کابل پرس

غضب مرکز درمانی و تجرید گاه موقت از سوی والی کابل

2020-05-19T04:33:24Z

در حالیکه ویروس COVID 19 جهان معاصر را به چالش جدی و بزرگ مواجه ساخته و دولتهای مقتدر جهان همه توانایی و امکانات دولتی را به هدف حفظ جان شهروندان بسیج کرده و میلیونها و بیلیونها دلار را به این منظور اختصاص داده اند، عده یی از صاحبان سرمایه های بزرگ و مالکان کارخانه های بزرگ صنعتی نیز از سرمایه های شخصی شان در این راه مایه گذاشتند، تا در امر مهم مهار ویروس کرونا و نجات جان انسانها سهم گرفته باشند.
در ولایت هرات یکتن از سرمایه داران هموطن ما ساختمان مهمانسرای مجلل خویشرا برای بیماران مصاب به کرونا اختصاص داده و آنرا به " تجرید گاه " موقت مبدل کرد تا با قرنطین نمودن آنهایی که به کرونا مبتلا شده اند، جان شهروندان هرات و حتی خانواده و بستگان خویشرا نجات دهد و از گسترش بیشتر ویروس و بروز فاجعه در هرات جلوگیری نمایید.
در هندوستان از ستارگان نامور سینمای بالیود تا مالکان کارخانه های بزرگ همه به سهم خود در مبارزه با کرونا شریک شدند.
اما دردا و دریغ که :" دریای کابل است که مرداب میبرد" !
گویی افغانستان به جزیره مرگ انسانیت مبدل شده و به مدفن وجدان و حس مسئولیت.
از کابل، خبر میدهند که جلالتماب والی کابل ، آقای یعقوب حیدری، که بر اساس روابط شخصی با اشرف غنی،بعنوان والی کابل تعین شده است، نه تنها در امر مبارزه با کرونا و جلوگیری از شیوع این بیماری خطرناک برابر به وظیفه و مسئولیت خویش عمل نمی کند و برنامه یی به این منظور ندارد، بلکه خود به مانع و سد جدی بر سر راه وزارت بهداشت و درمان مبدل شده و جلو اقدامات پیشگیرانه آن وزارت را میگیرد.
وزارت صحت عامه به منظور جلوگیری از شیوع هرچه بیشتر بیماری کرونا در کابل، نظر به نیازمندی اقدام به احداث " تجرید گاه " موقت در ساختمان قصر دارالامان نموده که این مرکز با سیصد بستر و امکانات ضروری برای درمان بیماران کرونا تجهیز شده و آماده پذیرش بیماران مصاب میباشد.
اما جلالتماب صاحب والی کابل، به فرمان خود درب این تجرید گاه را تخته نموده و با جابجایی افراد مسلح در اطراف ساختمان، مانع ورود کارمندان موظف وزارت بهداشت و بیماران مصاب به کرونا به ساختمان قصر دارالامان میشود.
والی، که از روی لایحه وظایف اصولا باید مجری برنامه قرنطین در شهر کابل ، و همکار وزارت صحت عامه باشد، به دلیل برخورداری از حمایت اشرف غنی،بر خلاف وظیفه و مسؤولیت عمل کرده و دروازه مرکز درمانی و تجرید گاه موقت دارالامان را در حالی به روی بیماران بسته است، که قرنطین و اقدامات پیشگرانه در سطح شهر اعمال و رعایت نمی شود ، مراکز تشخیص امکانات لازم برای انجام آزمایش کرونا را در اختیار ندارند، و کابل در یک قدمی فاجعه و انفجار کرونا قرار دارد.
والی کابل، به بستن دروازه مرکز درمانی و تجرید گاه موقت دارالامان، اکتفا نکرده بلکه وسایل، تخت های بیماران، آمبولانس های مربوط " کابل آمبولانس " و همه آنچه را که در آن مرکز جابجا شده است، توقیف نموده است.
در یک هفته گذشته افراد مسلح مستقر در اطراف ساختمان قصر دارالامان و مرکز درمانی ، همه آن عده از بیماران را که به توصیه مسئولین وزارت صحت عامه به آن مرکز تجرید فرستاده شده اند، از پشت درب ساختمان جواب داده و به آنها گفته اند ،:" والی صاحب هدایت داده است که به هیچ کس اجازه ندهید داخل ساختمان قصر دارالامان شود. اینجا اقامتگاه و دفتر کار والی کابل است، کلینیک و شفاخانه نیست." !
این اقدام " انسانی !" والی کابل، که در گفتگوی با رسانه ها از آن منکر میشود، سبب ایجاد سردرگمی، جنجال و تراکم در کار وزارت صحت عامه به خصوص معینیت عرضه خدمات صحی آن وزارت و آن عده از بیماران مصاب به کرونا که نیاز به قرنطین و مداوا دارند، شده است.
برخورد جلالتمابان والی و شهر دار کابل، که بقول خودش با وجودی اینکه علایم بیماری ندارد، ولی نتیجه آزمایش شان مثبت است، و در حالیکه نتیجه آزمایش شان مثبت است باز از روی حس مسئولیت در خانه نمی نشینند و قرنطین را رعایت نمی کنند و به شهرداری میروند، قابل قدر دانی است.
جا دارد که اشرف غنی، که شعار و معیار اصلی او " شایسته سالاری " است، از شهردار و والی نمونه شهرکابل، بخاطر خدمات شایسته شان در راه مبارزه با کرونا قدر دانی کرده و به آنها نشان افتخار " نازو انا " بدهد.
حکایت والی کابل و برخورد او با بیماران مصاب به کرونا مرا به یاد حکایتی در " بوستان سعدی " انداخت که پدری به پسرش میگویید :
تو را تیشه دادم که هیزم شکن
نگفتم که دیوار مسجد بکن
هر کس در آن خراب شده به قدرت میرسد، برابر به زور و توانایی در حق مردم بیچاره ظلم و ستم و جفا میکند، و حق مردم را می ستاند و ضایع میکند.

طنازی های ملا نیازی و رهبر برتر اشرف غنی!

2015-03-28T16:50:18Z

نکته ی نخست اینکه این « طناز » را دوستان با همان مفهوم مجرد « طنز گو» در نظر گیرند، و از کنار مفاهیم دیگرش بگذرند، چون اثری از آن صفات نه در وجود مبارک و مبرا از خطای حضرت « شیخ شهر » است و نه هم در شان « رهبربرتر».

نکته دوم اینکه خدا نخواهد که در شمار « اسلام ستیزان » و محاربین با «دین » قرار گیرم؛ امروزه ملایان و مفتیان آن خراب آباد مرز میان یک انسان صاحب خرد دین باور که نقد سخن نادرست و بیرون از قانون شرع « شیخ شهر » را حق خویش میداند را با « محارب » و دین ستیز درهم کرده اند، و پشت هر دو را با تازیانه ی « تکفیر» سیاه و خونین میکنند. من به این باورم که _ نه الزامن همه _ عده یی از متولیان دینی جامعه ما بگونه ی با مقتدیان و اهالی ایمان و مسایل و معضل ها و پسند و ناپسند آنها برخورد و موضع گیری می کنند که میتوانم گفت جماعت ملا و روحانی گریزان از جامعه « مدنی » تکلیف اندیش محض، شده اند « شمشیر داموکلس» برفرق مسلمانان آن دیار. تفاوتی اگر هست در این هست که شمشیر داموکلس با تار مویی از دم اسپ آویخته بود، اما شمشیر بالای سر ما از « رگ جان » ها و تار ایمان ما آویخته است. تا چهره باز کنی بخندی، و قد راست کنی که از زیر آوار کهنگی و باور های نادرست برخیزی « شمشیر » آخته ی آویخته برفرقت میخورد و ناچار از خم شدن و دو باره نشستن میشوی. تا دلت میشود همقدم « شگوفه » ها شوی و « نو » شوی و پیرامونت را « جور » دیگر بینی و باز گل کنی، شمشیر آخته ی آویخته برفرق سرت میخورد و ناچار می پذیری « بهار » و « شگوفه » و « نو » شدن و « آرزوی » های نو بدل پروردن و خندیدن و درکل زندگی کردن « حرام » اند و باید با همان که هست خو کنی و همانی که هستی بمانی. تا در و پنجره دلت را بروی آفتاب مهر و الفت و هستی و همدگر پذیری باز میکنی شمشیر آخته ی آویخته برفرق سرت می خلد و میدانی که پنجره را ‌باید ببندی و این جهان و آن جهان را از چشم حضرت ملا و فقیه و شیخ شهر ببینی و عقل خدا داد فارغ از وحی را تعطیل کنی ! ولو آن کسی که به زور همان شمشیر آویخته از تو‌ فرمانبری بی چون و چرا می طلبد « یک چشم » و یا « یک پا » باشد. میگویند :« حقیقت نزد ماست و در مشت ماست.» بیاید از ما بگیرید و رستگار شوید. اگر آن « حقیقت » شما را اقناع نکرد، و پاسخ سوالهایتان را در منظومه ی معرفتی آن نیافتید،و پرسش و کنکاشی کردید آنگاه شمشیر آویخته که سهل است باید پشت و پهلو را آماده ی فرود آمدن تازیانه ی « تکفیر » کنید و « فرخنده » وار به « نافرخنده » مرگی بمیرید که عبرت بقیه « دین ستیزان » و « محاربان » با دین و متولیان دینی شوید. این که میگویند دین در جامعه دینی قدرتیست، سخنیست دقیق. خوب این قدرت با قدرت سیاسی و اقتصادی و علمی پیرامونش در داد و ستد است و در بسا مواقع یکی دیگری را یاری میدهد، و حمایت میکند. چرا باید این دو قدرت

حامی همدگر باشند، نه الزامن منتقد و مهار همدگر؟ زیرا قدرت سیاسی انتظار و نیاز دارد، قدرت دینی « مشروعیت » اشرا تايید کند، و اهالی قدرت دینی از دارندگان قدرت سیاسی توقع دارند وسایل « معیشت » آنها را تامین کند. وقتی گروهی از « علما» دینی به خیابان میایند، و به عوض اینکه معرفت دینی را برای معرفی و اصلاح معایب بسیار اخلاقی و اجتماعی موجود در درون اجتماع دینی بکار گیرند، خشمگینانه در برابر « جامعه مدنی » میخروشند و از دولت ،یعنی همان دارنده ی قدرت سیاسی میخواهند که جلو « جامعه مدنی » را بگیرد ورنه در روابط شان با آن ساختار تجدید نظر میکنند، نمونه خوبیست از داد و ستد دو قدرت سیاسی و دینی. و اینکه رهبر دولت و رئیس دولت که الزامن و‌ شرعا و قانونن وظیفه دارد مواظب جان، شرف ،ناموس و مال شهروندان باشد و دشمن آنان را دشمن خویش بداند و سود آنان سودای شب و روزش باشد، و خدمت به شهروندان مومن را عبادت بداند، میاید و از شهروندان مظلوم از آنانی که سالهاست غریبانه بدست گروهی بیگانه با انسانیت کشته میشوند، و روزانه به قیمت جان خود و‌ فرزندان دلبند خویش تاوان دشمن پروری های رهبری سیاسی فاقد تعهد حاکم را می پردازند ، میخواهد تا از قاتلان بیرحم و بی آزرم خویش عذر خواهی کنند، باز نمونه ایست از داد و ستد فضیحت بار قدرت سیاسی و قدرت دینی. طالبان خود را وارث و حارث شرع محمدی میدانند، و خویشتن را نمایندگان دین معرفی میکنند، از اینروی میشوند یک بدنه ی از قدرت دینی که نیروی خشن مسلح شان به آنها اجازه ی چانه زنی بیشتر با قدرت سیاسی را میدهد. حالا مردم در میان این « دوسنگ » آسیا که هر دو بر محور نمی چرخند، قرار دارند و از هر دو آسیب ها می بینند. اگر قدرت دینی که مهمترین وظیفه اش تربیت اخلاقی انسان دیندار،و در نتیجه اعمار جامعه ی اخلاقی تر است؛ همچون « طراز » در کنار قدرت سیاسی می نشست و کجروی و زیاده روی آنرا مهار میکرد و میشد مهار قدرت و متولیان قدرت سیاسی شاید بدبختی کمتر و جامعه ی سالمتری میداشتیم. اما و سوگمندانه که متولیان هر دو قدرت دست بدست هم داده و فضا را بر شهروند چنان تنگ کرده اند که شهروند حاضر است از خیر هر دو گروه متولیان بگذرد و عذر ٱنها را بطلبد.
عده یی آشوبگر عربده کش با جسارت و بیباکی و بی حیایی دست بر ناموس مردم بالا میکنند، با دد منشی زن مظلوم مومنی را می کشند، « شیخ شهر » که وظیفه شرعی او جلوگیری از برپا شدن فتنه و تشهیر ظالم و دستگیری از مظلوم است زبان به تائیدکشتار می گشاید و طوری سخن میگوید و گفته است که از سخنش بوی تحقیر نفس آدمی میاید، مقتدیان و مدعوین آن سخنان « شیخ » را از آدرس شرع نمی پذیرند و از او میخواهند خطا ی خویش بپذیرد و دیگر سخن گزاف نگوید. « شیخ شهر » اما ترفند کهنه ولی کارگری بکار می بندد و ندا در میدهد که جماعتی « مدنی » علیه اسلام و باور های اسلامی مردم شهید پرور شوریده اند و توطئه دارند. صدای او در « گنبد های » خالی بسیاری خوش می پیچد، و مغالطه جای راستی می نشیند. « شیخ شهر » که کوتاه ٱمدن و پذیرفتن خطا و عذر خواهی بابت گزاف گویی را بحال اسلام و مسلمانان مضر میداند، رو به اهالی قدرت سیاسی _ اقتصادی میارد و از آنها حمایت خط می گیرد. باز قدرت سیاسی میاید به مدد قدرت دینی تا در برابر دین باوران پرسشگر خرد باور کم نیارد. گویی متولیان دینی ما جامعه یی میخواهند غیر « مدنی » و مومنانی فاقد بلکه ضد « مدنیت » ! مگر نمیشود هم « مومن » و خدا باور بود، و هم انسان « مدنی »؟ وقتی میگویند جامعه عرب قبل از اسلام « بدوی » بود و در « جاهلیت » بسر میبرد، و اسلام آمد و اعراب را از آن عصر که « جاهلیت » اش میخوانند، به پیش راند آیا به این معنی توجه دارند که « عرب بدوی» که به یمن آموزه های انسان ساز اسلام از عصر جاهلیت و قید جهالت بیرون شد، یعنی شد « انسان مدنی » زیرا اسلام آمد و مدنیت و تمدنی نو بر روی خرابه های عصرجاهلیت بنا کرد و از انسان « بدوی » و عرب بدوی ، انسان و عرب مدنی ساخت. اما اینجا متولیان دینی ما دو پا کرده اند در یک « کلوش » که« نه!» بار اسلام با « انسان مدنی » بار نمیشود و آب انسان دیندار با آدم « مدنی » به یک جویبار نمیرود. از اینرو سیر قهقرایی جوامع و کشور های اسلامی شتاب گرفته و از دل این تناقض داعش و طالب و االقاعده و انسان ضد تمدن و ضد نواندیشی دینی سربرون کرده و چون « خوره » ی خونخوار به جان مسلمانان افتاده و آبروی اسلام برده است.

