https://www.kabulpress.org/ [en]Kabul Press? is a critical, independent, multilingual platform publishing uncensored, creative journalism in Hazaragi, Dari, Persian, and English. It amplifies underrepresented voices, challenges dominant narratives, and defends human rights and democracy, with a focus on the Hazara genocide and the struggles of stateless nations.[fa]کابل پرس رسانه ای آزاد و انتقادی است که بدون سانسور به زبان های هزاره گی، دری و پارسی منتشر می شود. کابل پرس با چالش روایت های غالب، صداهای سرکوب شده را برجسته کرده و با دفاع از حقوق بشر و دموکراسی، بر نسل کشی هزاره و رنج ملت های بدون دولت تمرکز می کند.[/multi] fa SPIP - www.spip.net https://kabulpress.org/local/cache-vignettes/L144xH41/siteon0-0acbd.png?1769345167 https://www.kabulpress.org/ 41 144 https://kabulpress.org/article109465.html https://kabulpress.org/article109465.html 2012-06-18T18:56:09Z text/html fa سردارعلي جمال <p>قانون براى آزادي هاى فردى و اجتماعى افراد تفاوتى از منظر تعلق افراد به گروه يا فرقه و يا حزب و يا هر گونه تشكل مدنى و سياسى ديگر قائل نيست و هيچكس را نمي توان بواسطه تعلق به تشكل هائى از آن دست از حقوق برابر با ساير افراد جامعه محروم و يا مورد تبعيض منفى و يا مثبت قرار داد <br class='autobr' /> منظور از سكولاريزم جدائى دين از حكومت و يا دولت نيست بلكه دقيقاً تحت كنترل در آمدن دين توسط قانون است. يعنى يك نظام سكولار، كه ماخذ قانونگذاري اش تجربهء بشرى و اين جهانى است، براى كليهء امور واقع در روابط متقابل دولت با (…)</p> - <a href="https://kabulpress.org/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulpress.org/local/cache-vignettes/L150xH147/arton109465-9eb9d.png?1769422944' class='spip_logo spip_logo_right' width='150' height='147' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>قانون براى آزادي هاى فردى و اجتماعى افراد تفاوتى از منظر تعلق افراد به گروه يا فرقه و يا حزب و يا هر گونه تشكل مدنى و سياسى ديگر قائل نيست و هيچكس را نمي توان بواسطه تعلق به تشكل هائى از آن دست از حقوق برابر با ساير افراد جامعه محروم و يا مورد تبعيض منفى و يا مثبت قرار داد</p></div> <div class='rss_texte'><p>منظور از سكولاريزم جدائى دين از حكومت و يا دولت نيست بلكه دقيقاً تحت كنترل در آمدن دين توسط قانون است. يعنى يك نظام سكولار، كه ماخذ قانونگذاري اش تجربهء بشرى و اين جهانى است، براى كليهء امور واقع در روابط متقابل دولت با دولت، دولت با مردم و مردم بامردم و مردم با غير مردم و دولت با غير مردم «قانون مي گذارد» و دين هم هر جا كه بخواهد وارد يكى از روابط فوق شود بايد مشمول قوانين نظام سكولار شده و از امكانات و محدوديت هاى آن برخوردار گردد.<br class='autobr' /> بدين ترتيب تا زماني كه رابطهء دين از يكطرف به يك شخص معين و از طرف ديگر به معبود او مربوط مي شود و شخص تلاشى براى كشاندن آن به حوزه عمومى نكرده است، قوانين نظام سكولار دخالتى و نظارتى بر آن ندارد ولى به محض اينكه اين رابطه به حوزهء يكى از روابط پنجگانهء فوق كشيده شود، از آنجا كه از حوزهء رابطهء فردى خارج و به حوزهء رابطه كلى وارد مي شود، لاجرم تحت كنترل دولت كه تجسم عينى نظام سياسى سكولار است در مي آيد و تحميل قانون بر آن جزو وظايف دولت است.