکه کشور و درنهایت جهان را به یک زندان تبدیل مینماید که توسط رژیم های پولیسی اداره میشود حرفی نمی زنند. این مجریان با وجود آنکه خودرا نماینده گان طبقات زحتمکش وستمدیدۀ کارگران و دهقانان میپندارند مگر درمدت کمی بعد از کسب قدرت از زحمتکشان فاصلۀ زیادی گرفته و به بزرگترین ثروتمندان تبدیل میشوند. چون این آیدیالوژی بنا بر خاصیت استبدادی آن با طبعیت بشر ناسازگار است موردقبول واقع نمیگردد. در نتیجه می بینم که بعد از مدت کمتر از یک قرن روبه زوال میرود.
دیمکراسی غربی باهمه کم و کاست های آن درجوامع غربی نتیجه نسبتاً خوبی داد زیرا هر سه عامل تعین کنندۀ موفقیت آن در غرب موجود بود. اما همینکه این مفکوره به جهان سوم صادر میگردد ماهیت آن بکلی تغیر میکند.
بطورمثال درکشورما ورود ان با توپ و تانک، کشتار، ظلم واستبداد همراه بود. مردم افغانستان جایگاه اخلاق را که در اسلام مقام بس والایی دارد در دیموکراسی خالی یافتند. از طرف دیگر باوجود انکه به ان لباس اسلامی برتن کردند اما در عمل از تطبیق احکام شریعت اسلامی اثری نبود واین موضوع دربین مردم شکوک راخلق نمود. همچنان اورندگان این مفکوره جهت تطبیق آن به مجریان فاسد درکشور متوصل شدند و به جمع اوری ایشان که اصلاً درموارد دیگری بدرد شان میخوردند، از اطراف واکناف کشور شروع نمودند. برای این اشخاص بجز منافع شخصی نه دیموکراسی کدام معنی داشت ونه به اسلام صادق و وفادار بودند. باتوزیع ده ها میلیون دالر توسط کارکنان اداره مرکزی استخبارات آمریکا به این اشخاص تهداب و اساس فساد نظام جدید و درهمانجا گذاشته شد.
درنتیجه نارضایتی عمومی ملت را باراورد مردم دیدند که در تحت نام دیموکراسی تعداد زیادی کشته شدند. در زندانها واقعات هولنا کی بوقوع پیوست سر بازان مدعیان دیموکراسی که ادعای ناجی بودن مینمودند رفتارشان با مردم با رفتار شان با برده های سیاه پوست افریقائی فرقی نداشت. جان، مال و ناموس مردم دیگر مصئون نبود. عدۀ قلیلی خیلی ثروتمند شدند وقشر عظیم جامعه با فقر و تنگدستی دست وگریبان گردیدند.
درینجا میخواهم به موضوع دیگری اشاره کنم که تاثیر آن در موفقیت نظام دیموکراتیک حیاتی است. دریک دیموکراسی پارلمان حیثیت قلب را دارد واگر قلب سالم باشد درجه سلامت نظام خیلی بلند خواهد بود. اعضای پارلمان باید اقلاً به الفبای دیموکراسی اشنایی داشته باشند بناٌ لازم است که برای عضویت پارلمان یک حد اقل درجه تحصیل تعین شده باشد. اما متاسفانه چون در تدوین قانون اساسی افغانستان جنگسالاران رول مهمی داشتند چنین حدی نه درمورد شورای ملی، نه درمورد اعضای حکومت نه درمورد اعضای ستره محکمه ونه درمورد رئيس جمهور ذکر گردیده است. دربعضی موارد اگرچه بطور مبهم داشتن تحصلات عالی ذکر گردیده مگر بطور مشخص از تحصیلات رسمی اکادمیک که در کدام سطح باشد و کدام مدرک تحصیلی را دارا باشند ذکری بعمل نیامده است. این واقعاً کارثۀ بزرگی است که در قانون اساسی افغانستان حتی باسواد بودن نیز به حیث شرط عضویت در ارگان قانون سازی دولت ذکر نگردیده ونتایج این غفلت راهم میتوان عملاً بطور واضح مشاهده نمود که قوای ثلاثه در برابر همد یگرسنگر گرفته و یکدیگر راتهدید مینمایند گوئی که در استانه جنگ قرار دارند.
درمورد دین مقدس اسلام، نظام ساخته و پرادخته بشر نبوده که منافع این یا آن گروه مشخص درآن تضمین شود بلکه از طرف خالق کاینات بدون در نظر گرفتن تبعیض و امتیاز با شعار " هر اینه گرامی ترین شما نزد خدا پرهیزگارترین شماست" بحیث رحمت به همه جهانیان ارسال گردیده است. مجریان آن نیز باموجودیت سیدالبشر در رأس آن و خیار افراد بشر در اطراف اواز متقی ترین بندگان خداوند بودند که منافع شخصی، سرومال خویش را در راه موفقیت این دین الهی نثار کردند. مردم نیز بنوبه خویش با فداکاریها و قربانی هایئکه دادند عملاً ثابت نمودند که با دل و جان ازین نظم جدید حمایت نموده وآنرا قبول نمودند. درنتیجه دین مقدس اسلام بعد از چهارده قرن به آن درجه استحکام خویش رسیده که دشمنان اسلام درتلاشهای خصمانه شان بر ضد اسلام به یأس و ناامیدی قطعی خیلی قریب گردیده اند.
حال بر میگردم به وضع کنونی افغانستان که چه چیز سبب این همه بدبختی ها گردیده است. برای تشخیص خویش به وقت زیاد ضرورت نداریم. درنگاه اول واضح میشود که نقص اصلی به مجریان امور بر میگردد که قبلاً تشریح گردید که از چه قماشند. قانون را فقط وقتی قبول دارند که به نفع شان باشد ومنافع شخصی شان فوق منافع ملی قراردارد. قانون درمقابل زور و قدرت شان باید سر تعظیم فرود آورد. در مورد تطبیق قوانین نیز بنابر ماهیت قانون اساسی که ایا اسلامی است یا مطابق ارزش های دیموکراسی غربی تدوین گردیده است از یک روش شترمرغی استفاده میشود. هرگاه یکی از قدرتمندان نظام مرتکب جرم وجنایتی شود محاکمه نمیشود زیرا هیچکس حاضر نمیشود که این خطررا متحمل شود که بر ضد او اقامه دعوی نماید. بناً گفته میشود که بنابر حکم قانون تاوقتیکه محکمه فیصله ننماید او بری است. هیچکس سوال نمیکند که چه کسی اورا به محاکمه بکشاند؟