میمانیم ما که کارمان نزد هر دو گروه از اهالی قدرت لنگ و بند است . دین بی متولی نمیشود، و سیاست بی سیاستمدار و اجتماع بی هر دو. کنون که رهبر سیاسی طناز تر از « شیخ شهر » و آن یکی « طرار » تر از « رهبر برتر » است تکلیف ما چه میشود؟ هر دو گروه با زبان خود تهدید به عقوبت از نافرمانی میکنند؛ آن یکی تازیانه ی « تکفیر » در آستین و این یکی کتاب قانون در کف. ناگزیر سر به فرمان هر دو گذاریم. وقتی رهبربرتر میفرمایید « صلاح »

شهروندان نابرتر در آنست که از قاتلان و ظالمان و رنج دهندگان خویش با گردن خم پوزش و عذر گناه نکرده بخواهیم باید بپذیریم و خطاب به خون آشامان و قاتلان بگوییم : مبادا درهنگام بیگناه کشتن ما و فرزندان ما « زحمتی » بر شما رفته باشد، به بزرگواری خویش عفو مان کنید. از آنها بخواهیم اگر هنگام سوختن خانه و زمین و کشتزار و مزرعه و تاکزار ناقابل ما، دودی از جگر های بریان ما برخاسته و برچشمان ستره و سرمه کرده ی آنها نشسته باشد ، ما را ببخشند که قصد ما آزار آنها نبوده است ! چه کنیم که تاک و درخت و توت تازه و « تر » بوده اند و از سوختن آن دود برپا شده و چشمان مبارک طالب بچه ی ناکرده گناه و ناکرده زنا ی پاکستانی از آن دود سوخته است. از طالبان پوزش طلب کنیم که « مردانه » وار زنان بسیاری از شمالی و شمال به کنیزی و اسارت بردند؛ اگر آن زنان مظلوم و محکوم به رنج ابدی، در راه و نیم راه در برابر امر و فرمان « مجریان شرع محمدی » نافرمانی و گستاخی و جسارتی کرده باشند، طالبان « مرد » اند و بدل نگیرند. ما از طالبان برای آن همه ترحم، شفقت و رحمتی که با کیبل بر شانه های مردمان غیرنظامی شهرکابل و شهرهای دیگر شمال ، بار کردند الحق سپاسگذار و برای ناسپاسی ها و حق ناشناسی های خود شرمساریم و عذر میخواهیم. چکارکنیم عذر نخواهیم و فرمان نبریم رهبربرتر مان آزرده میشود و در حاکمیت استبداد این به صلاح ملک و ملت نیست. چه کسی میگوید عذر خواهی از لشکریان « جنگ وجهل»٬ اهانت به خون و خانواده ی آنانیست که قبل از متواری شدن ملاعمر از کابل٬ یا پس از نشستن « برادر » او « کرزی» بر مسند قدرت٬ بدست آدمیخواران مسلح طالبی کشته شده اند است؟ برادر درجنگ مگر « حلوا » پخش میکنند؟

طالبان با فتواء ده ها عالم جید عربی و پاکستانی و چچنی و اویغور٬آمدند تا دولت ناتوان « شر و فساد» را منهدم کنند٬ و امارت اسلامی برپا سازند و نظام « عدل الهی» برقرار. آنانی که در برابرچنین گروه « اسلامی » ملبس با عمامه ی اسلامی و پابند « اخلاق اسلامی» ایستادگی کردند٬ باید کشته میشدند.چه کسی میگوید عذرخواهی از طالبان٬که روزانه ده ها تن از نیروی های امنیتی کشور٬یعنی فرزندان این آب و خاک؛ بدست آنها به قتل میرسند٬ ارزش نگذاشتن به جان و خون سربازان و افسران نیرو های امنیتی کشورو دهن کجی و خنده ی استهزا زدن به اشک و آه مادران داغدار و یتیمان آنهاست؟ مگر زعیم ملی ٬کرزی خان برادر ملا عمر ٬نگفته بود «گوسفند نر از بهر قربانیست!» وافراد نیرو های امنیتی وظیفه شان است که بمیرند!

همچنان ما از « شیخ شهر » و از هرچه ملا و نوچه ملا و طالب و چلی در آن دیار نان غیرت و همت میخورند، برای گناهان کرده و ناکرده و برای حرف های درست و برحق گفته و ناگفته خویش عذر و پوزش می طلبیم. شوخی بردار نیست میدانیم؛با قدرت مهیب دینی و تازیانه تکفیر که به « طرفه العین » ی انسان مومنی را به آتش می کشد و خاکستر میکند روبرویم. دست و آوازمان به درگاه و دامان خدا ( ج) هم نمی رسد؛ اگر میرسید ما را وسط این دو « قدرت » با واسطه های بهانه جو و خشمگین خود تنها نمیگذاشت.

رُخ دیگر پروندۀ حبیب استالفی

2014-12-12T01:01:10Z

فرمانده پیشین پلیس کابل،آقای جنرال محمد ظاهرظاهر، بتاریخ 03.11.2014 در برنامه ی « قاب گفتگو- سری هشتاد و پنجم » تلویزیون طلوع، درمورد چگونگی گرفتاری حبیب استالف، اظهارت و اشاراتی داشت که در ورای آن « رُخ » دیگر حبیب استالف و پرونده او را میتوان به تماشا نشست.

آقای جنرال از قول حبیب استالف نقل کرد که او وقتی خودش را درچنگ پلیس اسیریافت، سعی کرد مرا تطمیع و تهدید کند. به قول فرماندۀ – پیشین – پلیس کابل، متهم به شخص او گفته بود :« بیهوده خود را به درد سر و زحمت نیانداز و مرا همین جا آزاد کن زیرا اگر مرا به قوماندانی پلیس هم ببری به زودی مجبور خواهی شد رهایم کنی. »اما فرماندۀ دلیر زیربار تهدید و تطمیع حبیب نرفته او را به مقرفرماندهی پلیس کابل برده، به زندانش می افگند و بازجویی های ابتدایی از حبیب را آغاز می کند. درجریان بازجویی های نخستین حبیب به فرماندۀ پلیس گفته بود :« من از اول اینکاره نبودم؛ زمانی فامیلم – همسرم – بیمار بود و من هیچ پولی برای دوای او نداشتم ... همان بود که برای نخستین بار راننده ی تاکسی ای را به قتل رساندم و جسد او را به تهِ چاهی انداخته و موترش را به فروش رساندم...» و « من که از غریبان چیزی نمی دزدیدم، بلکه از زورمندان و صاحبان ثروت می دزدیدم پس چرا با من سخت می گیری؟».

دیدن آن برنامه و شنیدن گفته های حبیب استالف، از زبان جنرال ظاهر، مرا وا داشت تا نگاهی به گذشتۀ حبیب استالف بیاندازم و پاره ها – قطعات – این پازل را گونۀ کنار هم بگذارم که تصویری روشن از حبیب استالف و رویداد های درپیوند به آخرین سفر او به کابل جلو چشم خواننده قرار گیرد . اما با قاطعیت می گویم که به نیت مظلوم نمایی ویا قهرمان سازی از حبیب استالف، این نبشته را آغاز نکردم بلکه میخواهم نگاهی دو باره و شاید چند باره به پیش زمینه ها و عوامل و شرایطی که « وزیرگل » را به « حبیب استالف » مبدل کرد از روزنۀ آسیب شناسی اجتماعی داشته باشم و تا حد ممکن توجه خوانندۀ آگاه را به قصۀ پرغصۀ بیعدالتی حاکم در اجتماع ما و پیامد های زیانبار آن جلب کنم. و اما حبیب استالف در پرونده های اطلاعاتی :

نام اصلی : وزیرگل
ولد : عبدالکریم
محل تولد : قریه شورابه – ولسوالی استالف-
درجۀ تحصیل : بیسواد
درجۀ تحصیل پدر : بیسواد
حالت مدنی : متاهل دارای دو همسر و شش فرزند
شغل پدر : آزاد - دهقانکار بی زمین بیکار-

وزیرگل که بعد ها به حبیب استالف، شهرت یافت درجریان سالهای حاکمیت سیاه کیبل و جهل طالبانی، محافظ – بادیگارد- یکی از فرماندهان محلی به اسم« قوماندان مرزای رباط» بوده است. مرزای رباط از نگاه تشکیلاتی مربوط حاجی الماس خان از اعضای سابقه دار حزب اسلامی حکمتیار،و فرمانده مربوط آن حزب در مناطق شمالی است.
سفر حبیب استالف ازسویدن بسوی چوبه دار.

بربنیاد یافته های من وزیرگل- ح ا – پس از دست یازیدن به اولین قتل در اواسط سال 2000 ترسایی برابر 1380 هجری خ تا دو سال آینده سیاهۀ درازی از سیاه کاری و آدم ربایی را بنام خویش رقم میزند تا آنکه پلیس کابل او را دراواخر 2002 /1382 بدام می اندازد و در زندان فرماندهی پلیس کابل به بند می کشد. اما وزیرگل موفق به فرار می شود- فرار داده می شود- و سال 2003 با استفادۀ از هویت خواهر زاده اش، به اسم خالد به کشور سویدن پناهنده شده و همانجا اقامت می گیرد. گفته می شود که او پس از 2003 تا زمان دستگیری دیگر به کابل و افغانستان سفر نداشته است؛درعوض سفرهای بسیار از او به پاکستان و دبی گزارش شده است. ظاهرن حبیب پولی را که از راه قتل و آدم ربایی بدست آورده بود درامور بازرگانی سرمایه گذاری کرده و سفرهایش به منظور داد و ستد کالا و فرستادن آن به افغانستان بوده است.

درپروندۀ حبیب آمده است که او درجریان سفر هایش به دبی و پاکستان ،با همایون جریر و پدر زن او (گلبدین حکمتیار) دیدار های داشته و درنهایت از سوی آنها ماموریت می گیرد تا یکی از بزرگان صاحب نفوذ و اقتدار شمالی را به قتل رساند. حبیب در آخرین سفرش به کابل که او را به پای چوبه دار برد؛ نه بعنوان یک تبهکار که پیشینۀ آدم ربایی و قتل را درکارنامه سیاه خود دارد بلکه درهئیت یکی از ماموران اطلاعاتی حزب اسلامی و به همکاری افراد و هوا داران آن حزب که در ساختار نیرو های امنیتی حضور دارند با عبور از دهلیزی امن وارد آن شهر می شود. همان های که زمینۀ ورود بی درد سر او را به افغانستان و شهرکابل فراهم کردند وظیفه داشتند تا مخفیگاه، اسلحۀ مورد نیاز و تسهیلات لازم دیگررا برای او آماده سازند. به حبیب گفته بودند تا با افراد مطمین آنها در رده های متوسط و بالای نیروی های امنیتی تماس بگیرد تا از طریق آنها امکان نزدیک شدن به « هدف » برایش میسرگردد. اما ناشی گری حبیب که از کار های اطلاعاتی سررشتۀ نداشت، سبب میشود که ماجرا باژگون اتفاق بیفتد. حبیب سعی می کند از طریق اطرافیان هدف به او نزدیک شود،و چنان هم میشود. اما در انتخاب شخص مورد نظرش دچار اشتباه میشود و به سراغ کسی می رود که از مطمین ترین افراد هدف است. حرکت بعدی را طرف مقابل حبیب، با شگرد های ضد جاسوسی انجام می دهد و وی را بدام می اندازد. با حبیب در شهر کابل قرار می گذارند تا برود و اسلحه مجهز با صدا خفه کن را تسلیم شود و زمان اجرای برنامه اشرا تعین کنند. وقتی حبیب به محل دیدار میرود، طرف برای اغفالش اسلحه بدون سوزن را به او تسلیم میدهد؛ و درهمان جا پلیس که از قبل و توسط هدف از حضور حبیب درشهرکابل اطلاع یافته است به سروقتش میاید و حبیب را دستگیر می کند.

گفتی شکار گیرم رفتی شکار گشتی
گفتی قرار یابم خود بی قرار گشتی

بدینگونه حبیب که یازده سال قبل از فرماندهی پلیس شهرکابل موفق به فرار شده و درتمام این سالها از بیم گرفتاری فراری بود، با پای خود به صید گاه میرود و بدام می افتد. قرار اطلاع در اثرهمکاری حبیب با مامورین اطلاعاتی دولت افغانستان، امنیت ملی موفق به گرفتاری فردی به اسم رئیس خدایداد ،که او را بزرگترین تبهکار کشور در صد سال اخیر لقب داده اند؛شده است. آنگونه که در فیلم مستند چگونگی دستگیری رئیس خدایداد آمده است گویا یکی از اهداف برگشتن او به کابل زمینه سازی برای رهایی – فرار – حبیب بوده است. ولی در واقعیت امر چنین ادعای درست نیست زیرا حبیب، از رئیس خدایداد بعنوان یکی از رقبا و حریفان خویش که با وی همچون دشمن رفتار می کرده است، اسم برده.