<br class='autobr' /> دولت لائيك به دولتى گفته مي شود كه مبلغ هيچ مذهبى نبوده و در رابطه با مذاهب مجرى قانون باشد. اين به معناى آن نيست كه اعضاء دولت نبايد و يا نمي توانند داراى مذهب و يا گرايشات مذهبى باشند. از آنجا كه مذهب در نظام سكولار امرى فردى تلقى ميشود لذا افراد دولت نيز به مثابه كليهء آحاد ملت مي توانند پيرو اديان بوده و وظايف دينى خود را تا حدى كه محدود به حوزهء شخصى باشد به انجام رسانند.<br class='autobr' /> در نظام هاى دموكراتيك سكولار تبليغات مذهبى همانند تبليغ هر انديشه و تفكر ديگرى در جامعه، تا جائي كه مخالفتى با قانون نداشته باشد، آزاد است و دولت موظف است كه تسهيلات لازم براى مبلغين مذهبى و پيروان آنها را در حد امكانات و تسهيلات براى مبلغين و پيروان هر انديشه و باور ديگرى ـ در حدود قانون ـ فراهم سازد و يا در اين رابطه با آنها همكارى نمايد.<br class='autobr' /> براى نظام سكولار و دولت لائيك، مطابق قوانين نظام، هيچ دينى ـ زمينى و يا آسمانى ـ بر هيچ دين ديگرى و هيچ مكتبى بر هيچ مكتب ديگرى ارجحيت ندارد و رابطهء دولت با آنها بصورت لاييك است. يعنى طرف هيچيك از آنها را نمي گيرد و هيچيك از آنها را بر ديگرى ترجيح نمي دهد، بطوريكه خدا شناسان با خدا ناشناسان براى دولت لائيك در يك رديف قرار مي گيرند.<br class='autobr' /> در نظام هاى سكولار باورداشت هاى شهروندان جزو امور خصوصى آنها تلقى شده و هيچگونه تجسس و سئوالى در مورد آنها انجام نمي گيرد.<br class='autobr' /> در نظام هاى سكولار دموكراتيك (چرا که نظام های سکولار غير دموکراتيک نيز وجود داشته اند) همهء آحاد ملت با هر مذهبى و بينشى و باورداشتى حق آزادانه انتقاد از دولت را بطور فردى و يا جمعى را دارا بوده و در اين ميان هيچگونه فرقى ميان صاحبان مذاهب و مكاتب مختلف وجود ندارد.<br class='autobr' /> قانون براى آزادي هاى فردى و اجتماعى افراد تفاوتى از منظر تعلق افراد به گروه يا فرقه و يا حزب و يا هر گونه تشكل مدنى و سياسى ديگر قائل نيست و هيچكس را نمي توان بواسطه تعلق به تشكل هائى از آن دست از حقوق برابر با ساير افراد جامعه محروم و يا مورد تبعيض منفى و يا مثبت قرار داد.<br class='autobr' /> سكولاريزم يعنى طرد حاكميت هرگونه ايدئولوژى و مذهبى بر قانون و رهائى قانون از سلطه هرگونه باورداشت از پيش تدوين شده، و نهايتاً تحت حاكميت قانون در آوردن آنها.<br class='autobr' /> به اين ترتيب، سكولاريزم پلهء اول براى گام نهادن به حيطهء دموكراسى است و ايجاد نظام دموكراسى بدون گذر از پلهء سكولاريزم بر اساس تجربهء بشرى قابل تصور نيست.<br class='autobr' /> به عبارت ديگر، بدون ايستادن بر اين پله نمي توان پله هاى بعدى را در مسير دموكراسى طى كرد. برخى از كشورها در دوران ما از مرحله ديكتاتورى گذر كرده و پا به اين پله نهاده اند كه ما آنها را نظام هاى سكولار دموکرات مي ناميم. اما در ميان نظام هاى سكولار برخى ـ به دلايل مختلفى ـ قادر به عبور به حيطهء دموكراسى نگرديده اند، در حاليكه برخى ديگر از اين پله گذشته و نظامى دموكراتيك را برپا داشته اند. آنانكه نتوانسته اند به حيطهء دموكراسى وارد شوند نظام هاى سكولار و يا نيمه سكولار استبدادى بر پا كرده اند.<br class='autobr' /> بررسى علل ناتوانى گذار برخى كشورها به حيطه دموكراسى و توقف آنها در وضعيت استبداد، بحثى است كه خود مقاله ديگرى مى طلبد</p></div>