در تحت شرایط "خود کوزه وخود کوزه گروخودگل کوزه" این کار" خیال است و محال است وجنون" باورکنید بدون شوخی اینرا گفتم. از قراین چنان معلوم میشود که این اشخاص درین دنیا از هرگرنه تعقیت وپیگرد قانونی درامان اند واگر احیاناً عرصه برایشان بسیار تنگ شد به سرزمین حامیان اصلی شان، یعنی ایالات متحده امریکا پناه میبرند. بر عکس اگرانسان فقیر و بیچاره متهم به ارتکاب خطائی شود باید سالها را به پیروی از گفته حکیمانه "(همه را به یک چشم باید دید)" مانند زورمندان بدون محاکمه اما نه درهوای ازاد بلکه د رزندان بسر برد بدون اینکه بداند جرمش چیست. درین موارد نه از احکام اسلام ونه از مزایای دیموکراسی استفاده میشود علت همه این بی عدالتی ها را اگر در یک کلمه خلاصه کنیم همانا به کلمه زشت فساد بر میخوریم و درینجا به اصل موضوع این نوشته که سؤاستفاده از اسلام است میرسیم.
الله عزوجل درآیات دهم ویازدهم سورۀ صف فرموده است که درینجا به ترجمۀ دری آن میپردازم! ای مسلمانان آیا دلالت کنم شمارا به تجارتی که برهاند شما را از عذاب درد دهنده (10) ایمان آرید به خدا ورسول او و جهاد کنید درراه خدا با اموال خود و با جان های خود این بهتر است برای شما اگر میدانید (11) درتجارتیکه درین آیات مبارکه ذکر شده طرف معامله خداوند جل جلاله است ومتاع تجارتی اموال و جان های بند گانش است گمان میکنم که معنی این آیات توسط بعضی اشخاص بطور معکوس فهمیده شده طوریکه اسلام را میفروشند تا کسب مال و قدرت کنند و جان های خویش را حفظ نمایند.
همه اشکال فساد مردود است اما سوء استفاده از دین خداوند بد ترین شکل جنایت است. سوء استفاده از اسلام علل و اشکال مختلف دارد. علل آن عبارت است از منافع مادی یا بدست اوردن قدرت وگروهی هم پیروان عروسی قدرت و ثروت میباشند.
سوء استفاده هائى هم بعلت جهل ونادانی عدۀ بعمل می آید. در برخی از کشورهای اسلامی دولت ها نیز درسوء استفاده از اسلام راه افراط می پیمایند.
یکی از اشکال این سوء استفاده از اسلام استفاده از رکن پیجم اسلام یعنی ادای فریضه حج است. همه ساله میلیونها مسلمان مومن موحد فقط به تأسی از امر خداوند و جلب رضایت او به ادای این فریضه میپردازند. درنزد این اشخاص حج رکنی از ارکان اسلام است که خالصاً لوجه الله انرا انجام میدهند. مگر تعدادی هم وجود دارند که از حج برای رسیدن به اهداف مالی، سیاسی و برخی هم حتی برای سرپوش گذاشتن برجنایات خویش مثلاً قاچاق مواد مخدره استفاده نموده واز کلمه حاجی یا الحاج برای فریب مردم استفاده مینمایند تا کسی برآنها گمان قاچاقبر نکند. بعضی از تاجران، طبیبان واهل کسبه ازین راه به تعداد مشتریان خویش می فزایند.
استفاده از کلمه حاجی درساحه سیاست با زار گرم دارد. سیاستمداران برای آنکه متقی و پرهیزگار جلوه نمایند و کاندیدان شوراها برای جلب آرای هر چه بیشتر مردم از آن استفاده میکنند. این کاندیدا ها در مبارزات انتخاباتی خویش برلوحه های کنار جاده ها و بر سیارات اسمای تعداد کثیری از اقارب راکه حاجی اند نیز مینویسند.
دردین مقدس اسلام هر عمل مشروعیت خویش را از کتاب الله و سنت رسول الله اخذ مینماید ودر صورت عدم وجود دلیل درکتاب و سنة، آن عمل مردود است.
استعمال کلمه حاجی یا الحاج چه از آن سوء استفاده شود ویا نشود نه در صدر اسلام رایج بوده نه در زمان تابعین ونه تاقرون متمادی بعد از آن. شاید تاریخ این رسم و عادت ناپسندیده از چهارصد یا پنچصد شال بیشتر نرود و دارد اهسته آهسته از حالت مادام العمری مانند ریاست جمهوری سوریه و بعضی کشورهای دیگر شکل موروثی را بخود میگیرد وبعد از فوت پدر پسر بشکل اتومات حاجی تلقی خواهد شد. این کلمه مانند کلمات دوکتور، انجینر، پوهاند، پروفیسوروغیره نیست که تا اخر عمر مورد استفاده قرار گیرد. یک مسلمان فقط دروقت حج و در حالت ادای مناسک حج حاجی (حج کننده) است. اگر این عمل، نیک وپسندیده میبود علمای اسلام و مخصوصاً امامان جلیل القدر آن از جمله امام باقر، امام جعفرصادق، امام موسی کاظم، اماشافعی، امام مالک، امام حنبل، امام بخاری، امام مسلم و غیره رضی الله تعالی عنهم جمیعاً. حتماْ این کار را میکردند و خود را حاجی مینامیدند. زیرا ایشان هم از نگاه علمیت و هم از نگاه تقوی و انجام حسنات پیش قدم بودند.
تعدادی هم وجود دارند که در پهلوی ادای فریضه حج مسجدی هم بنا نمودند تا ازین طریق به قدرت و ثروت برسند. بعضاْ این تلاشها به موفقیت نمی انجامد مثلاٌ یکی از این اشخاص در کنار اداری فریضه حج مسجدی هم بنا نمود که در لوحه مسجد که بر جاده عمومی قرار داشت بر علاوه ذکر شجرهْ نسب خویش مصارف مسجد را به افغانی، کلدارپاکستانی و دالرامریکایی هم درج نمود و تاریخ شروع و ختم پروژه را با یک سلسله معلومات نامربوط دیگر نیز در آن کنجانید مگر در آخر کار به هدف اصلی خویش که چوکی بود نرسید. این شخص با اعتقاد به اینکه اگر هدف از یک طریق بر آورده نشد همیشه طرق دیگری هم وجود دارند از یک خطهْ شیطانی استفاده کرده و مرتکب چنان جنایت شنیعی شد که جزایش در شریعت اسلام فقط و فقط سنگسار است. راویان حکایت میگویند که این استاد شیطان باین وسیله توانست برای مدتی در یکی از وزرات ها چوکی ریاست بدست آورد و چرا نه؟ ایا در غرب اشخاص ازین قماش به پست های وزارت و ریاست جمهوری نرسید اند؟ آیا دنباله روی از غرب کار بدی است؟ فاعتبرو یا اولی الابصار!