آنانی که حبیب را به کابل فرستاده بودند به او اطمینان داده بودند که مهره های وفا دار و صاحب اقتداری در رده های بالایی دولت افغانستان، دارند که بی دریغ از« پیک » رهبر خویش حمایت خواهند کرد و اجازه نخواهند داد تا سایۀ قانون و مامورین اجرای قانون برسرش بیافتد. اما چه خوش گفته اند که « روز بد برادر ندارد.».
می گویند :« تدبیر کند بنده- تقدیر کند خنده » حبیب سیاه بخت که در واقع با جسد اولین قربانی، خویشتن را نیز به تهِ همان چاه پرت کرده بود؛ یازده سال تلاش کرد تا از گذشته اش فرار کند. نام دیگری اختیار کرد و خالد را جانشین حبیب استالف ساخت؛ همانگونه که سالها پیش حبیب استالف شده بود تا «وزیر گل» قاتل را در قعر همان چاه کنار جسد رانندۀ تاکسی دفن کند.پیشۀ آبرومند اختیار کرد تا شاید خالد آرزو های نا تمام « وزیرگل » را برآورده سازد و آبروی رفتۀ « حبیب استالف » را پرده. بی خبر از اینکه گذشته اش بخش جدایی نا پذیری از خود اوست و همه جا او را دنبال خواهد کرد. سرنوشت حبیب ،را که دستش به خون بیگناهان بسیاری آلوده بود به دام کسانی انداخت که از جایگاه سیاست و به نام خدا سالهاست بی محابا آدم می کُشند. از نگاه من تلخترین بخش زندگینامۀ حبیب همین بخش است. او سعی داشت تا از گذشته اش ببرد و شاید می کوشید تغییر رویه دهد؛ولی گیر کردن در تلهِ آدم کشان حزب اسلامی این فرصت را از او گرفت. درپروندۀ حبیب آمده است که او درجریان سفر هایش به دبی و پاکستان، با کسانی از حزب اسلامی آشنا گشت تا رفته رفته به دیدار حکمتیار هم رسید. اما تحلیل من اینست که افراد فعال حزب اسلامی در سویدن، که میدانستند حبیب مدتی با یکی از سرگروپهای آن حزب،همراه بوده است و در مورد پرونده های جرمی او نیز آگاهی داشتند؛ احتمالن او را بهترین گزینه برای اجرای ترور آن شخصیت جهادی – سیاسی درشمالی تشخیص داده و وی را به اینکه هویت و کارنامه های خونبارت را به پلیس و مسوولین امور مهاجرت کشور سویدن گزارش خواهیم کرد تهدید نموده ،وادار به سفرهای پشاور و دبی ساخته اند. هموطنانی که در سویدن یا درکشور های دیگر اسکاندینوی، بسر می برند بخوبی میدانند که سویدن یکی از پایگاه های امن افراد حزب اسلامی و طالبان است.
همانگونه که جنرال ظاهر، هم خاطر نشان ساخت، حبیب حتی تا دم مرگ از آوردن نام کسانی که نان خود را در روغن آمیخته به خون کمایی های حبیب مسکه می مالیدند ابا ورزید، به این امید که شاید راز داری سرش را از بردار رفتن نگه دارد. غافل از اینکه کُرسی نشینان ستم پیشه و ریا کار که در واقع شریکان جرمی حبیب بودند هماندم که « قرعۀ فال» را بنام او زدند؛ دست از او شسته و کشته اش پنداشته بودند :«دست از تو می شستم کف صابون پر از خون بود.». میتوان گفت حبیب یک بخت برگشتۀ به تما معنا بوده است؛ زیرا پلیس هفتاد و دو ساعت پس از دستگیری او را به ریاست تحقیق امنیت ملی، تحویل میدهد، که در راس آن یک حزبی سابقه دار دیگر به اسم « پتیال» قرار دارد. یکی از همولایتی های حبیب، که خود از منسوبان نیرو های امنیتی است افشا کرده که درمدتی که حبیب در ریاست تحقیق امنیت ملی، زندانی بود بستگان نزدیک او پس از واسطه و وسیله بازی های بسیار میتوانستند به دیدارش بروند، ولی ملاقات باید درحضور یکی از کارمندان ریاست تحقیق صورت می گرفت. به اینصورت حتی اگر حبیب قصد افشاء کردن هدف اصلیش از سفر به کابل، و اسم بردن از مهمانداران و همکارانش را هم میداشت بی فایده بود.

حضور هم زمان همایون جریر و حبیب استالف درکابل
همایون جریر، داماد گلبدین حکمتیار، که ریاست دو شرکت نفتی مستقر در تهران و قبرس را به عهده دارد و گفته میشود سرمایه شرکت او در تهران به 170 میلیون دالر میرسد، درعین حال مسئول امور مالی حزب اسلامی در کابل هم است. روشن نیست که آیا اسم او در فهرست های سیاه و سرخ نیرو های بین المللی درج است یا خیر؟ ولی طوری به نظر میرسد که او به کشور های اروپایی یا حد اقل اروپای شرقی بدون مانع سفرهای دارد. جالب اینست که در همان روز های که حبیب استالف به همکاری افراد حزب اسلامی، در درون ساختار دولت کرزی، وارد کابل شده بود،همایون جریر، نیز درکابل بوده است.

بتاریخ دوازدهم نومبر سال 2013 نگارنده برای گفتگو درمورد مساله یی فرهنگی، به منزل آقای احمد ولی مسعود رفته بودم. چون ایشان در هماندم که من به منزل شان رسیدم با سفیر کشورجاپان ملاقات داشتند،ناگزیر باید منتظر میماندم. من با استفاده از فرصت به سراغ محافظان آقای مسعود، که با آنها آشنایی قبلی داشتم رفتم تا با آنها نیز دیداری تازه کنم. یکی از آنها درجریان گفتگو با اشاره به ساختمان رهایشی که درست روبروی منزل آقای مسعود، واقع شده است گفت که مدتی قبل درهمین خانه یک همسایه نو کوچ آمد ولی رفتار او طوری بود که خیلی زود ما به نسبت به او مشکوک شدیم. او افزود که مرد مورد نظر حتی برای سوار شدن به موتر، پا به کوچه نمی گذاشت بلکه راننده های که دنبالش میامدند، موتر را داخل حویلی ساختمان برده او را سوار می کردند و بعد از در بیرون می شدند درحالیکه صاحب خانه حتی درداخل موتر هم سر و رویش را با دقت تمام همراه با دستمال می پوشاند. و از همه عجیب تر اینکه ما متوجه شدیم که او شبها درحالیکه همه چراغ های منزل را خاموش میکرد از روزنۀ کوچک حمام که رو به حویلی آقای مسعود، باز میشد یا هم ازعقب پنجرۀ یکی از اطاق های نشیمن برای ساعتها حویلی مقابل را زیر نظر میگرفت تا اینکه ما به حکم وظیفه یک شب که او از جایی به خانه برگشت و مثل همیش با موتر داخل حویلی رفت، قبل از اینکه در ورودی را ببندد وارد حویلی شده او را به طبقۀ دوم منزلش برده ، در روشنایی چراغ دستمال را از رویش برگرفتیم و از او خواستیم تا خودش را معرفی کند ؛ او که وضع را چنان دید با خندۀ بی نمکی گفت وطنداران من همایون جریر هستم. ما – محافظان- پس از آنکه هویت او از طرف کسی که او را بدرستی می شناخت تائید شد رهایش کردیم و از فردایش دیگر او را آنجا ندیدیم. نکتۀ با اهمیت دیگری که فراموشم نشود اینست که به قول راوی، که من در گفته هایش شکی ندارم؛ موتر های که درخدمت جریر بوده اند واسطه های دولتی یکی مربوط شخص وزیرخارجۀ وقت، و دیگری هم مربوط وزیر معارف شناسایی شده بودند. این میرساند که همایون جریر، همزمان با حبیب استالف، درکابل بسر میبرده است تا از یکسو زمینۀ عملیاتی شدن وظیفۀ را که به او سپرده بودند فراهم کند و از دیگر سو مطمین شود که مامور ماموریتش را اجرا می کند. اما وقتی مداخلۀ پلیس سبب شکست برنامه ترور می شود ،جریر،و دیگر مهمانداران سیه کاسۀ حبیب ، دست بدست هم دادند و او را سر به نیست کردند؛ چون که حبیب مبدل به خطری بالقوه برای خود شان شده بود .

اعدام بدون محاکمۀ حبیب اجرای عدالت یا مصلحت سیاسی ؟
روز دوشبنه هفتم میزان 92 آقای جواد ناجی، سخنگوی ادارۀ امور درصفحۀ فیسبوک خویش نوشت « حکم اعدام حبیب استالف توسط رئیس جمهورامضا شد.». کرزی، در آخرین روز های اقتدارش درپای دو فرمان نامۀ اعدام امضا کرد؛ نخست گروه پنج نفرۀ حادثه پغمان و دومی حکم اعدام حبیب استالف. درخواست دادگاه عالی – لوی سارنوالی- از محکمه ابتدایی کابل، برای اعدام و تائید آن حکم از سوی هیات قضایی محکمه ابتدایی کابل، که به امضا رئیس جمهورکرزی،رسید حبیب را بالای چوبه دار برد.

اما نحوۀ برخورد دستگاه قضایی نظام افغانستان با پروندۀ حبیب برای بسیاری ها پرسش برانگیز بوده است. یکی از مقامات دادگاه عالی به خبرگزاری پژواک گفته بود:«هیات قضایی محکمه ابتدایی کابل،حکم خود را در مورد این فرد، روز یکشنبه اعلام کرده است.سارنوالی ماه گذشته پرونده حبیب استالف را آماده کرده و به محکمه تحویل داد و مطابق با مدارک و شواهد موجود،خواستارحکم اعدام برای این متهم شده بود. این مقام دادگاه عالی افزود که محکمه ابتدایی کابل نیزبراساس شواهد و مدارک ارائه شده از سوی سارنوالی که نقش این فرد را درچندین مورد قتل، اختطاف و سرقت مسلحانه ثابت می کرد به اعدام محکوم نمود.»1

لوی سارنوالی پیش از صدور حکم نیز گفته بود که :«شواهد بدست آمده نشان می دهد که حبیب استالف، در داخل و خارج کشور، با گروه های مافیایی ارتباط داشته و وی درجریان تحقیقات به داشتن این ارتباطات اعتراف کرده است.»2

اما پرسش اینست که آیا حبیب، وکیل مدافع داشت و چرا جریان محکمه و اعترافات او علنی نشد؟ اسناد و مدارکی که مقامات دادگاه عالی از آن ذکر می کنند از نگاه نوعیت چگونه اسنادی هستند؟ دیداری یا شنیداری؟ نشان انگشت یا وسیله جرم؟ آیایکی از شرکای جرمی حبیب به عنوان شاهد به محکمه حاضر شده و با شهادت دادن علیه او پرونده را کامل ساخته است ؟درجۀ سندیت این اسناد تا کدام اندازه است؟ آن اسناد و مدارک دست داشتن متهم در چند مورد قتل،چند مورد اختطاف و چند مورد غارت مسلحانه را به گونه مشخص به اثبات می رساندند؟ و از همه مهمتر حبیب استالف درحضور کی اتهامات وارده برخویش را پذیرفته است؟ آیا پس از صدور حکم اعدام از سوی محکمه ابتدایی کابل ،وکیل مدافع حبیب- اگر فرض را براین بگذاریم که وکیل مدافع داشته است- برای تجدید نظر درحکم مذکور به دادگاه عالی درخواست داده است؟ زیرا با وصف آنکه حبیب تبهکار مخوفی بوده باشد، بازهم از چنین حقی برخوردار است و براساس قوانین عدلی – جزایی باید میتوانست برحکم صادره علیه خودش اعتراض کند. چرا باید حبیب استالف، همراه با گروه پنج نفره حادثۀ پغمان اعدام می شد؟ مگر نه اینست که مسوولین قضایی زیر فشار آنانی که حبیب را به مقصد خاصی به کابل آورده بودند، با استفاده از فضاء ایجاد شده برعلیه آن گروه پنج نفره، حبیب را که بربنیاد یافته های نگارنده جز شهادت چند تن از بستگان مقتولین و افراد اختطاف شده توسط او که پس از اخاذی رها شده بودند، سندی محکمه پسند علیه او وجود نداشته؛ و از سوی متهم حتی به یک فقره از آن اتهام ها اعتراف صورت نگرفته بود سر به نیست کردند تا مبادا حبیب زبان باز کند و همراه با خود تعداد زیادی از صاحب منصبان دولتی را نیز به زیربکشد.

چرا وزیر گل، حبیب استالف و تبهکاری مخوف شد

پاسخ یافتن به « چرا» یی حبیب شدن وزیرگل، هم دشوار است هم آسان. درآغاز این نبشته از قول حبیب آمد که به فرمانده پلیس گفته بود :« من از اول اینکاره نبودم. زمانی فامیلم بیمار بود و من حتی پول دوای او را نداشتم...». من درمقام قضاوت دربارۀ حبیب نمی نشینم و بخاطرمیارم که گفته اند:«پیش از آنکه در باره زندگی، گذشته و شخصیت من قضاوت کنی خودت را جای من بگذار،ازمسیری که من گذشته ام عبور کن، با غصه ها، تردید ها، ترسها، درد ها و خنده هایم زندگی کن.یادت باشد هرکسی سرگذشتی دارد.هرگاه بجای من زندگی کردی آنگاه میتوانی درمورد من قضاوت کنی.»3

اما با توجه به همان اعتراف غصه آلود حبیب درمورد انگیزه اولین قتل، شاید بتوان گفت فقر که زادۀ بیعدالتی است پیش زمینۀ ایست که افراد ناچار و نادار را وادار به جنایت می کند. آورده اند که :« از دری که فقروارد شود از در دیگر دین و ایمان خارج میشود.» و می گویند دین با فقر همسویی ندارد. درحالیکه امروزه فقر یکی از بزرگترین معضلات اجتماعی جامعه ماست. یکی از دلایل فقر توزیع غیرعادلانه ثروت،است. همانگونه که عدالت را سرسلسله فضایل اخلاقی گفته اند؛پس بیعدالتی سرسلسله رذایل اخلاقی است. توزیع غیرعادلانه ثروت و معرفت – دانش – درعمل باعث می شود بخش های بزرگی از اجتماع از حق شان محروم بمانند و این محرومیت بارآورنده حسادت و کینه است. حبیب به فرمانده پلیس گفته بود او صاحبان ثروت های بزرگ را غارت می کرد. کسی چه میداند ؟ شاید حبیب که هنگام نیازمندی و تنگدستی غرورش پایمال شده بود، سراغ سرمایه داران میرفت تا حقی را که فکر می کرد از او دریغ شده است به زور از آنها بستاند؟ چه بزرگ و با حکمت است خدایی که درکتاب هدایتش می فرماید:
« ان الله یامربالعدل والاحسان» یعنی « همانا خداوند فرمان به عدل و احسان می دهد»- آیه 99 سوره مبارکه نحل- . نبود عدالت در رفتار حاکمان، امروزه چها که برسر شهروندان بیچارۀ ما نیاورده است؟ حاکمانی که کمترین ارادۀ و توانایی برای نابود کردن یا محدود کردن زمینه ها و بستر های مساعد تولید جرم و مجرم، بگونۀ ظالمانه و به دور از عدل و انصاف مجرم را نابود می کنند.

مدتی قبل یکی از دوستان ما در دیوار رخنامه – فیسبوک – خویش نوشته بود که یک راننده تاکسی که پول مداوای خانمش را ندارد، میخواهد دختر کوچکش را در برابر چیزی حدود 200 دالر به کسی که این مبلغ را به او بدهد به فرزندی دهد. روایت تصویری بسیار درد آور دیگری دیدیم که درشهر جبل السراج پدرخانواده یی از نهایت ناداری و ناچاری حاضر بود دخترنوزادش را دربدل یکصد دالر به فروش رساند، تا فرزندان بزرگترش از گرسنگی نمیرند. اینست احوال جامعه یی که همه ساکنان آن مسلمانان اند. آیا متوجه ازدیاد حیرت انگیز تعداد مساجد درشهر کابل شده اید؟ درشهری که آن همه مسجد است، آیا نمازگزاران هم به تعداد مساجد وجود دارند؟ اگر دارند وظایف دینی و اخلاقی شان درقبال همسایگان و همشهریان نادار و فقیر شان را میدانند؟ ازپیامبراکرم (ص) نقل است که فرمود:« هرکس نیاز یک مومنی را روا سازد،خداوند حاجت های فراوان او را روا سازد که کمترینش بهشت باشد.» یا :« هرکس یک نیاز برادر مومن خود را برآورده سازد، مانند کسی است که عمرخویش را به عبادت خدا سپری کرده باشد.»( الکافی ج 2،ص 207)

سوگمندانه که درجامعه امروز ما صدای شرنگ پول، فریاد عدل را کشته است. اگر میخواهیم پس ازاین از میان ما و درمیان ما دیگر حبیب استالف ها و رئیس خدایداد ها سربلند نکنند، پس باید در برابر همدگر احساس مسئولیت کنیم.
زیرا :« تا زمانی که توده های مردم برای بهبود احوال یکدیگر احساس مسئولیت نکنند،عدالت اجتماعی تحقق نمی یابد.» -هلن کلر-

انتخابات و حکایت یکی از نامزدها

2013-12-23T19:30:00Z

اینک بار دیگر در آستانه انتخابات قرار داریم؛ و فضاء " انتخاباتی " است. همه جا صحبت در همین مورد است و گمانه زنی ها در مورد نتیجۀ احتمالی انتخابات.

با آنکه در جهان امروز، و خصوصاً درجمع آگاهان اروپایی، انتخابات منحیث " محک " دموکراسی شناخته نمیشود، و بلکه از شمار " روش " های به حساب میاید که در دموکراتیزه شدن جامعه مدد میرساند، اما در کشور ما که تا ایندم دو دور انتخابات را در طول تاریخ معاصرش به تجربه نشسته است، " انتخابات " نه تنها به گونۀ یک هنجار بلکه از نگاه مفهومی نیز مورد قرائت نادرست قرار گرفته است.

و اما چرا دموکراسی و چرا انتخابات؟

"دموکراسی اصولا روشی است برای کم کردن نقش فرد در حکومت و برای مستغنی گشتن از انقلاب قهرآمیز. چرا که دادن اختیارات بسیار به یک فرد،احتمال خطا را شدیدا بالا می برد و مدیریت معقول طالب خطای کمتر است. نظامهای که اصلاحشان به انقلاب قهرآمیز نیاز داشته باشد و یا فرد در آنها وزنۀ بزرگ و موثری باشد، نظام دموکراتیک محسوب نمی شوند."1

بناءً اگر با توجه به نقش شهروندانی که واجد شرایط رای دهی اند و با استعمال رای شان خواستار تغییر و تحولی در اجتماع و جامعه و حیات اجتماعی خویش اند، انتخابات را مطالعه کنیم ، آنانی را که از سرآگاهی و تعهد به نفع تغییر مثبت رای میدهند میتوان " اصلاح گر " نامید همانگونه که دکتر سروش توضیح میکند :" اصلاحگر در نظامهای دموکراتیک همان انقلابگر در نظامهای غیردموکراتیک است." 2
اینجا به قول مارکس توجه می کنیم که میگوید :" بعضی نظامها اصلاح برنمی دارند و اصلاح آنها عین اعدام آنهاست." 3

نتیجتاَ اینکه :" دموکراسی میخواهد نظامی برپا کند که برای اصلاح آن نیازی به انقلاب قهرآمیز نباشد.آن نظامهای فردی و استبدادی اند که اصلاحشان عین انقلاب است. به عبارت دیگر،یک اصلاح کوچک در نظام های استبدادی و توتالیتر، جامۀ یک انقلاب را به خود می پوشد و یک انقلاب در نظامهای دموکراتیک،شکل یک اصلاح را به خود میگیرد، پس اصلاح گر در نظامهای دموکراتیک همان انقلابگر نظامهای غیردموکراتیک است." 4

ازجانب دیگر، تجربۀ تاریخی به اثبات رسانیده است که دمکراسی را نمیتوان ازبالا وبه شیوۀ استبدادی وتحکم درجامعه تعمیم بخشید. مادامیکه دریک جامعه زمینه های عینی دمکراسی فراهم نگردیده باشد واکثریت افراد یک جامعه تشخیص ندهند که رای آنها درتعین سرنوشت شان چه اثری برجای میگذارد ودارای چگونه ارزشی است؛ تطبیق آن ازبالا امری است مشکل زا وپیامد آن نیزبجای اینکه راه را بسوی خوشبختی بازنماید، خود به عامل بازدارنده درروند رفاهیت وآزادی مردم مبدل گردیده، گرهی برگره های کورناگشوده خواهد افزود.

کشورما تجربۀ تلخ ودرد ناکی دراین زمینه ازدوران حاکمیت مشروطیت- که درحیات سیاسی جامعه ما ازمهمترین دوران سیاسی مبتنی برنگاهی به آیندۀ متجدد میباشد- داشته وهنوزهم دوران فترت بعد ازآن فروپاشی را که ناشی ازعدم سازگاری جامعه با آن نگاه ها بود، تجربه مینماید.

اما با یک نگاه گذرا به تجربۀ دو دوره ازانتخابات ریاست جمهوری ویا به تعبیر دقیق ترنمایشی ازتقلب وریا درجهت عزل ونصب قدرتمندان، بازهم میتوان نمایی ازویژگی های متفاوت وامید وارکننده ای را دراین دو دوره بوضاحت مشاهده نمود.

1-دوران اول انتخابات ریاست جمهوری نمایشی افغانستان که درماهیت امرچیزی جزمشروعیت بخشیدن به انتصاب آقای کرزی نبود، با همه تقلبات صریح وانکارناپذیرش برای مردمی که ازیک دورۀ سیاه استبداد طالبانی رهایی یافته بودند، قابل پذیرش بود. زیرا مردم افغانستان درتحت پوشش شعارهای فریبندۀ آزادی وسازندگی مجدد کشوروآنهم با پشتبانی قدرتهای بزرگ اقتصادی جهان ودررأس ایالات متحدۀ امریکا که نماد سازندگی وتجدد معرفی بود، با آنکه دست نشاندگی نظام حاکم برایشان مبرهن بود، ازآن استقبال نموده وبه امید آن لحظه شماری مینمودند که دیگرشاهد جنگ ویرانگرداخلی نباشند ودرفضای امنیت ومصئونیت عادلانه زندگی نوین خویش را آغاز نمایند. اما متأ سفانه این رویای بازسازی وجامعۀ امن نوین نه تنها به حقیقت نه پیوست که بعد ازمدت کوتاه به عکس خویش مبدل گردیده، شاهد چونان لجام گسیختگی نظام حاکم درهمه زمینه های حیات سیاسی- اجتماعی، اقتصادی وفرهنگی گردیدند که حسرت گذشته های دردناک خویش را میخوردند. زیرا بقول معروف هم دنیای خویش را برباد رفته میبینند وهم آخرت خویش را. چون نه تنها شاهد دگرگونی مثبت درسرنوشت خود نیستند که بگونه ای کشوروخویشتن را درچنگال مافیای بزرگ وبی رحم ملی وبین المللی به اسارت میبینند.

تجربۀ هشت سالۀ حکومت داری " تیم دولت " برسراقتدار، با شیوع گستردۀ فساد ومدیریت ناکام وبدنام ازبزرگترین مظاهری اند که درانظارمردم چهره نمایی میکند. ازاینرو درباورمردم افغانستان ودریک فضای بدوراز چپاولگری وغصب رای برحق مردم، وزنه و جایگاه آقای کرزی همانگونه که درداخل کشورمشخص ومفهوم است، برای حامیان بین المللی او نیزروشنترازخورشید خواهد بود.

2-حال باوجود آنکه مشق و تمرین دموکراسی و رو آوردن مردم به این پدیدۀ غریبه، در کشور ما عمر درازی ندارد؛ ولی درانتخابات دوردوم ریاست جمهوری با وجود دشواریهای فراوانی که پیش روی مردم وجود داشت، اگرمنصفانه به بررسی گرفته شود، ازچنان درونمایه ای برخورداربود که میتوان آنرا بمثابۀ نقطۀ عطفی برای تعین سرنوشت نیک فردای کشور ومردم درامر تمرین دمکراسی ونظام قانونمند درانتخابات دورسوم به انتظارنشست، درصورتی که دشمنان داخلی وخارجی افغانستان آنرا عمداً درمسیرانحراف، معامله وفروپاشی سمت وسو نبخشند.

تذکر نکات در فوق آمده از آنروی لازم دانسته شد تا در روند انتخابات در پیش رو مردم ( رای دهندگان) با توجه به اهمیت و ارزش رای خویش و با در نظر داشت این مهم که رای آنها در تعیین رهبر و زعیم آینده اثر گذار خواهد بود، در انتخاب نامزد ها دقت بسیار بخرچ دهند تا مبادا یکبار دیگر رای مردم پلکان بالا رفتن کسی برسکوی قدرت شود، که شایستگی آن جایگاه و توانایی بدوش گرفتن مسوولیت بزرگ تاریخی رهبری مردم و کشور را در شرایط بحرانی کنونی نداشته باشد.

در میان افراد و شخصیت های که تا ایندم علاقمندی و تمایل شانرا برای نامزدی و دست یافتن به کرسی ریاست دولت اظهار داشته اند، از آقای اشرف غنی احمد زی نیز بسیار اسم برده میشود. آقای احمد زی ظاهرا در رشته اقتصاد مدرک دکترا دارد و پس از سال 2001 عهده دار مسوولیت های مهمی چون وزارت مالیه و ریاست دانشگاه کابل بوده و در حال حاضر متصدی پُست نمایشی ریاست کمیسیون انتقال میباشد.

اما آنچه شاید بسیاری ها در مورد گذشته سیاسی و تعلقات مشکوک او با رژیم دست نشاندۀ کودتایی نجیب الله ندانند، انگیزه نوشتن این جستار در مورد او گشت.

باری آقای بشیر بغلانی که در رژیم کودتایی نجیب الله عهده دار وزارت عدلیه بود خاطره یی بسیار جالب و عبرت آموز را در جمعی از دوستان خویش بازگو کرده بود که در آن ذکر آقای اشرف غنی احمد زی هم رفته است.
یکی از دوستان معتمد و دانشور که در آن جمع حضور داشته است و مساله را از زبان روای دست اول شنیده به نگارنده چنین حکایت کرد:".... بغلانی منحیث وزیر عدلیه، وکیل به عنوان وزیر خارجه و دیگر هئیت همراهان به اتفاق دکتر نجیب الله رئیس جمهور برای اشتراک در کنفرانس شورای صلح و همبستگی ملل که ریاست آنرا فیدل کاسترو،رئیس جمهور کوبا به عهده داشت روانه هاوانا میشوند و پس از یک روز توقف در کوبا، نجیب الله همراه با وزیر خارجه، هاوانا را به مقصد نیویارک به منظور اشتراک در همایش سالانه مجمع عمومی ملل متحد ترک می کند. نجیب الله پس از بازگشت از نیویورک، در یک دیدار خصوصی با آقای بغلانی در مورد گفتگو هایش با سرمنشی ملل متحد و انتقاد از موضع گیری آن سازمان در حمایت از مجاهدین میگوید و اینکه دیدگاه هایش را با صراحت به نمایندگان دولت امریکا در سازمان ملل هم بازگو کرده و خواهان تغییر موقوف آن دولت و بازنگری در سیاست حمایت یک جانبه از مجاهدین شده است. بعد از ختم صحبت نجیب الله، بغلانی که میدانسته است رئیس جمهور به زبان انگلیسی خوب بلد نیست از او می پرسد که شما با طرف مقابل به کدام زبان گفتگو کردید؟ روسی یا انگلیسی ؟ نجیب الله پاسخ میدهد که من فارسی صحبت می کردم ولی ترجمان حرفهای مرا به انگلیسی فصیح به آنها ترجمه میکرد و اضافه می کند که در دفتر نمایندگی دایمی افغانستان در ملل متحد، یک کارمند داریم که اشرف غنی نام دارد و از همکاران ادارۀ امنیت دولتی است و از طریق سفارت افغانستان در هند ماهانه ده هزار دالر معاش دریافت می کند به اضافه حقوقی که برای ترجمانی در دفتر ملل متحد می گیرد او انگلیسی خوب میداند و طرف اعتماد ما است."
و اما آنچه گفته آمد تنها مورد مشکوک در بارۀ آقای اشرف غنی نمی باشد. مدتی قبل تارنما (وبسایت ) معتبر عربی زبان الجزیزه نیز مطلبی در مورد ارتباط آقایان اشرف غنی و خلیلزاد و همکاری شان با برنامه ویژه دولت اسرائیل برای پیگیری قبایل گمشده یهودی در دو سوی خط مرزی دیورند مطالبی منتشر کرده بود.

امیدوارم در انتخابات پیش رو مردم رنج دیدۀ ما به کسی رای بدهند که شایستگی اعتماد آنها را داشته و از دانش اجتماعی و سیاسی لازم برای مدیریت بحران برخوردار باشد. در غیر آن اگر بار دیگر با ارجحیت نهادن به ملاحظه های قومی و زبانی رای ارزشمند خویشرا به صندوق کسی بریزند که پایگاه اجتماعیش چنان کوچک است که حتی قادر به سفر کردن به منزل آبایی خویش در واخ جان لوگر نمی باشد، به یقین که رای و انتخاب آنها در عمیق تر شدن بحران کنونی و رقم زدن آینده مبهم اثرمند خواهد بود و نتیجه انتخابات به ضرر همۀ مردم افغانستان.