یکی دیگر از استفاده کننده گان شخصی است که عضویت یکی از احزاب سیاسی را که با اسلام میانه خوبی ندارد در یک کشور خارجی دارا ست. این شخص قبل از آمدن به افغانستان در مباحثات خویش در رسانه ها موقف های ناسازگار با اسلام داشت اما همینکه داخل نظام شد به تدریج یک چرخش یک صد و هشتاد درجه را تکمیل نموده و حتی مدعی شد که عضویتش در آن حزب هم به خاطر دفاع از اسلام و مسلمین بوده است. این شخص که از تحصیلات عالی برخور دار بوده و در علم اقتصاد هم وارد است با استفاده از پرنسیپ های اقتصادی یک هدف خیلی بزرگ را که بدیگران خیلی گران تمام میشود با کمترین مصارف یعنی خرید دو عدد جاینماز بدست آورد و از ولسی جرگه راْی اعتماد کسب نمود. البته چیزی را که من هنوز هم ندانسته ام موضوع دو عدد جاینماز است در حالیکه هدف با یک عدد جاینماز هم برآورده شده میتوانست. آن عالیجناب دیگری که دو عدد جاینماز دارد یکی را برای استفاده احتمالی امام زمان ریزرف نموده است ور نه خود تنها از یک عدد استفاده میکند.
حال میخواهم سودمندترین و موْثرترین طرق بدست آوردن ثروت وقدرت را ذکر کنم و آن عبارت از سؤ استفاده از جهاد که یکی از فرایض در اسلام و خیلی مقدس است میباشد. استفاده کننده گان این طریقه که قبل از جهاد به اصطلاح عوام در زمین سایه و در آسمان ستاره نداشتند بعدها آنقدر ثروت های افسانوی اندوختند که حتی بانکها بنا بر کمبود مکان از پذیرفتن پولها عاجز ماندند و مجبورشدند که این پولها را در کانتینرها نگهداری نمایند. این عمل موجب بلند رفتن نرخ کانتینرها کردید و تجارت آن خیلی رونق گرفت که بنوبه ٔ خویش در مسٔله ایجاد مشاغل و رفع بیکاری هم خیلی مؤثر واقع شد. از این کانتینرها بعدها در موارد دیگر نیز مانند بندیخانه، اطاقهای خفقان و اعدام خانه استفاده بعمل آمد.
این اشخاص که از هوا داران عروسی ثروت و قدرت بودند بر چوکی های بزرگ دولتی هم تکیه زدند و ازین راه هم صاحبان شهرک ها، هزار ها جریب زمین زراعتی، و عمارات و قصرهای عدیده هم شدند خداوند بر مال ایشان برکت نهد وحسودان راعفو نماید. آمین.
سؤ استفاده از اسلام توسط بعضی دولتها نیز بعمل می آید زعمای این کشورها خود را نماینده خداوند دانسته و ادعا دارند که انتصاب شان نیز یک امر الهی است و حتی درین اواخر ادعای معصومیت شان نیز بر سر زبانهاست. ایشان هر انتقاد از خود را به مثابه انتقاد از دین و حرب با خدا پنداشته و مخالفین خویش را به اشد مجازات میرسانند گر چه جرم فقط اشتراک در تظاهرات بوده باشد.
ایشان از حربه متهم نمودن مخالفین به جاسوسی برای غرب صهیونیزم و یا قاچاق مواد مخدره نیز استفاده میکنند.
بعضی از گروپهای مبارز و جنگجو نیز از مقدسات اسلامی استفاده کرده و در تحت نامهای مثلاً حزب الله یا جندالله و یا استفاده از کلمات خاتم الانبیا، قدس اصحاب پیامبر،آل بیت پیامبر مرتکب گناهائی میشوند که اضرار شان برای خود شان به مراتب بیشتر از ضرری است که بدیگران میرسانند زیرا به آخرت خویش ضرر میرسانند. ایشان باید بدانند که اگر در نتیجه این عملیات انتحاری یا بمب های کنار جاده یک شخص بیگناه هم تلف شود شامل کسانی میشوند که خداوند جل جلاله در آیه ۹۳ سورهٔ نساء در بارهٔ شان فرموده است: ترجمه (و هر که مسلمانی را عمداً بکشد پس جزای او دوزخ است و در آنجا جاوید باشد خداوند بر او غضب کرده و او را لعنت کرده است و برای او عذاب بزرگ اماده ساخته است.)
البته موارد سؤ استفاده از اسلام خیلی زیاد است که درینجا فقط بطور مشت نمونه خروار از آنها ذکر بعمل آمد.
همانطوریکه خداوند این دین را به حیث رحمت به جهانیان فرستاده است آمیدوارم همه مسلمانان در همین راه بکوشند تا شعار جهانی اسلام یعنی صلح، عدالت، امنیت و اخوت همه افراد بشر در تحت کلمه لا اله الله جامه عمل بپوشد.
امیدوارم همه کسانیکه به روز جزا ٔ و حساب ایمان دارند فقط برای لحظه به حالت وحشتناک قبر فکر کنند و به طریق رشد و صواب بر گردند. در همه اعمال خویش از احکام دین مقدس اسلام همانطوریکه خواسته شارع است در راه خیر و صلاح بشریت و بدست آوردن اجر الهی استفاده کرده و گذشته خویش را تا اندازۀ با اعاده حقوق غصب شده به صاحبان شان قبل فوت آوان جبران نمایند.
باید بدانند که مرگ بدون تک تک به سراغ انسان می آید و گریز از حساب و جزاء آنطوریکه در عدالت بشری برای شان ممکن گردیده است در تحت عدالت خداوندی محال و ناممکن است. ومن الله التوفیق پايان