اشرف غنی احمدزی، طالبی که می خواهد رییس جمهور شود
شنبه 5 اكتبر 2013, بوسيله‌ى مرجان عنابی

امروز نوبت هندوباوران؛ فردا نوبت کدام گروه قومی و مذهبی؟

2013-08-01T16:15:39Z

خبر تقاضا برای کوچ و پناهندگی جمعی هندوباوران هموطن ما که دیروز از راه رسانه های خبری معتبر بین المللی و داخلی منتشر گشت نهایت شرم آور و متاسف کننده و در عین حال بازگو گر وضعیت پریشیده و ناهنجار اخلاق عمومی اجتماع و کشور ماست.
مردمانی که به سان دیگر ساکنین افغانستان، آن مرز و بوم را خانه و زادگاه خویش می پندارند و حتی پس از تحمل رنج ها و بیعدالتی های بسیار دل از سرزمین آبایی شان نه کندند، اینک سرود کوچ و رفتن سر داده اند چرا؟
دراین حرکت هموطنان هندوباور میتوان حکایت رنج روزمره و داستان پر از آب دیدۀ شانرا شنید و به تماشا نشست؛اما کوگوش شنوایی ؟ کجاست چشم روشن بین و دل بی کینه یی در میان کسانی که تصدی امور بهم ریخته را بدست دارند؟
درتاریخ نمونه هایی از چنین کوچ های دستعجمعی اجباری را میتوان دید که مردمانی چون یهودیان بابل که پس از تسخیر بیت المقدس و ویرانی آن به‌وسیله‌ی «بخت‌النصر» اسیر و به بابل آورده شده بودند، ارمنی های منطقه " درسیم " ترکیه در سال 1938 میلادی ،کشتار و کوچ اجباری یک و نیم میلیون ارمنی در اوایل قرن بیستم ٬ کشتار ٬ غارت و کوچ اجباری یهودیان منطقه " تراکیه " در سال 1934 ( که با تحریک دولت وقت ترکیه رخ داد ) ٬ سرکوب اقلیت های مذهبی در سال 1943 میلادی ( به دلیل اجبار آن ها به پرداخت مالیات دارایی بیش از سایر شهروندان ) ٬ کشتار و غارت ارامنه و یونانی ها در 6 و 7 سپتامبر 1955 میلادی در استانبول و قتل عام مسلمانان ساکن بوسنی اشاره کرد.
پیامد های چنین رفتار ها از سوی یک گروه از مردم که اکثریت جمعیت کشوری را تشکیل میدهند و قدرت سیاسی را در اختیار دارند نه تنها برای مظلوم افتادگان که برای عاملین و حامیان ومشوقین ظالمان و زورگویان نیز ناخوشایند و زیانباربوده است.
اما حکایت اجتماع و کشور ما گرچه شباهت های با آن حوادث تاریخی دارد؛ ولی از این منظر که بیعدالتی، جور، ستم، اهانت،کشتار، ااذیت و آزاری که متوجه اکثریت مردم کشور است و به گونۀ ویژه در مورد هموطنان هندو باور ما دیده و دانسته اعمال میشود در عصر حاضر و روزگار فرد گرایی و نظام های دموکراتیک مردم گرا، مایۀ شرمساری نه تنها زمامداران بی کفایت که برای همۀ ما خجالت آور است.
اگر به دلایل عینی و ذهنی یی که بیعدالتی و ظلم را در اجتماع و کشوری مبدل به امری مباح و روا میسازد نگاه کنیم متوجه حقیقت تکاندهنده یی میشوم که پیش زمینۀ برخورد های غیر اخلاقی را فراهم می کند.
تاریخ معاصر کشور ما به ویژه از دوصد و شصت و یک سال بدینسو گواه این مدعاست که تفکر بیمار بیگانه و خودی پابه پای شکل گیری دولتهای قبیلوی – خانوادگی نطفه بسته ، رشد کرده و بدانجا رسیده است که زیرمجموعۀ سیاست های بزرگ نظام های قومی و خانوادگی را برمحور همین نگرش بنا نهاده اند و برمبنا و اساس آن عمل کرده اند.
لشکرکشی های پیهم سران عشایر و قبایل افغانی از احمد شاه ابدالی که هفت بار به هند لشکر کشید ، تا زمان شاه روایت های بسیاری دارد از قتل و کشتار وسیع گروه های مذهبی هندو و سیکه توسط نیرو های فاتح. در کتاب فخیم و ارزشمند " افغانستان در پنج قرن اخیر" برگ 123 تنها یک مورد از این لشکر کشی ها و رخداد قتل و غارت مردم هند که بتاریخ 2 نوامبر سال 1753 اتفاق افتاده را چنین می خوانیم:" ... در این وقت اتفاق ناگواری رخ داد که درلشکر کشی های احمد شاه به مثل آن کمتر مواجه می شویم و آن غارت و چپاول شهر دهلی توسط قوای افغان بود که در ضمن آن جان و مال مردم آن شهر اعم از هندو و مسلمان بیباکانه مورد تعرض قرارگرفت و تلفات زیاد بر ایشان وارد شد.... مولف تاریخ احمد شاهی در این باره می نویسد: القصه، در آن هنگامه علامه به هریک مومن و موحد و مشرک و ملحد خسارت مالی و جانی رسید و نیک و بد و حر و عبد آماج ناوک نهیب و تاراج گردیده، به ذلت قتل و اسر کشید."1
در ادامۀ همین بخش و در همین مورد چنین میخوانیم :" ... پس از فتح دهلی احمد شاه برای سرکوبی جات ها به طرف جنوب رفت و شهر ماتهوره را که از جملۀ شهر های مقدس هندوان بود با چند شهر دیگر غارت کرد و تا اگره پیش رفت، اما در اثر ظهور وبای حیضه در اردویش مجبور به مراجعت گردید و به تاریخ 21 مارچ به سوی افغانستان بازگشت.احمد شاه در این لشکر کشی غنایم فراوان به دست آورد که بهای کلی آن سیصد میلیون روپیه تخمین شده است. این غنایم توسط بیست و هشت هزار حیوان و سیلۀ باری از قبیل فیل و شترو خر و قاطر و کراچی حمل می گردید. اردوی افغان که حمل این همه غنایم آن را سنگین و بطی ساخته بود در راه بازگشت مورد حمله و شبیخون سیکهان مخصوصا چرت سینگه جد رنجیت سینگه قرار گرفت. احمد شاه امر داد تا اماکن مقدس سیکهان را به شمول معبد امرتسر از طریق انتقام تاراج و تخریب نمایند و تالاب مسجد را از جسد گاو پر نمایند.این امر بیشتر سبب عناد سیکهان گردید و طوری که خواهیم دید این خصومت برای مدتهای مدید در بین دو قوم ادامه یافت." 2

وقتی نوبت به پادشاهی زمانشاه یکی از پسران تیمور شاه میرسد و او پس از به میل کشیدن و کور کردن برادرش همایون و سرداران مخالف براریکۀ قدرت استوار می نشیند،برای ادارۀ قلمرو تحت تصاحب خود از روشهای استفاده می کند که من دوست دارم آنرا استراتژی ایجاد ترس و رعب بنامم. باز هم بروایت تاریخ و با مراجعه به کتاب افغانستان در پنج اخیر نمونه هایی از قساوت و دگر ستیزی این شاه را اینگونه می یابیم:" ... وی سزا های شکم پاره کردن، بینی بریدن و چشم کشیدن را برمردم متمرد و مخل امنیت عامه مقرر داشت."3
و :" در مسایل مذهبی هم، زمانشاه متعصب و سختگیر بود تا به حدی که به قول مولف دره الزمان :" در هرگذر محتسبان مقرر کرده بود، و نسقچیان را حکم اکید فرموده بود که هرگز اهل هنود را به سواری اسب نگذارند که در گرد و نواح شهر گردش کنند و اگر احیانا سوار می شوند اسپ سواری آنها زین نداشته باشد."4
از آنسوی چنین رفتار خشن همراه با تبعیض و دگر سیتزی ولو به بهانۀ تعصب مذهبی تنها متوجه مردمان اهل هنود و سیکه کشور نمی شد و شهروندان شیعه مذهب ساکن کشور ما نیز آماج تیر تبعیض و خشونت مذهبی بودند. در نامۀ منسوب به سردار جانخان ملقب به خان خانان به سردار محمد علم خان که در کتاب افغانستان در پنج قرن اخیر آمده است متوجه نگاه آکنده از کینه و بی اعتمادی نسبت به شیعیان می شویم :" این نامه عنبر شمامه ... به دستبوسی جناب عالیجاه .... امیر علم خان درانی ایشیک آقاسی تودیع و تسلیم گردد ... افواهات کاذبین و منافقین و مردمانی که مذهب نا مذهب دارند و کشمیری های دزد باطن ابلیس سرشت و آدم روی سالها از راه مخادمت و خیانت و شراندازی لقمۀ ناپاک حاصل کرده اند به نام غلامی و غلامخانه و کنیز و داده و دایه به خدمت سرکار .... موقع یافته اند، حالا روز غلامی و شاطری و چتر برداری و چلسداری و مجالس طی کرده می خواهند از اخوان و اعیان سلطنت باشند و احسانی که پدر بزرگوار شما و ما در باره آن مردمان ناپاک کرده ایم، همه را در این حال فراموش کرده اند.... باید علی التعجیل از روی وابستگی بنی اعمامی تعظیم بلا نهایات ما را به حضرت شاهنشاه دُر دُران تیمور شاه به این مطلب ثقه بجا آرند که احادیث اعداء موثر افتاده و مزاج وهاج اشرف را به تهمتی چند که به سماع حضرت رسانیده اند سر و سرکردۀ ایشان مانند قاضی القضات پلید و ابلیس سیرت و چند ملعون قزلباش و کشمیری ( شاه را) از این کمینه درگاه مضطرب و متوحش و منحرف ساخته اند.... باید چنین به عرض برساند جسمی که پروردۀ احسان پادشاه باشد و در یک آب و خاک قندهار به نام قوم و عزیز همدیگر عمر گذرانیده باشد و پیوند استخوان داشته باشد، هیچگاه و در خدمت کمی و کوتاهی نخواهد کرد...( الی آخر) فی شهر ذیعقده حرام 1189 هجریه."5
اوج و شدت این تبعیض و دگر ستیزی با بهانه های مذهبی را در برهۀ های دیگر از تاریخ که در عملکرد امیرعبدالرحمن خان با مردمان عمدتا شیعه مذهب نمود می یابد را شاهد می شویم. ظاهرا عبدالرحمن خان کتابی در مورد کارکرد هایش نوشته است که " تاج التواریخ " عنوان دارد و خود او در برگ ها و فصل های کتابش درمورد چگونگی افراشته شدن کله منار ها از سرمردمان شریف هزاره و به کنیزی رفتن زنان و فروخته شدن جوان پسران و مردان آن قوم بی مهابا و با افتخار سخن می گوید.
و اگر به دورۀ سیاه حکمرانی گروه ضد تمدن و بیگانه با انسانیت طالبان نظر اندازیم ، بخاطر میاریم که چگونه وزارت نام نهاد نهی از منکر طالبان دستور داده بود تا باشندگان هندو باور کابل – کشور- بازو بند نارنجی ببندد تا هنگام تردد در شهر مشخص باشند! همانگونه که دستگاه مخوف اس. اس در دوران سیاه حاکمیت فاشیسم هیتلری یهودیان آلمان و بعد سراسر اروپا را مجبور به چنین کاری می کردند. قبل برآن و در دوران حاکمیت دولت اسلامی به رهبری مرحوم استاد ربانی نیز شهروندان سیک و هندو باور دیار ما اذیت و آزار زیادی تحمل کردند و به جان و مال و ناموس شان تعرض های آشکار صورت گرفت. بار شنیده میشد که فلان صاحب قدرت خانه و جایداد یک هندو ! را در منطقه کارتۀ پروان یا اطراف باغ بالا به زور از او گرفته است.
از نگاه آسیب شناسی اجتماعی پیامد تباه کن چنین رفتارها و نگاه به گروه های مذهبی و قومی از سوی دستگاه های قدرت قبیلوی در دو صد و شصت سال گذشته درستی این نظریه علمی را ثابت می کند که در جوامع بسته و قبیلوی کنش و کردار حاکمان از سوی مردمان زیر دست که خود را مکلف به پیروی و متابعت بی چون چرای از آن فرد در صدر نشسته میدانند، تقلید و در نتیجه ستم و بیعدالتی بازتولید وقبح زدایی میشود. فاجعه آنگاه آغاز میشود که غارت و قتل انسان شیعه یا هندو و سیک نه تنها به عنوان یک عمل زشت غیر انسانی و غیراخلاقی مورد نکوهش و مذمت قرار نمی گیرد، که رفته رفته چنان اعمال دد منشانه یی به نشان و نمادی از شجاعت و مردانگی و بیباکی افراد صاحب منصب و قدرت مبدل شده مورد ستایش اطرافیان متملق و حتی جامعۀ خو کرده با ستم واستبداد قرار گرفته و ارزش ها جایشان را به ضد ارزش ها میدهند و نظام ارزشی – اخلاقی اجتماع وارونه میشود. تداوم چنین سیاست های ضد انسانی و ناتمدنی بستر رشد تفکر و ایدۀ ویرانگر " خودی " و " بیگانه " میگردد که در رفتارهمگانی شهروندان کشور های چند قومی نمود می یابد. کتاب دویمه سقاوی بدون شک بدترین نمونه ایست که میتوان با مراجعه به آن پهلو ها و جنبه های چندگانۀ دگر ستیزی قومی و مذهبی را شناخت و بستر مساعد فکری اندیشۀ بیمار خودی و بیگانه را به مطالعه گرفت . در آن کتاب هم لبۀ تیز تبیعض و نفرت متوجه گروه قومی – مذهبی شیعه و دیگر اقوام غیر افغان – غیرپشتون – است.
نتیجه اینکه این تبیعض و ستم ریشه دار تاریخی که مردمان کشور ما را در خانۀ خود شان بیگانه و مهاجر و شهروند دست چندم معرفی می کند از یک پشتوانۀ نامیمون فکری و قدرتی برخوردار بوده و است. و وقتی استراتیژی ایجاد ترس و رُعب به خدمت سیاست دگر ستیزی قومی و مذهبی در میاید به کوچ اجباری و نسل کشی می انجامد! با درد و دریغ که ساختار مافیایی قدرت هم نتوانست از رفتن به بیراهه دگر ستیزی و برتری طلبی خود داری کند و جلو ایلغار کوچی برهزاره را بگیرد و اجازه ندهد که رسانه های چاپی و صوتی و تصویری مبدل به کانون توطئه علیه افراد و شخصیت ها وقومیت های مشخص شود. بلکه خود میخواهد با عمیق تر ساختن فضای ترس و اختناق مردمان بیشتری را مجبور به کوچ و حاشیه نشینی نماید تا عرصه را برای پیریزی دستگاه اقتدار یکدست قومی فراهم سازد . در کنار این سزاوار است که تک تک شهروندان کشور به عنوان انسان های صاحب خرد و رای در نگاه و باور شان نسبت به همدیاران سیک و هندوباور خود تجدید نظر نمایند و از اذیت، آزار و توهین و تحقیر آن جماعت شریف به پاس شان و شرف انسانی شان خود داری ورزند تا مگر جلو کوچ جمعی آنها گرفته شود در غیر آن با کوج آن گروه قومی – مذهبی جایگاه مردم افغانستان به عنوان بخشی از جامعۀ متمدن و جهان معاصر به گونۀ جدی زیر سوال خواهد رفت .
و نباید در برابر آنچه امروز برسر هندو باوران کشور ما آمده خاموش بمانیم و بیعدالتی گسترده در جامعه را نادیده بگیریم زیرا خاموش کردن صدای اعتراض وانتقاد اولین وظیفه و اولویت ایست که حاکمان تمامیت خواه در برابر شان نهاده اند. با خاموش ماندن مجال بیشتری به ستمکاران میدهیم و بیگمان روزی فرا خواهد رسید که بیعدالتی و ظلم مضاعف ما را نیز مجبور به کوچ اجباری و دستجمعی از زادگاه مان کند و خاموشی و بی تفاوتی مصلحت نیست.
احمد بهارچوپان
01-08- 2013

رویکرد ها :
1 تا 5 افغانستان در پنج قرن اخیر – میرغلام محمد غبار 156- 157 باب ششم و 194-195 -197 باب هفتم

غوغا بود دو پادشه اندر ولایتی!

2013-06-19T17:59:25Z

خبر گشایش دفتر نمایندگی سیاسی طالبان در قطر بگونه رسمی، و انتشار اعلامیه آن گروه به این مناسبت پیامد کنش ها و واکنش های چند جانبه ی ایست که از دیر باز بدینسو برای رسیدن به اهداف مشخص و از پیش تعین شده جریان داشت.

ادامه ی سیاست دشمن نوازی و طالب پروری حلقاتی در درون ارگ و افراد و گروه های در بیرون از ارگ که از افغانستان تا اروپا و امریکا همه جا تلاش کردند تا طالبان را گروهی صاحب داعیه و خط مشی سیاسی معرفی نمایند و ماهیت اصلی آنها را که جز خشونت، دگر ستیزی و تمدن ستیزی برخاسته از تفکر پوسیده ی قبیلوی، چیز دیگری نیست زیر پوشش عناوین پر طمطقراق " جنبش مقاومت ملی" پنهان نموده آبرویی برای جانی ترین افراد در میان مردم دست و پا کنند منجر به ایجاد دفتر قطر طالبان گشت و این برای آنانی که از آغازین روز ظهور پدیده مرگبار ( طالبان) آرزو داشتند با تکیه بر دست و بازوی خون آلود جنگجویان آن گروه به حق پدری شان برسند، به مفهوم پیروزی و عملی گشتن بخشی از امیال آنهاست.

و اما از نقطه نظر روابط دپلوماتیک میان دولتها و گروه ها و دانش سیاسی ایجاد دفتر سیاسی برای گروه دهشت افگنی که با دولت فعلی درحال جنگ است (ظاهرا) و برای رسیدن به اهداف موهومش از توسل به زشت ترین شیوه ها هم ابا ندارد، روایتگر چه مسایلی است؟
آیا میتوان پذیرفت که از راه قطر صلح به افغانستان باز گردد؟ و طالبان دست از اسلحه بردارند؟
آیا تنها راه رسیدن به صلح از دهلیز های دفتر طالبان در قطر می گذرد؟
به فرض که آغاز کار نمایندگی سیاسی طالبان در قطر سرآغاز شکل گیری روند برگشت صلح به کشور ما باشد، با چه پیش فرضی میتوان پذیرفت که عدالت فدای چنان صلحی نخواهد شد؟

چند نکته ی باریکتر ز مو در مورد ساز و کاری که منجر به قطری شدن روند صلح افغانستان گشت، وجود دارد که وقتی با توجه به آن نکات به سراسر روند نگاه کنیم نگرانی ما نسبت به آینده نتنها کاهش نمی یابد که بیشتر هم میشود.
برداشت نگارنده از حضور نماینده ی سیاسی طالبان درقطر در حالیکه دولت فعلی هم آنجا سفیر دارد و دایر شدن دفتر سیاسی طلبه در کنار سفارت دولت افغانستان به این معناست که امریکا و جهان غرب پس از این با طالبان به عنوان یک گروه سیاسی هموزن دیگر گروه های سیاسی در افغانستان برخورد خواهند داشت و حضور نظامی آنها را ذیل حقوق سیاسی شان به نحوی برسمیت خواهد شناخت.

همین که نمایندگان دولت امریکا با فرستادگان طالبان وارد گفتگوی مستقیم میشوند، خود نمایانگر نگاه طرف امریکایی به گروه طالبان است.

از سوی دیگر پیامد این حرکت امریکا و غرب و به حضور پذیرفتن سفیر طالبان، عملا کشور را به دو قلمرو بخش بندی می کند.
از این پس بطور رسمی در بخش های از افغانستان امارت اسلامی طالبان دایر خواهد بود و در نیم کمتر آن حاکمیت نیم بند دولت فعلی. کما اینکه مرز های سیاسی و امنیتی دولت کرزی از قبل هم در برابر طالبان مشخص نبود و از این لبه مرز دیورند تا کاخ ریاست جمهوری امتداد داشت.

وقتی چنین نتیجه گیری از اوضاع جاری در کشور داشته باشیم و اندکی به گذشته برگردیم و به گفته های افراد کلیدی در دولت امریکا و افغانستان توجه نماییم، تحلیل های بالا از پایه های منطقی استوار تری برخوار دار میشوند.
اینکه رئیس جمهور کشور ما دیریست داد از برادری با طالبان میزند، بدون اینکه کمترین توجهی به این نکته داشته باشد که برادری او با طالبان " جمهوریت " نظام را سخت زیر سوال میبرد و از مقبولیت آن در میان مردم می کاهد، تردیدی در پذیرفتن این واقعیت که برادر برای بدست آوردن خاطر برادر، راضی به تقسیم قلمرو حاکمیتش هم خواهد شد برای ما بجا نمی گذارد.

وقتی که معاون رئیس جمهور امریکا، آقای جو بایدن پس از ده سال حضور نظامی در کشور ما که تنها بهانه اش رزمیدن با دهشت افگنی و هراس افگنی بوده است از تربیون رسمی دولت مقتدر ایالت متحده اعلان می کند که :" طالبان دشمن ایالات متحده امریکا نیستند." در حالیکه بخوبی میداند که این گفته تا کدام اندازه در تقویت روحیه طالبان موثر و تا کجا برای ایجاد سردرگمی و تشویش در میان مردم عام افغانستان که متاسفانه بیشترین قربانی را برای رزمیدن با طالبان همین مردم داده اند، کارگر خواهد بود، زمینه سازی برای برگشت طالبان به عرصه سیاسی هم کاری نیست که از امریکایی ها ساخته نباشد.

سوالی که باقی میماند اینست که صلح با طالبان در اثر یک معامله ی سه جانبه میان امریکا، کرزی و طالبان چقدر مورد قبول و حمایت مردم عام افغانستان خواهد بود؟ و جایگاه مردم افغانستان در فردای که صلح میان این سه طرف برقرار شود کجا خواهد بود؟

قبرستان و یا زندان؟ زیرا طالبان در آخرین اعلامیه ی شان که بتاریخ 28/3/1392 پس از گشایش دفتر سیاسی شان در قطر منتشر ساخته اند هیچ اشاره یی به توقف جنگ از سوی آن گروه و برقراری آتش بس حتی موقت هم نکرده اند و برعکس توسل به هر وسیله و شیوه را برای رسیدن به اهداف شان جایز و شرعی اعلان نموده اند و بدون شک که یکی از این شیوه های غیر انسانی و نفرت انگیز همانا انتحاری است.

مردم ما تجربه زیستن در سایۀ خفقان و هراس امارت خود خوانده ی طالبانی را داشته اند و وقتی پس از فروپاشی ظاهری آن دستگاه ستم و جور به پای صندوق های رای رفتند و به کرزی خان رای دادند، عملا انزجار و برائت شانرا از طالب و دولت طالبانی به نمایش گذاشتند. اینکه در فردای انتخابات رئیس جمهور منتخب آنها به رای و اعتماد مردم خیانت کرده و برادرانش را به مردم ترجیح داد حکایت غم انگیز دیگریست.

شاید نیاز زمان است که یکبار دیگر مردم شریف و رنج کشیده ما با درک این حقیقت که رئیس جمهور شان با پشت کردن به جمهور مردم به سراغ برادرانش رفته و دولت امریکا هم که با طالب دشمنی ی ندارد، خود فکری به حال خود نمایند و بیشتر از این منتظر نباشند تا کسانی به نمایندگی از آنها سرنوشت شانرا با گروهک منفوری به معامله بگذارند زیرا تا خود مان برای بدست گرفتن سرنوشت و ساختن آینده همت نکنیم هرگز دستی از غیب برون نخواهد آمد تا کاری برای ما بکند.

نه زنده ی طالب از ماست و نه مرده ی او

2013-05-30T18:31:13Z

سلامی به گرمی نان و تنور --- سلامی به یاران سنگ صبور
و سلامی به نزدیک یادان پیوسته دور.

همانگونه که همیشه آرزوی سلامتی و سرافرازی همۀ هموطنانم را داشته و دارم؛ برای شما همشهری های عزیز و مقاومم نیز سلامتی و سعادت تمنا میبرم. و وقتی دعا می کنم که کشورم به لطف خداوند دادگر، از منجلاب اینهمه بدبختی و تیره روزی خلاصی یابد، امن و امان آن خطۀ بهشتی که نام نامی اش با پایداری و مردانگی مردمان شریف و شجاعش استوار گره خورده است، از هرچه بلا و بدیست نیز همیشه ضمن آن دعا هست.
اینک همۀ باشندگان کشور ما و شهروندان جهان شاهد اند که در ده سال پسین، از دل عفریت جنگ پدیدۀ نامیمون و ویرانگر تهاجم انتحاری ( خود مرداری) سر برآورده و هر روز قربانیان بسیاری از جمع مظلوم ترین های جامعه می گیرد. ولی به نظر میرسد که هنوز عطش سیری ناپذیر بدسگالان برای خون و خونابه ی چشم ما،سیراب نگشته است و با درد و دریغ که هر روز گوشۀ دیگری از آن سرزمین زخم خورده آماج تیر کین اهریمن خویانِ بیگانه با انسانیت می گردد و پیکر های کشته گان است که سربه سر رویهم بخاک می افتند.

دیروز که به لطف خدای حق و در اثر شهامت و شجاعت دلیرمردان ایثارگر همشهری ما، بار دیگر مشت چنان محکمی به دهن دشمن جبون حواله شد که صدای ترک خوردن و شکستن جمجمه های بی مغز آنان تا اینسوی زمین به گوش همه رفت و خواب بی صفتان " خفته در سنجاب شاهی" را که با آدمیخواران مسلح طالبی دعوای برادری دارند، پشت دیوار های بلند کاخ ارگ آشفته ساخت، حس امید،افتخار و پیروزی دل ما و فرد فرد هموطنان را که مهر وطن و هموطن دارند را لبریز ساخت و لیک همه میدانیم که مرگ آن شش عفریت آدمیخوار سرانجام بحران کنونی نیست و دشمن هنوز درپی فرصت است تا باز همچو خفاش در نیمه شب، شتابان و هراسان بیاید و بخت خویش را برای کشتن تعداد بیشتر بی گناهان بیازماید.

در یازده سال گذشته همگامی با سیاست های نادرست ،نابخردانه و به دور از رای و تدبیرحاکمیت استبدادی کنونی از سوی آنانی که در برابر لشکر جهل طالبی و تروریستان بین المللی همدست آنان مردانه ایستادگی نموده و شالودۀ دولت فعلی را پی نهادند، جز فربه شوی دو سرطیف افراطی تمامیت خواهان، نتیجه دیگری نداشته است بنا راهکار ها را باید عوض کرد و همراهی و همگامی و حرف شنوی از رهبری سیاسی فاقد برنامه و استراتیژی و غیرمسوول را کنار گذاشت. میتوان در درون نظام بود و برای اصلاح آن کار کرد- البته اگر بتوان این ساختار مافیایی برسراقتدار را نظام خواند که بحث ایست جدا-.

من به عنوان شهروندی دور افتاده که پنجشیر زادگاهم است، برای آغاز کار اینجا پیشنهادی دارم که فکر می کنم عملی کردن آن پیامد های خوبی برای مردم و وطن ما خواهد داشت.
اگر به اشتباه نرفته باشم، اجساد پاره پاره ای مهاجمان انتحاری تا هنوز در جایی از مربوطات پنجشیر، نگهداری میشوند تا در مورد شان تصمیم گرفته شود.
به باور من شما مسوولان ارشد ولایت پنجشیر، که یقینا صاحب " فردیت" جدا از ساختار قدرت هستید؛از یکسو و به عنوان اعضاء اجتماع از سوی دیگر، میتوانید ابتکار براه انداختن یک حرکت نمادین را برای فرستادن پیام صریح و جدی به همۀ آنانی که به نوعی از طالب حمایت می کنند داشته باشید و بار دگر نقش تاریخی خویشرا در تغییر وضع موجود ایفا کنید.

چه خوب میشود اگر برای سازماندهی یک حرکت مدنی ضد جنگ با براه انداختن تظاهرات و راه پیمایی علیه سیاست های مزورانه و زیانبار ارگ نشینان که مصلحت های کلان کشور و هست و بود و آرامش مردم را سرراه برادران انتحاری شان قربان میکنند، همت بگمارید و آنگاه نعش های ناپاک آدم کشان انتحاری را بهر عبرت هم مسلکان و همفکران شان روی پشت موتر های بارکش انداخته با سردادن فریاد انزجار از طالب، بُرده و دم در ارگ بگذارید تا برادر شان در داخل ارگ و حامیان منطقوی و بین المللی تروریزم بدانند که کاسۀ صبر مردم ما لبریز شده و دیگر توان و حوصلۀ تحمل "حیله های دوپهلو " و قلدر بازی های قبیله سالاران را ندارند.
پیام بسیار روشن ای میتوان با این حرکت فرستاد " نه زنده ی طالب از ماست و نه مرده ی او را درد سر مضاعف برای ما بسازید."

یعنی با برنامه ریزی دقیق و از راه تفاهم با مردم زجرکشیده ی پنجشیر، سالنگ،کاپیسا، پروان الی کابل حرکتی برای نمایش خشم ،نارضایتی و انزجارمردم از طالب پروری و دشمن نوازی آنانی که قدرت سیاسی را در انحصار دارند براه افتد و این کاروان همراه با اجساد طالبان انتحاری جلو دروازۀ ارگ رفته و مردگان آدمکش را تسلیم زنده های مردم آزار نشسته براریکه قدرت کنند و عواقب ناخوشایند ادامۀ سیاست ویرانگر برادری با طالب را به آنانی که در یازده سال گذشته فرصت های فرا روی ما را برای برون رفت از وضع موجود برباد دادند گوشزد نمایند و با پیش گرفتن روش نافرمانی مدنی کاری برای جلوگیری از خونریزی بیشتر انجام دهند زیرا گفته اند:
" عدو شود سبب خیر گر خدا خواهد".