آيا مشکلات و بدبختى هاى ما راه حلى هم دارند؟

2011-07-19T08:10:00Z

مشکل حقيقتيست که گفتن ناتوان کرد /وين مشکل ديگر که نهفتن نتوان کرد

اگر از من سوال شود که علت اصلي آلام و بدبختى هاى مردم مظلوم افغانستان را در چه ميبينيم، جواب من اين است که چون در کشور ما به علت زبان پرستى، قوم پرستى، ولايت پرستى، خارجى پرستى، شخصيت پرستى و بت پرستى عده اى، وحدت ملي از بين رفته است واين امر بنوبۀ خويش از به وجود امدن يک دولت مقتدر، باکفايت، صالح و حامى منافع ملي جوگيري نموده است در نتيجه مردم ما به طرف بدبختى و سيه روزى کشانيده شده اند. مشکل ما مشکل شخصيت ها و رهبريست نه مشکل قانون و نظام. شايد گفته شود که در جهان ملت هاى بت پرست زيادى وجود دارند اما دولت هاى باکفايت دارند و از يک سطح عالى رفاه اقتصادي و اجتماعي بر خوردار اند. اين گفته بکلى بجا ست با يک تفاوت که در ان جوامع نقش اين بت ها فقط وفقط منحصر به بعضى امور ديني بوده و در امور دنيوي از قبيل اداره، سياست، اقتصاد و قضاء وغيره به هيچ صورت اجازۀ دخالت ندارند و يا بهتر است بگويم که قادر به مداخله نيستند. بت هاى آنها از يک پارچه چوب، سنگ و يا گل ساخته شده اند که نه حول دارند و نه قوت، نه نفع رسانده ميتوانند و نه ضرر. اين بت ها عارى از شهوات بوده به خوراک، پوشاک، قصر هاى مجلل، موتر هاى لوکس و باديگارد ها و مسدود نمودن جاده ها ضرورت ندارند. نه به ناموس و اموال مردم تجاوز ميکنند و نه خانه ها و زمين هاى مردم را غصب مينمايند و نه امر و نهى مينمايند. در ان کشور ها مردم در امور دنيوى از قوانين پيروى مينمايند و قانون به تمام معنى حکومت ميکند نه بت ها و نه مردم هيچ کدام از قانون بالاتر نيستند. برعکس در کشور ما بت ها شخصيت هاى زنده اند و در بعضى موارد از اموات هم بحيث بت استفاده ميشود. فرق درين است که اگر بت زنده باشد ممکن است مرتکب جناياتى شود و براى در امان ماندن از پيگرد قانونى به محافظين ضرورت دارد که به هر قيمت که باشد از او دفاع نمايند. اين محافظين حاضر اند در بدل بعضى امتيازات ناچيز احکام خداوند(جل جلاله) و رسولش (صلى الله عليه وسلم) را پايمال نموده جهت دفاع از معبود خويش به هر جنايت که ضرورت باشد دست بزنند. مستفيد حقيقى البته خود بت ها هستند و مکسب حقيقى اين محافظين عذاب ابدى جهنم است. خداوند (جل جلاله) در قران کريم ميفرمايد: (إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ )

اين اشخاص در حق خالق و مخلوق ظلم ميکنند و عدل را که کلمه مقابل ظلم است زير پاميکنند.
اعمال اين اشخاص حتى از شرک هم بدتر است و من کلمه مناسبى در وصف ان سراغ ندارم. بت پرستان ان ديار به خالق کائنات ايمان دارند و از بتهاى خويش صرف بحيث يک وسيله استفاده ميکنند اما اين اشخاص خداوند (جل جلاله) و رسولش (صلى الله عليه وسلم) را بکلى ناديده ميگرند و درست برعکس انچه خداوند (جل جلاله) امر نموده است عمل ميکنند. اعمال آن بت پرستان فرديست و ضرر ان به کس ديگر نميرسد اما اينها بحقوق مردم تجاوز ميکنند بعضاً اشخاص و گروپهائيکه هوشيارترند از يک شخص متوفى بحيث بت استاده ميکنند. مزيت آن اين است که اولاً مستفيد اصلى بر خلاف گروپ هاى قبلى همين بت پرستان اند نه بت و ثانياً چون بت در قيد حيات نيست لهذا مرتکب گناه و خطا هم نميشود. بت پرستان ميتوانند در وصف او انقدر غلو کنند که اگر خودش دوباره زنده شده ميتوانست نميدانست که ارادتمندانش درباره چه کسى صحبت ميکنند انگيزه اين دو نوع بت پرستى که در بين بعض خواص تحصيليافته و نخبه رايج است ارضاى شهوات انسانى مانند اندوختن ثروت، بدست اوردن قدرت سياسى وغيره ميباشند.

نوع ديگرى از بت پرستى هم وجود دارد که علت آن جهل و نادانى بوده و در بين طبقه عوام بمشاهده ميرسد طوريکه حاجات خويش را از زيارت يا صوفى، ملا و سيد مطلبند بت هاى فقيد ممکن است در زمان حيات خويش اشخاص صالح و يا صالح بوده باشند، مگر بتهاى زنده ناممکن است که صالح باشند زيرا بندۀ صالح خداوند (جل جلاله) هيچگاه اجازه نميدهد که از او بت بسازند.