در جهان امروز و عصر کنونی حرکت ها و نافرمانی مدنی جای تلاش برای " براندازی " را گرفته است و مردم متمدن توانسته اند با توسل به این روشها به خواسته های قانونی شان برسند و پیام شان را به گوش حاکمان برسانند و ایکاش مسوولان و مردم ولایت پنجشیر نیز با استفاده از حق قانونی شان برای تجمع و اعتراض و اعتصاب هوشدار شانرا به گوش تیم دولت و حامیان بین المللی آن برسانند.

به مردی که مُلک سراسر زمین
نیرزد که خونی چکد برزمین

میدانم که والیان ( استاندار) مامورین دولت اند و اصولن باید ممثل سیاست های رسمی دولت باشند، اما و متاسفانه که ساختار برسراقتدار از همۀ اصول و موازین دولتداری عدول نموده و با قانون شکنی و قانون گریزی خود به بزرگترین مانع برسرراه ایجاد جامعه و و دولت قانونمند در کشور مبدل شده است. شما میدانید که عمر هیچ حکومت استبدادی ابدی نبوده و بهتر است در این برهه از تاریخ همراهی با مردم را بر ماندن در کنار اهالی قبیله و قدرت ترجیح دهید تا شاید نام نیکی از شما در تاریخ بیادگار بماند.
چه مایه برسر این مُلک سروران بودند
چو دور عمر به سرشد در آمدند از پای
تو مرد باش و ببر با خود آنچه بتوانی
که دیگرانش به حسرت گذاشتند به جای
به چشم عقل من این خلق پادشاهان اند
که سایه برسرایشان فگنده ای چو همای
کف نیاز به حق برگشای و همت بند
که دست فتنه ببندد خدای کارگشای
بد اوفتند بدان لاجرم که در مثل است
که مار دست ندارد زقتل مار فسای
هرآن کست که آزار خلق فرماید
عدوی مملکت است او، به کشتنش فرمای
به کامه ی دل دشمن نشیند آن مغرور
که بشنود سخن دشمنان دوست نمای
دیار مشرق و مغرب مگیر و جنگ مجوی
دلی بدست کن و زنگ خاطری بزدای

دیورند و ترفند نظام های پسین برای تلف نمودن حق مردم

2012-11-23T10:06:12Z

مناقشه و ادعای ارضی نظام های پسین افغانی با جانب پاکستان؛ یاد آور مقولهء « استخوان لای زخم گذاشتن» است و بازی با احساسات ملی و میهنی مردمی که حتی بسیاری از مسوولین دولت شان اطلاعات درستی در مورد چگونگی صورت واقعی « مساله » دیورند و پهلوی های حقوقی آن ندارند.

هرچند پس از پیوستن کشورما به جهان پهناور مجازی و دسترسی به اطلاعات٬ پهلو های ناروشن و پیچیده در ابهام معاهداتی که مرز کشور ما را در جنوب خط کشی کرده بیشتر از این پوشیده و محدود به اسناد و مدارک موجود در
بایگانی ها نخواهد ماند با آنهم نکتهء مهمی که همیشه هنگام بالا گرفتن بحث در این مورد کمتر به آن پرداخته میشود همانا ترفند نظام های دلبسته به این مناقشهء بی حاصل با پاکستان است که طبیعی ترین حق شانرا از آنها
در این مورد دریغ میدارد.

در این اواخر هم که بار دیگر « زخم ناسور» دیورند سرکٌشاده؛ شاهد آنیم که برنامه ریزان و کارگزاران رژیم برسر اقتدار با هوشمندی ظاهرا فیصله نهایی در مورد سرنوشت نقاط مرزی مورد منازعه آنسوی خط دیورند را به مردم
حواله می نمایند و با این فرا فگنی هدفمند از یکسو به اغفال آنها می پردازند و از سوی دیگر یکی از شمار حقوق پایه یی آنها را قربانی اهداف موهوم خویش می نمایند.

میدانیم که مساله دیورند بیشتر از آنکه یک معضل سیاسی باشد٬ دعوای حقوقیست که متاسفانه طی دهه های پسین با آن برخورد سیاسی صورت گرفته و این روند هنوز بی سرانجام است.

اگر رژیم برسراقتدار خواستار حل معضل تاریخی «دیورند» باشد و اگر واقعن رای و نظر مردم در این مورد برایش از اهمیت برخوردار است٬که میدانیم نیست؛ در گام نخست ضرور است تا با همگانی ساختن تمام اسناد و مدارک موجود در مورد چگونگی حقوقی آن معاهدات مردم را در روشنی قرار داده و آنگاه از آنها بخواهد در پرتو اطلاعات درست شان برای حل آن چاره اندیشی نمایند.
مادامیکه شهروندان و یا همان « مردم » که قرار است داور نهایی در مورد سرنوشت منازعه مرزی باشند اطلاعات و معلومات دقیق و درستی در آن مورد نداشته باشند با چه صلاحیت و رویکردی میتوانند صورت پایان خوشی برای آن رقم زنند؟
اینجاست که متوجه ضرورت جدی مطرح نمودن « حق دسترسی » به اطلاعات پا برجاست و باید به آن پرداخته شود. حقی که مانند بقیه حقوق حقهء مان همیشه از ما دریغ شده؛ زیرا نظام های اقتدار گرا با پیش گرفتن سیاست پنهان کاری که زیر بناء فضاء استبداد و خفقان است توانسته اند بي‌عدالتي،‌ قدرت بي حساب و كتاب،‌ بي‌توجهي به
نيازها و حقوق انسان‌ها،‌ بي‌كفايتي و فساد را در سایهء تاریک بی اطلاعی شهروندان تداوم بخشند.

نخستين مباحثات در ضرورت حق دانستن از زبان جيمز مديسون، يكي از نخستين رهبران سياسي ايالات متحده آمريكا، چنين بيان شده است:
يك حكومت مردمي بدون اطلاعات مردمي، و وسايل به‌دست آوردن آن، يا تراژدي،‌ يا كمدي و يا هردوي آن‌هاست… مردمي كه مي‌خواهند بر خود حكومت كنند بايد خود را به قدرت آگاهي مجهز كنند.[1]

بنيان حق دسترسي به اطلاعات بر اين اصل استوار است:
دولت نه مالك، بلكه امانت‌دار اطلاعات است.

حق دسترسي به اطلاعات در پيوند جدايي‌ناپذير با حق آزادي بيان نيز هست.
از همين رو در متن‌هاي مربوط به اين بحث، غالبا بر اين استدلال سهل و ممتنع تأكيد مي‌شود:
اگر چيزي براي بيان وجود نداشته باشد، آزادي بيان بي‌معناست.[۲ّ]

حق دسترسي به اطلاعات چيست؟

دسترسي به اطلاعات را مي توان توانايي شهروندان در به دست آوردن اطلاعاتي كه در اختيار دولت است" تعريف كرد[۳ّ] بسياري بر اين اعتقادند كه دسترسي به اطلاعات يك حق بنيادين بشري است. به باور آنان، منشأ اين باور را مي‌توان در ابزارهاي بين‌المللي تضمين كننده حقوق بشر يافت. مهم‌ترين اين ابزارها اعلاميه جهاني حقوق بشر است كه در سال 1948 به تصويب مجمع عمومي سازمان ملل متحد رسيد. بر اساس ماده 19 اين اعلاميه:

هر كس حق آزادي عقيده و بيان را داراست؛ اين حق شامل آن است كه از داشتن عقايد خود بيم و اضطرابي نداشته باشد و در كسب اطلاعات و انديشه‌ها و در اخذ و انتشار آن به تمام وسايل ممكن و بدون ملاحظات مرزي آزاد باشد.
ماده 19 در ماده كنوانسيون بين‌المللي مدني و سياسي مصوب كه در سال 199 به تصويب رسيد، بار ديگر تصويب و گسترده شده است:

1 ـ هيچكس را نمي‌توان به مناسبت عقايدش مورد مزاحمت و اخافه قرار داد.
2 ـ هر كس حق آزادي بيان دارد و اين حق شامل آزادي جست‌وجو و كسب و اشاعه اطلاعات و انديشه‌ها از هر قبيل بدون توجه به سرحدات، خواه شفاها يا به صورت نوشته يا چاپ يا به صورت هنري و يا به هر وسيله ديگر به انتخاب خود مي‌باشد.[۴]

با آنکه اعمال حقوق مذكور مستلزم حقوق و مسؤوليت‌هاي خاص است و لذا ممكن است تابع محدوديت‌هاي معيني شود با آنهم لازمست تا دولت افغانستان تمام ابزار های تضمین کننده این حق را به رسمیت بشناسد و از آن حمایت کند.

زیرا حق دسترسي به اطلاعات" ،‌ دسترسي شهروندان را به اطلاعاتي كه در اختيار دولت است، تضمين مي‌كند.

بناء اگر دولت افغانستان و کارگزاران آن از روی راستی خواهان حل معضل تاریخی - حقوقی دیورند هستند و در این مورد رای و نظر و فیصله مردم برایشان از اهمیت برخوردار است تمام اطلاعاتی را که در مورد معاهدات دیورند در اختیار دارند باید دراختیار شهروندان بگذارند.

پیشنهادی که میتوان برای چگونگی آغاز به اشتراک گذاشتن اطلاعات تاریخی در این مورد به خصوص را با طرف دولت مطرح کرد تشکیل یک کارگروه (کمیسیون ) ویژه متشکل از اعضاء بی طرف و وارد در مسایل حقوقی و تاریخی است که در گام نخست باید دسترسی آنها به اسناد ومدارک موجود در بایگانی وزارت خارجه دولت افغانستان یا هرمرجع دولتی دیگر که مربوط به مرز دیورند باشد تسهیل و اگر آن اسناد و مدارک ناکافی٬ ناقص و یاهم نا
معتبر تشخیص شوند زمینه دسترسی آن کارگروه به بایگانی های معتبر بین المللی فراهم شود.

پس از آنکه نتیجه پٰژوهش و بازنگری اسناد ومدارک توسط کارگروه ویژه که البته باید از صلاحیت های علمی برخوردار و در ضمن مورد تایید مخالفان و موافقان مساله دیورند باشد به پایان رسید و آنها به یک نتیجه گیری درست و مطابق به اسناد و شواهد رسیدند٬ آنگاه یافته های آنها صرف نظر از اینکه آیا با مواضع و خواسته های سیاسی دولت روی منازعه همخوانی دارد یا خیر٬ همگانی شده و در اختیار شهروندان قرار گیرد.
تا پس از سالها دعواء یکسویه و صرف انرژی٬ وقت و هزینه بسیار برای معضل دیورند راه حلی معقول و همه پسندی جستجو وگره کور سرنوشت سیاسی و رفاه اجتماعی ما که درگروه آن است باز شود.
در غیرآن بازی با واژگان و کشیدن پای مردم وسط یک منازعه بی سرانجام در غیاب اراده استوار سیاسی برای حل آن٬ جز تلاش برای اغفال و فریفتن شهروندان تعبیر دیگری نمیتواند داشته باشد.

احمد بهار چوپان

۱- ۲ -۳ و چهار مقالهءحق دسترسي به اطلاعات: بنيان‌ها ، روند جهاني و
جايگاه ايران (1)
نویسنده حسن نمك‌دوست تهراني

انگلیسی بجای فارسی و چند نکته در مورد آن

2012-06-28T17:37:04Z

چند روز قبل رییس ساختار مافیایی قدرت کرزی٬ گفت که در مورد عقب مانی علمی نهاد های آموزش عالی و در مجموع در عرصه علمی پس از بسیار «فکرکردن» به این نتیجه رسیده است که باید زبان انگلیسی جایگزین زبان پارسی شود تا دسترسی دانشجویان و دانش پٰژوهان به منابع دست اول ساده شود و بدینترتیب زمینه رشد علمی کشور فراهم شود. به باور من آقای کرزی٬ تنها کاری که در ده سال گذشته انجام نداده اند و شاید در شان و توان ایشان نباشد همانا « فکر» کردن یا اندیشیدن به مسایل مهم و سرنوشت سازاست زیرا اگر جناب شان از روی راستی توانایی اندیشیدن میداشتند و تصامیم شان پس از اندیشیدن و سنجیدن جوانب مختلف مسایل میبود اینک جامعه با بحران و بن بست خطرناک روبرو نمی بود.

با این وجود اگر خوشباورانه بپذیریم که تصمیم ایشان برای جایگزین سازی زبان انگلیسی در عوض فارسی پس از «فکر» کردن و آنهم فکرکردن بسیار اتخاذ شده است ناگزیر باید گفت که فکر و تصمیم ایشان ناقص و مصدوم است.

ایشان برای اثبات مدعاء خویش از کشور هند و پاکستان مثال زدند که به برکت زبان انگلیسی مدارج ترقی علمی را بخوبی پیموده اند و دست شان در این عرصه پراست.

اگر افق دید ایشان محدود به پاکستان نبود و اگر مرجع یا مراجع بیشتری برای تقلید برمی گزیدند آنگاه در دوام فکرکردن شاید به نادرستی نتیجه گیری شان پی میبردند.
افسوس که چنین نیست و کرزی و هم نشینان و همفکران او با هزار پیوند پیدا و پنهان به پاکستان و مراجع قدرت در آن کشور وابسته و دلبسته اند و همین نکته است که این ساختار مافیایی را دنباله رو و حرف شنو پاکستان میسازد.
ورنه نمونه های خوبی در سطح منطقه و جهان است که اگر کرزی خان میخواست یا میدانست میتوانست و میتواند از آنها الگو بگیرد و بیاموزد. در منطقه کشوری هست بنام ایران. جدای از اینکه رٰژیم ایران چگونه رژیم ایست و برخورد آنها با هموطنان مهاجرما درست نیست که حقیقتن نیست این کشور در عرصه های علمی به نسبت کشور های دیگر منطقه پیشتاز است. از بحث مشروعیت و عدم مشروعیت برنامه اتمی ایران که بگذریم و تنها از نظر علمی به این مساله نگاه کنیم٬ دست یافتن به دانش هستوی دستاورد بزرگیست برای ایرانیان نه برای رژیم آخوندی. از آنسوی در همان دو رشته تخصصی یعنی پزشکی و مهندسی هم ایرانیان دستاورد های نظر رسی دارند و حتی نو آوری های قابل اهمیت به ویژه در علم پژشکی و جراحی ها و شیوه های جدید پیوند اعضا و حتی عروق و شرایین و دانش سلول های پایه و تمام اینها اتفاق افتیده و می افتد بدون اینکه زبان پارسی جایش را به زبان انگلیسی داده باشد.
در نگاه دیگر در قاره افریقا دو دسته از کشور ها را داریم که به زبان های مورد نظر کرزی خان میاموزند و حرف میزنند.