برادر هموطن! بعد از اين مقدمه حال که در بين خود هستيم وبيگانه در بين ما نيست آيا وقت ان نيامده که اعتراف کنيم که ما از اصل قرانى که ميگويد: (إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ ) عدول کرده ايم و هر آنچه مصيبتى که برجامعه ما حکمفرما ست ما خود در ان نقش داشته ايم. ما بجاى معيار تقوى، صداقت، امانت و وطن دوستى از معيار هاى ديگر مانند زبان پرستى، خويش برستى، قوم پرستى و قدرت پرستى استفاده کرده و سبب ظهور اين بت ها شده ايم. اين بت ها چه مرده چه زنده اشخاص منفردى بودند و ما ان ها را قدرتمند ساختيم بخاطر آنها جنايت ميکنيم و انها به اتکا به قدرت ما بيداد ميکنند. هيچکس منکر اين حقيقت شده نمى تواند که همه کار کنان عاليرتبه دولت (قواى ثلاثه) بطور مستقيم يا غير مستقيم از طرف مردم انتخاب شده اند زيرا يا مستقيماً به آنها راى داه ايم و يا از طرف شخص منتخب ما انتصاب گرديده اند. اگر آنها فاسد اند بايد ما مسؤليت خويش را بپزيريم مالکين اصلى اين کشور مردم افغانستان ميباشند. دولت، همسايگان و خارجى ها مالک ان نيستند. دولت فقط خدمتگار ملت است و اگر ملت خدمتگار امين و صادق را انتخاب نمى کند مسؤليتش بايد متوجه چه کسى باشد؟ و اگر يکبار اشتباه شد چرا بار دوم تکرار گرديد. اگر منزلى در حالى بسرقت ميرود که در ورودى باز بوده و ساکنين هم در يک اطاق آنقدر در عيش ونوش مشغول اند و صداى موسيقى، رقص و پايکوبى آنقدر بلند است که هيچکس ملتفت امدن دزد نمشود آيا ساکنين مرتکب سهل انگارى نشده اند؟ و آيا نبايد براى جبران اشتباهات خويش کارى بکنند.

افغانستان عزيز ما در يک مرحله بسيار خطير قرار دارد. همسايگان از هر طرف مانند کلمرغانى که از دور در تربص اند که شير زخم خورده چه وقت نفس هاى آخرين خود را ميکشد تا به اميال شوم خويش دست يابند، منتظر فرصت اند که به اهداف شوم خويش در افغانستان برسند و استقلال سياسى، اقتصادى و فرهنگى کشور ما را بکلى از بين ببرند. و حتى نام آنرا از صفحه تاريخ و خود کشور را از صفحات جغرافياى جهانى محو نمايند. ايران، پاکستان و غربيها هموطنان مارا به بهانه هاى مختلف و از طرق مختلف با راکت ها و اعدام ها طورى نابود مينمايند که غربيها در اوطان خويش حتى حيوانات را باين شکل از بين نمى برند. من درمورد اشغال نظامى افغانستان تشويشى ندارم زيرا افغان ها همانطوريکه در گذشته امپراطورى بريتانياى کبير را مغلوب نمودند و امپراطورى اتحاد جماهير اشتراکيه شوروى را پارچه پارچه نموده و پيمان وارسا را از بين بردند به اين مشکل هم ان شاء الله پايان خواهند بخشيد. من ازين مارهاى استين و پلنگ هاى درلباس ملنگ تشويش دارم. يکى ميخواهد از طريق استعمار فرهنگى و ايديالوژيکى وطن ما را اشغال و بر ان حکمروايى نمايد. شما اگر به کتابخانه هاى که در کشور ما از طرف دولت ايران ايجاد گرديده برويد و يک کتاب به اصطلاح دينى را بر داريد بعد از مطالعه چند سطر به جملاتى بر ميخوريد که در انها به ازواج و اصحاب پيامبر اسلام (صلى الله عليه وسلم) اهانت شده است. من نميدانم اين چه کيشى است که در ان لعنت فرستادن و دشنام دادن بمنزله عبادت است. در حاليکه اسلام مسلمان ها را حتى از سب کسانيرا که مشرکين ميپرستند هم منع مينمايد چنانچه ميفرمايد: (وَلا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ) ان ديگر ميخواهد که در افغانستان يک دولت دست نشانده ايجاد کند و به اهداف خويش ازين طريق تحقق ببخشد. از فير اين راکت هاى بيشمار چنان معلوم ميشود که بر سر موضوع قتل ابن لادن معامله بين ايالت متحده امريکا و پاکستانيها صورت گرفته و بموجب ان دست پاکستان در مورد افغانستان باز گذاشته شده است تا اهداف نامميون خويش را پيش ببرد اما هر دو در اشتباه اند.

در کشور ما بر علاوه دست درازى اجانب و کشتار هموطنان ما توسط بيگانگان درد ها و آلام بيشمار ديگرى از قبل فساد اداري، اقتصاد مصرفى متکى به واردات، فقر و تنگدستى، فقدان مسکن، بى امنيتى، بيکارى، ازار و اذيت زنان و دختران در کوچه هاتوسط گروپهاى اوباش، تجاوز جنسى بر زنان وحتى اطفال کمتر از ٦ سال و اختطاف انان جهت فروش اعضاى بدن شان، غصب ملکيت هاى مردم و.............................. که ذکر همه ممکن نيست وجود دارد. ببيند که سطح غمخوارى از رعيت و شيوه حکومتدارى از زمان صدر اسلام تا حال چقدر نزول نموده است. حضرت عمر ابن الخطاب (رضي الله عنه) در يکى از خطبه هاى خويش گفته بود که اگر پاى شترى در بغداد به علت خرابى راه ها صدمه ببيند خداوند (جل جلاله) از من سوال خواهد کرد. اما حال دخترک معصوم ٦ ساله مورد تجازو جنسى دسته جمعى قرار ميگرد و هيچکس بخاطر ان طفلک مظلوم حتى اهى نميکشد. از مجازات جنايتکاران سخن زدن شايد خيلى ساده لوحانه باشد. در کشور هاى به اصطلاح اسلامى فقط با ذکر کلمه اسلام در کنار نام کشور در قانون اساسى کار را تمام شده پنداشته و خود را با اين کار خويش قهرمانان عالم اسلام ميدانند. البته بعضى کارهاى هم صورت گرفته که از يکطرف حجم اين کارها به تناسب کارها ى منفى و يا انجام نيافته و پول مصرف شده آنقدر ناچيز است که ناديده گرفته ميشوند. مثلاً يکى ازين دست اوردهاى که بسيار به ان ميبالند ازادى مطبوعات است. مگر ازادى مطبوعات، صرف نظر از مشکلات ژورناليست ها که تهديد ميشوند و حتى به قتل ميرسند چه معنى دارد وقتيکه گوش شنوايى وجود نداشته باشد؟ وجود قوه قضائيه مستقل، څارنوالى و پوليس چه معنى دارد وقتيکه عدالت به بسيار افتخار بحيث يک متاع لوکس قلمداد ميشود؟ همچنان رفتن ميلونها طفل به مکتب چه نتيجه خواهد داشت در صورتيکه معلمين باکفايت وجود نداشته باشند و در صورت وجود معلم از کتاب، تعمير مکتب و ميز و چوکى خبرى نباشد و اگر همه اين ضروريات وجود داشته باشند به علت عدم وجود امنيت مکتب غير فعال است. بر علاوه سکتور معارف از کمک هاى خارجى تمويل ميشود که در صورت قطع اين کومک ها براى دولت ناممکن است که انرا از منابع داخلى تمويل کند. درمورد احتياجات اوليه و حياتى مردم که عبارت اند از غذا، لباس، مسکن ايجاد شغل و تامين امنيت کارى صورت نگرفته و ايجاد هوتل هاى پنج ستاره درد مردم فقير افغانستان را دوا نميتواند.

شايدخواننده محترم باز هم سوال کند که انتقاد به اندازه کافى صورت گرفته راه حل و چاره چيست؟ اگر به تاريخ جوامع نظر اندازيم به صورت عمومى سه راه حل بمشاهده ميرسد:

دولت هاى باکفايت همينکه متوجه مشکلات شوند و درک نمايند که اصلاحات ضروريست فوراً قبل از انکه دير شود قدمهاى جدى و صادقانه در راه اصلاحات بر ميدارند. اگر مشکل عمده فساد ادارى باشد مبارزه با فساد را اولويت کارى خويش قرار داده و عاملين فساد را هر که باشند بدون مصلحت گرايى به کيفراعمال شان ميرسانند اين اصلاحات وقتى ممکن است که فساد در سطح پائين دولت باشد و هيچگاه منبع و مصدر فساد و اصلاحات يکى بوده نميتواند. در صورت يکى بودن ادعاى اصلاحات پوچ و بى معنى است.

راه حل دوم تغير اوضاع از طريق انقلاب مردم است و وقتى ممکن است که ملت يکپارچه بوده و به نضج و پختگى لازم رسيده باشد و شرايط عينى و ذهنى براى انقلاب مساعد باشد اما چون انقلاب ها اکثراً خونين بوده بناً مطلوب نيستند و در کشور ما نظر به دلايلى که قبلاً ذکرشد وقوع انقلاب نه تنها غير مطلوب بلکه بکلى ناممکن است.
راه حل سوم کودتاى نظاميست که اين امکان در کشور ما به علت وجود قوت هاى خارجى از يک طرف و اردوى تازه کار و قلت افسران باتجربه و تحصيل يافته از جانب ديگر ناممکن بوده و به خير و صلاح جامعه نيست. در کشور هاى که جنرال ها از طريق کودتا زمام امور را بدست ميگيرند گر چه در اول جهت از بين بردن فساد باينکار اقدام ميورزند مگر بمرور زمان به قدرت دلبستگى پيدا کرده و خود فاسد ميشوند که براى از بين بردن شان کودتا هاى پى در پى صورت گرفته و کشورها از راه ترقى وپيشرفت باز ميمانند مثالهاى زياد انرا در کشورهاى اسيايي، افريقايى، امريکاى لاتين مشاهده کرده ميتوانيم تنها کشور ترکيه موفق گرديده که در اثر تلاشهاى مدبرانه حزب بر سر اقتدار کنونى خود را ازين حالت نجات بدهد.

طوريکه تذکر دادم هيچيک ازين راه ها در افغانستان عملى نيست. غرب و در راس ان ايالات متحده امريکا که عمداً اين حالت را به وجود اورده اند بار ها گفته اند که آنها براى ملت سازى و دولت سازى به افغانستان نيامده اند. بناً مسوليت اين کار عظيم خواهى نخواهى بردوش مردم افغانستان است. مابحيث ملت مسلمان بايد هر وقتيکه بمشکلى مواجه ميشويم بايد قبل از همه و بلادرنگ راه حل مشکلات خويش را در قران و سنت پيامبر صلى الله عليه وسلم جستجو نمائيم ما مسلمان ها عموماً در هنگام بروز مشکلات دست دعا بلند نموده و از خداوند متعال جل جلاله طلب حل مشکلات خويش را مينمائيم بايد گفت که بلايا و مصايب دو نوع اند مصيبت هاى که ما در آن هيچ نقش نداشته ايم. مانند امراض، زلزله ها، سيلاب ها وغيره. ظهور و حل ان هر دو از قدرت ما خارج است درينصورت دعا ان شاء الله مؤثر واقع ميشود. اما در مصيبت هاى که خود مسبب ان بوده ايم و حل ان در حدود قدرت و امکانات ما ميباشد شيوۀ دعا کار امد نبوده و اسلام ان را رد نموده و در عين زمان راه حل را هم بما نشان ميدهد خداوند جل جلاله در قران کريم ميفرمايد(إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ ) ترجمه: (هر ائينه خداوند تغيير نميدهد حالتى راکه بر قومى مسلط است تا وقتيکه ايشان تغيير ندهند آنچه را که در ضمير ها يشان است) طوريکه ملاحظه ميشود خداوند جل جلاله ما را مکلف ميسازد که بحيث شرط قبلى خود را اصلاح کنيم تا مستحق رحمت و عنايت الهى شويم. جهت تحقق بخشيدن به اين اصلاحات ما به اراده قوى و ايمان باينکه ما در همه اعمال خويش نزد خداوند(جل جلاله) و مخلوق و مسؤل ميباشيم، ضرورت داريم. ظهور اراده با درجه رنج و عذاب انسان تناسب مستقيم دارد. هر قدر رنج و عذاب شديدتر باشد اراده هم به همان اندازه قويتر است. انسانيکه در اتش ميسوزد طبيعى است که اخرين درجه سعى و تلاش را بخرچ ميدهد تا خود را نجات دهد و گمان ميکنم که رنج ها و مشکلات ما مردم افغانستان که من جزء کوچک ان را بيان کردم خيلى بيشتر از ان است که اين اراده را در هر يک از ما جهت اوردن تغير و اصلاحات بوجود اورد خداوند (جل جلاله) از ما بنده گان ميخواهد که بقدر استطاعت خويش سعى و تلاش بخرچ دهيم و بعد از سعى و تلاش صادقانه که جهت مستحق شدن مرحمت و معاونت خداوندى شرط است او مارا کومک ميکند که بر مشکلات غلبه حاصل کنيم و خداوند هميش به وعده خويش وفا مينمايد.