دسته اول کشور های که مستعمره فرانسه بودند و هنوز روابطی با فرانسه دارند و گروه دومی هم کشور های کوچک و بزرگ که تحت استعمار انگلیس بودند و از دل آن برون آمده و توسط آن استعمار ایجاد شده اند. کشور های دسته اولی که زبان اول و زبان رسمی شان فرانسه است و یا هم فرانسوی زبان دوم رسمی آنهاست تعداد شان به ۲۰ کشور میرسد از کانگو تا سیوچیل و... به همین گونه شمار کشور های افریقایی که زبان انگلیسی زبان اول رسمی آنهاست یا زبان دوم شمار شان به ۳۵ کشور خرد و بزرگ میرسد از آنتیگاوا و باهاماس و باربادوس تا گامبیا و کامرون.
ولی همه میدانیم که رواج و رسمی بودن زبان های انگلیسی و فرانسوی در آن کشور ها اسباب توسعه پایدارو پیشرفت در عرصه های علمی آن ملتها و کشور ها نگشته است.چرا؟ چون پیشرفت در عرصه علمی بستگی به توسعه و پیشرفت دیگر عرصه های اجتماعی و علمی دارد و پیشرفت در زمینه علمی بستگی به داشتن امکانات و برنامه ها و طرح های مدون در ساحه آموزش و پرورش و به ویژه اراده دولت ها برای کار در این زمینه دارد. در حالیکه از دو سده و نیم بدینسو نظام های استبدادی و پوشالی خانوادگی در کشور ما در عوض زمینه سازی برای رشد و توسعه ساحات علمی مبالغ بزرگی را برای اهداف مذموم و مشکوک به مصرف رسانیده و میرسانند چگونه میتوان توقع برد که علم و دانش در این سرزمین رشدکند؟

قرار اعتراف یکی از اعضاحزب افغان ملت و جانبدار برتری قومی در اوغانستان٬ طی یک مقاله٬کرزی چندین سالست که ماهانه مبلغ ۱ میلیون دالر برای حزب عوامی نشنل پارتی و بازماندگان پاچاخان و خان های دو سره می پردازد که خود کرزی و اطرافیان او میدانند هدف از این باج دهی ها چه است؟

حالا اگر فرض کنیم که کرزی این حاتم بخشی را از هشت سال بدینسو آغاز کرده مجموع مبلغ تا امروز پرداخته شده به برادران پشتونی آنطرف سرحد کرزی بالغ میشود به ۹۶ میلیون دالر امریکایی !
چکار ها که نمی شد با این پول برای مردم و برای دانش آموزان کشور خود ما کرد؟ چند بیمارستان و مراکز درمانی میشد با این پول ساخت؟یا هم چه تعداد آزمایشگاه و مراکز کار های تحقیقاتی - علمی و اگر اینها نمی شد چند ماه معاش عقب افتاده استادان و معلمین سراسر کشور را با آن میشد پرداخت؟
اگر آنچه گفته آمد را در کنار خاطرات تاریخی مان از برخورد دولتهای فاسد قومی - خانوادگی سده های گذشته با زبان فارسی بگذاریم آنگاه دیگر کمترین باوری به حرفها و خوش نیتی های ظاهری کرزی هم رنگ می بازد و از میان میرود.
انگار قرار است رشته ی ستیزه گری با فارسی قدیرتره کی ها که در جریان جلسات تدوین قانون اساسی سال ۱۹۶۴ زبان های محلی از جمله ازبیکی را « زبانهای منحط » خواند و در واکنش به این بد دهنی عبدالکریم نزیهی با ناراحتی مجلس را ترک و با آن مقاطعه کرد۱ ٬ رشتین ها٬ مجید زابلی ها غلام محمد فرهاد ها را با اسماعیل یون ها٬ کریم خرم ها٬ سلیمان نالایق ها٬ رفیع ها٬ کرزی ها سخت پیوند میزند و سوگند براندازی و به حاشیه رانی فارسی را زنده میدارد.

نتیجه اینکه چنین رویکردی به مساله زبان و چنین شیوه یی برای رسیدن به پیشرفت علمی نه تنها اینکه ثمره یی نخواهد داشت و در دراز مدت به پریشیدگی و ناهنجاری هرچه بیشتر عرصه آموزش و پرورش منجرخواهد شد٬ ورود جوانان با استعداد و علاقمند به این دور رشته مربوط به اقشار متوسط و فقیرکشور را به دانشکده های پزشکی و مهندسی تقریبن ناممکن میسازد زیرا دانستن زبان انگلیسی به عنوان شرط اساسی ورود به این دانشکده ها تعین و نقش فلیتری را خواهد گرفت که تنها فرزندان اقشار بالا و شهر نشین اجتماع را عبور دهد چون در مدرسه ها و مکاتب سراسرکشور زبان انگلیسی یا اصلا تدریس نمی شود یا هم به گونه معیاری آن درپهلوی زبانهای فارسی وپشتو با جدیت آموخته نمی شود که ٔدانش آموزان هنگام فراغت از صنف ۱۲ بخوبی انگلیسی بدانند و آماده ی ادامه ء تحصیل به سویه اکادمیک به زبان انگلیسی باشند.

از سوی دیگر و به باور من هدف ساختار مافیایی قدرت از طرح این برنامه دو چیز است در گام نخست ایجاد یک موضوع و مساله جانبی به منظور برهم زدن تمرکز مردم از موضوعات اساسی و دوم بحران سازی ! امریکایی ها و نیرو های خارجی در حال رفتن اند؛ دوره ء دوم ریاست کرزی برساختار مافیایی قدرت درحال پایان یافتن است و کشور با بحران های گسترده و خطرناک در لبه پرتگاه و سقوط به کام جنگ داخلی دیگر ایستاده است و تیم تمامیت خواه داخل ارگ گاه با نشر ننگنامهء دایره المعارف و اطلس اتنیکی و زمانی هم با فرمان جایگزینی انگلیسی بجای فارسی میخواهند صبر مردم را بیازمایند و کاری کنند که اوضاع بیشتر از این امنیتی شود و بهانه برای نفی انتخابات درپیشرو فراهم شود و زمینه برای مسدود ساختن درپارلمان میسرشود و امکان غیرقانونی اعلان نمودن فعالیت های سیاسی و حضور احزاب سیاسی بدست آید و آنگاه این تیم رژیم فرعونی - قومی دیگری بنا نهند که جناح سیاسی اش کرزی و احدی و اشرف غنی باشد و بازوی سرکوبگر نظامی آن ملاعمر و حقانی ! آنگاه در سایه چنان رژیمی هرگاه دلشان خواست ما را به «کاه خوردن » وا دار سازند و هرموقع اراده کنند به انگلیسی گفتن مجبور و بعد برای اینکه آزادگی ما را به رخ جهانیان بکشند با درندگانی چون شیر و ببر و چیتا و پلنگ در یک طراز مان بگذارند و چه بسا که دریک قلاده ببندند؟ دیده شود که واکنش و پاسخ مردم و دوستداران عدالت اجتماعی و برابری به این همه توطیه و دگر ستیزی چه خواهد بود؟

دیر باوری رهبران سیاسی٬ خوشباوری مردم و جسارت حکومتگران قبیله سالار

2012-02-07T18:46:04Z

عملکرد یا « ریفورم» اخیری که از سوی وزیر معارف یعنی « مجمع العلوم و مطلع الفنون» ساختار مافیایی قدرت فاروق وردک با تغییر نام لیسهء نسوان بی بی مهرو به نام شخص گمنامی از وردک به اجرا گذاشته شد اگرچه در ظاهر خنده آورمی نماید اما به قول جناب وزیر معارف اگر «کامن سنس » مانرا اپلای کنیم « یعنی از دریچه عقل دورنگر » به این اتفاق بنگریم آنگاه نه تنها که متاسف و متاثر میشویم که باید این عمل تکانه ء باشد برای برانگیختن رهبران سیاسی دیرباور غیرپشتون و مردم خوشباوری که با آقای وزیر شراکت قومی و زبانی ندارند.

در ظاهر امر اتفاق کوچکی می نماید؛ نامی را در عوض نامی دگر انتخاب و برسر دروازه مکتبی آویخته اند... سابقه هم دارد. مکتب لیسهء که من در آن درس خوانده ام سالها بنام غلام حیدرخان چرخی مسما بود بعد شد صبور شهید... اما دوباره غلام حیدرخان چرخی جای آن صبورشهید را گرفت... لیسهء نادریه به عمر شهید و ...وجه تمایز و نکتهء قابل ترس و توجه در مورد انتخاب فاروق وردک اینست که اگر در نمونه های بالا رویکرد حزبی و ظاهرا مردمی نقش داشت در مورد حادثهء اخیرنیتی که در عقب تغییرنام لیسهء نسوان بی بی مهرو نهفته است متاثراز خوی دگر ستیزی و تمامیت خواهی است که از یکسو برخوردار از پیشینه و پشتوانهء تاریخی که شخصیت عقده مندی مثل « محمد گل مومند» به عنوان پیشاهنگ نابود سازی نشانه های هویت تاریخی و فرهنگی غیرپشتون ها را برای اقدامات خصمانه اش در تغییر نام «بلخ » به « اشپوله» و « سبزوار » به « شیندند» معرفی می دارد و از دیگر سو امکانات وسیع مادی و غیر مادی برای جااندازی این مضحکه بیشتر از آن پیمانه ایست که در اختیار محمدگل مومند بود بنا این رخداد را ضمن اینکه باید پیوسته به آن سناریوی تاریخی مطالعه کنیم نتجه اشرا تنها همان ندانیم که می بینم یعنی نامی در عوض نامی. زیرا نفس عمل هوشداریست برای آنانی که به ساده انگاری عادت نکرده اند و با خویشتن راستین تاریخی و فرهنگی نه بریده اند.

تراشیدن سنگ قبر رابعه بلخی همان و زدودن نام بی بی مهرو همین؛همه در راستای یک هدف براندازی و نابود سازی نماد ها و نشانه های فرهنگ و هویت حضور تاریخی غیرپشتون ها. پیگیری آهسته ولی پیوستهء اینگونه سیاست های التهاب آفرین و تنش زا همانا محل دقت و توجه و جای سوال و پرخاش دارد.

در ده سال گذشته دار و دستهء برسراقتدار هرچه کجرفتاری و بد رفتاری کردند به همان اندازه از جانب شریکان شان در قدرت سیاسی و گروه های اپوزسیون منفعل کرنش و خاموشی دیدند.

به هرپیمانه که کرزی و تیم فاسد همراهش از در زور گویی و قانون ستیزی به میدان انحصارگری قدم گذاشتند از اینطرف عقب نشینی و« قناعت » و « خود گذری » بخاطر منافع و مصالح ملی دیدند... این ماجرا بسیار پیشتر از امروز از درون خیمه ی لویه جرگه٬جایی که تیم تمامیت خواه موفق شد برسرحریفان سیاسی اش شیره بمالد و سیستم ناکارآمد ریاستی را تصویب کند و با وقاحت به قانون اساسی دست برد زند آغاز شده با فارسی ستیزی هم ادامه می یابد! حالا چه واٰژه دانشگاه و دانشکده و بازرگان مورد خشم باشد یا نام زن فرهیخته یی چو بی بی مهرو٬ هدف کلیت هستی فرهنگی و هویت جمعی ماست آنهم در سایهء قانون اساسی و ماده های چون «مصطلحات ملی حفظ شود» و « سرود ملی افغانستان باید بزبان پشتو باشد»!

اینجا سالهاست بما میگویند هرچه پشتوست ملی است و نه غیرآن! اتن ملی است برای آنکه رسم مردم پشتون است! سرود ملی است اگر پشتو است! شخصیت ها ملی اند اگر پشتون اند و... در غیرآن حتی سنگ قبر شان باید نابود شود.

از اینسوی اما نوعی تسلیم طلبی و بی اعتنایی در میان نخبگان و اختیار داران غیرپشتون جاافتاده گشته و همین بستریست که جسارت تیم فاسد حاکم برآن فربه می شود.

وقتی پس از سالها تو سری خوردن و از حقوق حقه محروم شدن حاج آقای محقق به عنوان رهبربدنه ی بزرگی از مردم بومی آن سرزمین « به خط امان » ی از کرزی دل خوش می کند و آنهم برای ۵ سال تیم حاکم جسور نشود کی شود؟ خط امانی که در عالم واقعیت بی ارزشتر از قباله روباه است و ۵ روز هم اعتبار حقوقی ندارد.

وقتی جمعی از جوانان دانشگاهی که هویت و فرهنگ شانرا درمعرض نابود شوی تدریجی و روشمند به بهانه ی « مصطلاحات » ملی حفظ شود٬ می بینند و دست به دامان بزرگ خویش که روزگاری چین پیشانی اش خواب شب کرزی را حرام میکرد٬ میشوند و او با گفتن این گپ های خرد و ریزه قابل تشویش نیست بروید درس خویشرا بخوانید٬ آب سردی روی دست شان میریزد آنگاه قبیله جسور نشود کی شود؟

درمجلس ملی یا پارلمان جای که باید مسایل حل نا شده راه حل بیابند و سوالات بیجواب مانده در طی تاریخ جواب بیابند جلوتصویب لایحه و مصوبه ء دانشگاه ها و موسسات تحصیلات عالی به بهانه وحدت و مصطلحات ملی گرفته میشود و جناب رییس پارلمان حق طلبان و دل بستگان به فرهنگ و هویت راستین را وادار به خاموشی میسازد تا نشود که « وحدت ملی » خیالی خدشه دار شود...

حالا هم نالش و ناراحتی چند تا فرهنگی و فرهنگ دوست و یا راه پیمایی گروهی از عدالتخواهان تا به یک حرکت هوشمندانه و کانالیزه و همگانی مبدل نشود تغییری در تصمیم وردک که واک دار همه چیز کشور است رونما نخواهد شد... و اگر به همین منوال ادامه یابد شاهد روزگاری خواهیم بود که وزارت کلتور قبیله به بهانه هویت اوغانی و وحدت ملی حتی در گزینش نام برای فرزندان مان دخالت کند و نام های مثل رستم٬سهراب٬ فریدون٬ بیژن٬ منیژه٬کاوه٬ رودابه٬ تهمینه ٬ سودابه٬ فرامرز٬سیاوش٬کاوس٬ بختیار٬ بهرام٬ و اینها را نام های ایرانی گفته برای صاحبانش شناسنامه صادر ننماید و صد نوع کارشکنی دیگر... و امان از دست سیاسیون « دیرباور» و مردم « خوشباور» غیراوغان که تا آنروز نیاید به این حرف های من نیز خشم خواهند گرفته که مصلحت ملی و وحدت ملی را در نظر نداری ... آقایون ! سروران من ما هویت و فرهنگ و هستی ما در معرض تهدید برهنه و روزمره است و شما را غم آن مفاهیمی گرفته که متاسفانه در اجتماع ما به مفهوم واقعی کلمه وجود ندارند.