خداوند ( جل جلاله) ميفرمايد: (وَأَنْ لَيْسَ لِلإنْسَانِ إِلا مَا سَعَى (٣٩)وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَى (٤٠)ثُمَّ يُجْزَاهُ الْجَزَاءَ الأوْفَى)

ترجمه:( و انکه نرسد ادمى را مگر انچه عمل کرده است و آنکه سعى او ديده خواهد شد باز داده خواهد شد باو بحسب آن سعى جزاى تمام)

ما در مقابل هر عمل صغير و کبير خويش جوابده هستيم حتى درمورد همين راى خويش که بدون احساس مسوليت دينى و ملي بر اساس مصلحت گرائى و ملحوظات قومى به يک شخص نا اهل راى ميدهيم از ما سوال خواهد شد که به کى و چرا راى داديم قران کريم ميفرمايد: فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ (٧)وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ (٨)

بيائيد که از همين لحظه عزم جزم نمائيم تا شخصيت پرستى، قوم پرستى و همه گرايشهاى منفى و تفرقه انداز را ترک نموده و با اعتصام به حبل متين دين مقدس اسلام متحد شده و در هر موقف و موقعيتى که قرار داريم، چه مامور دولت هستيم و چه شغل ازاد داريم وظايف و مکلفيت هاى خويش را صادقانه انجام داده و در تمام اعمال خويش خير و صلاح دين و کشور خويشرا فوق منافع شخصى، قومى و زبانى قرار دهيم اگر خود را عالم دين ميپنداريم نبايد هيچگاه دين را بحيث يک متاع تجارتى پنداشته و انرا مطابق ميل تقاضا کنندگان به بازار عرضه کنيم. سياست را بايد هميشه در خدمت دين قرار داده و از دين هيچگاه بحيث وسيله براى نيل به اهداف سياسي استفاده ننمائيم. بيائيد از طرق کاملاً مسالمت اميز و ديموکراتيک مجرمين را که از زمان کنفرانس بن تا امروز بطور مستقيم يا غير مستقيم امور کشور را در دست داشته اند و مردم و وطن مارا بسوى بربادى و سيه روزى کشانده اند ديگر از حيات سياسي و اداري کشور خارج ساخته و نگذاريم بارديګر به مسند قدرت تکيه زنند. کوشش کنيم که نظامى بر سر کار آيد که در ان تقوى، وطندوستى، کاردانى، لياقت و امانتدارى جاى فساد، بيگانه پرستى، بيکارگى و خيانت را بگيرد و پستهاى دولت بجاى انکه پستهاى امتياز، ارامش و استراحت طلبى باشند و حکم گاو شيرى را داشته باشند، پستهاى مسؤليت، زحمت کشى و جوابدهى در پيشګاه خالق و مخلوق تلقى گردند. قدرتمندى يک دولت مربوط به قدرت نظامى و ماشين جنگى ان نبوده بلکه يک کشور وقتى قوى و مقتدر است که اولاً ملت يکپارچه و متحد باشد و ثانياً دولت بر اساس اراده مردم عرض وجود نموده باشد و از حمايت کامل مردم برخوردار بوده و محبوب ملت باشد.

اين واقعيت نبايد ناديده گرفته شود که گرگ گرگ است درندگى صفت و خصلتش است. وظيفه چوپان است که رمه را از شر گرگ حفاظت نمايند نه اينکه با گرگ هم پيمان شود.

کشور هاى بيگانه چه بخواهيم و چه نخواهيم هر وقتيکه که فرصت را مناسب ببيند در امور داخلى ما دستدرازې خواهند کرد و به تناسب امکانات شان وضعف ما درين راه پيش خواهند رفت. اما وقتيکه يک ملت يکپارچه باشد و دولت هم حامى منافع ملى بوده و نزد ملت محبوب باشد درين حالت نه کشور هاى خارجى جرئت ميکنند که در امور چنين کشورى مداخله کنند ونه مخالفين داخلي بجنگ در مقابل اين دولت ادامه ميدهند زيرا ادامه جنگ در مقابل دولت محبوب ملت مخالفين را در برابر ملت قرار ميدهد و اعتبار خويش را در بين ملت بکلى از دست ميدهند اين کار براى هيچ گروهى مطلوب نيست.

چون اصلاح نفس بزرگترين جهاد است بناً جهت حسن خاتمه درينجا آيه٢٤ سوره توبه را که اميدوارم همه مارا بفکر توبه بياندازد ذکر ميکنم که مفرمايد: (قُلْ إِنْ كَانَ آبَاؤُكُمْ وَأَبْنَاؤُكُمْ وَإِخْوَانُكُمْ وَأَزْوَاجُكُمْ وَعَشِيرَتُكُمْ وَأَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَمَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَيْكُمْ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَجِهَادٍ فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتَّى يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ وَاللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ ) ترجمه: ( بگو اگر پدران شما و پسران شما و برادران شما و زنان شما و عشيره شما و ان مالهائيکه کسب کرده ايد و تجارتيکه از ورشکستگى ان ميترسيد و منازلى که پسند ميکنيد نزد شما دوست داشتنى تر از خدا و رسول او و از جهاد در راه او باشد پس منتظر باشيد تا آنکه بياورد خدا عقوبت خود را و خدا هدايت نمى نمايد فاسقين را)

بيائيد که فقط در راه خداوند( جل جلاله) و بخاطر او دوستى نمائيم و فقط در راه او و بخاطر او دشمنى نمائيم و غير ازين دوستى يا دشمنى ديگرى رانشناسيم.

پايان

تقاضا از کارشناسان و حقوقدانان محترم کشور درمورد توضیح بعضی از مواد قانون اساسی افغانستان

2011-07-15T17:35:59Z

درقریه که من زندگی میکنم به تلویزیون و جرائد دسترسی ندارم, و یگانه وسیله آگاهی از جریانات و اوضاع کشور و جهان رادیو است که اکثر اوقات به آن گوش میدهم ومخصوصاً به برنامه های آموزشی وبحث های کارشناسان علاقه زیاد دارم. بارها این موضوع از طرف کارشناسان بیان گردیده است که درجمهوری اسلامی افغانستان قوانین اسلامی اند وشریعت حکمفرماست. شنیدن مکرر این نظر مرا واداشت که به قانون اساسی رجوع کرده و ببینم که باین موضوع چگونه پرداخته است. درینجا باید متذکر شوم که وقتیکه مسؤلان امور, یک دولت را اسلامی میدانند ودین مقدس اسلام را بحیث دین دولت میپندارند, بدیهی است که باید درین جامعه شریعت اسلامی نافذ بوده, به حکومت خداوند (ج) معترف باشند وقرآن, سنت نبوی, اجماع, وقیاس را بحیث ادله ومصادر تشریع قبول نمایند.

قبل از اینکه به مواد قانون اساسی تماس بیگرم بیان این حقیقت را ضروری میدانم که اظهار نظر درمورد قوانین ومسائل حقوقی حتی برای متخصصین هم کارسهل نبوده واکثراً درمورد یک ماده قانون اختلافات نظروتفسیرهای مختلف وحتی ضد و نقیض ارائه میگردد برای یک شخص غیر متخصص چون من ابراز نظر درین موارد بمراتب مشکلتر است. بنابرین براساس حکم خداوند متعال که میفرمائید: فسئلوا اهل الذکر إن کنتم لاتعلمون به اهل ذکر که طبق تفسیر اکثر مفسرین همین دانشمندان و علمای رشته های مختلفه علوم هستند مراجعه نموده وسوالات خویش راطرح مینمایم. امیدوارم که اقلاً یکتن ازین خبراء محترم چند دقیقه وقت گرانبهای خویش را صرف این موضوع نموده وبه سوالات بنده پاسخهای قناعت بخش ارائه نمایند.

مشکل من ازین جا شروع میشود که بعد از آنکه ماده اول ودوم قانون اساسی باالترتیب افغانستان را دولت جمهوری اسلامی دانسته ودین دولت را دین مقدس اسلام میشناسند, که البته موجب خوشی وسرور هرتبعه مسلمان افغانستان میشود. ماده سوم به این خوشی وسرور مجال نمیدهد که دوامدار بماند زیرا ماده سوم میگوید که: درافغانستان هیچ قانون نمیتواند مخالف معتقدات واحکام دین مقدس اسلام باشد. باخواندن این ماده دانستم که درخوشی خویش عجله بخرچ داده ام واین ماده محتاج تفکر وتعمق بیشتر است ومعنی ان بطور حتمی این نیست که قوانین افغانستان باید حتماً اسلامی باشد. اگر گفته میشد که درافغانستان باید همه قوانین مطابق شریعت اسلامی باشند درآنصورت موضوع روشن میبود ومحلی برای ابهام باقی نمیماند. اگر گفته شود که هیچکس حق ندارد که دروغ بگوید معنی آنرا نمیدهد که همه مکلف اند که راست بگویند وهمینظور اگر گفته شود که هیچکس با ما دشمن یا ضد ما نیست باز هم معنی نمیدهد که همه با ما دوست اند. مشکل من وقتی عمیقتر شد که ماده یکصدوسی ام را خواندم که میگوید: محاکم درقضایای مورد رسیدگی, احکام این قانون اساسی وسایر قوانین راتطبیق میکنند. هرگاه برای قضیه یی از قضایای مورد رسیدگی, در قانون اساسی وسایر قوانین, حکمی موجود نباشد, محاکم به پیروی از احکام فقه حنفی ودرداخل حدودیکه این قانون اساسی وضع نموده قضیه را به نحوی حل و فصل می نمایند که عدالت را به بهترین وجه تأمین نماید. فهم ناقصم برایم میگوید که قوانین افغانستان طبق این ماده مطابق احکام فقه حنفی که یکی از ابواب چهارگانه فقه و شریعت اسلامی راتشکیل میدهد نیز تدوین نگردیده اند زیرا صرف در حالت فقدان احکام درقوانین برای قضیه یی از قضایای مورد رسیدگی از روی ناچاری و بیچارگی به فقه حنفی مراجعه میشود وانهم درچوکات شرایط و حدود خاص, اگر قوانین ما همه مصدر ومنبع اسلامی وشرعی میداشتند ضرورت درج این ماده اصلاً وجود نمیداشت. اگر بنده موضوع را غلط فهمیده باشم وشاید همینطور هم باشد لطفاً توضیح بفرمائيد که ایا قوانین ما که گفته میشود که اسلامی اند براساس احکام فقهی مکتبهای حنبلی, مالکی ویا شافعی تدوین گردیده اند ویا مصدر تشریع در کشور ما غیر ازاینهاست؟

علمای اسلام متفق القول اند که حاکم ذات حق تعالی میباشد چنانچه که خود فرموده است: ( إن الحکم إلا لله ) درحالیکه ماده چهارم قانون اساسی افغانستان میگوید که حاکمیت ملی درافغانستان به ملت تعلق دارد وبطور مستقیم یا توسط نمایندگان خود آنرا اعمال مینمایند. امیدوارم توضیح بفرمائید.

مطابق ماده هفتم قانون اساسی افغانستان, دولت منشور ملل متحد, معاهدات بین الدول, میثاقهای بین المللی که افغانستان به ان ملحق شده است واعلامیه جهان حقوقی بشر رارعایت میکند. سوال درینجا اینست که طبق این منشورها, معاهدات, میثاقها واعلامیه جهانی حقوق بشر حق همجنسبازی هم مشروع شناخته شده است یا خیر؟ اگر جواب مثبت باشد درأن صورت این موضوع را درچوکات مواد قانون اساسی افغانستان که براسلامیت تأکید مینماید چگونه توجیه میفرمائید؟

اگر موضوع یک نوشته عادی میبود که توسط یک شخص عادی به تحریر درآمده ودرآن با کلمات بازی شده درآنصورت طوردیگرمی اندیشیدم اما چون قانون اساسی افغانستان توسط جمعی از استادان ودانشمندان برجسته حقوق تدوین گردیده است باین نتیجه میرسم که تقصیر درادراک وفهم اینجانب وجود داشته وامیدوارم برمن منت گذاشته و با رهنمائي خویش مشکل مرا حل فرمائید.