کابل پرس

دختران غیر پشتون بصورت سیستماتیک توسط گروه تروریستی پشتونیستی طالبان ربوده می شوند

2024-01-25T08:44:13Z

کابل پرس^?: گزارش ها از نقاط مختلف دوزخ فغانستان حاکی از آن است که گروه تروریستی پشتونیستی طالبان بصورت گسترده و سیستماتیک دست به ربودن دختران غیر پشتون زده و ده ها تن در چند روز گذشته توسط این گروه بدوی قبیله ای ربوده شده اند. در بین ربوده شدگان کودکانی هستند که زیر سن 18 سال می باشند و با وجود تلاش های مردم محل، افراد وابسته به گروه تروریستی طالبان، این کودکان را با زور با خود برده اند.

در چند روز اخیر تظاهرات هایی در شهرهای مختلف جهان در اعتراض به نسل کشی هزاره ها و همچنین ربودن دختران برگزار شده است و شرکت کنندگان ضمن اعتراض، از افکار عمومی و جامعه جهانی خواسته اند که نسبت به اینگونه عملکرد گروه تروریستی طالبان سکوت نکنند.

گروه تروریستی طالبان یک گروه قبیله ای است که با خشونت و از راه انتحار و انفجار و همکاری با لابی چهره های شاخص و تحصیل کرده پشتون مانند غنی احمدزی، حامد کرزی، زلمی خلیل زاد و ...و همچنین در موافقت با سازمان های استخباراتی منطقه ای و بین المللی روی کار آمده است و تلاش دارد ضمن نابودی و غارت تمدن و میراث فرهنگی غیر پشتون ها، کوچ اجباری و اشغال سرزمین های غیر پشتون ها، سنت های بدوی، ضد انسانی و قبیله ای پشتون را که به پشتونوالی معروف است بر مردم غیر پشتون تحمیل کند.
با بازگشت دوباره این گروه قبیله ای تروریستی، آنان حکومتی تشکیل داده اند که اکثریت مطلق آن را پشتون ها تشکیل می دهد و هیچ زنی در آن نمی باشد. آنان همچنین دروازه مکاتب و دانشگاه ها را بروی دختران و زنان بسته اند و از سوی دیگر مراکز مغزشویی و آموزش نسل جدیدی از تروریزم قبیله ای را در مدارس آغاز کرده اند.

ترابزون: تظاهرات علیه نسل کشی هزاره و ربودن دختران توسط گروه تروریستی طالبان

2024-01-21T16:08:38Z

همزمان با شروع اعتراض‌های جهانی در اروپا و امریکا انجمن فرهنگی و همبستگی هزاره‌های افغانستان و کمیته مدافع حقوق زنان بیگم با انتشار بیانیه‌ای شدیدالحن، ربایش، شکنجه، محرومیت از تحصیل و کار زنان و دختران و نسل‌کشی و پاکسازی قومی و کوچهای اجباری هزاره‌ها توسط طالبان را محکوم کردند.
امروز یکشنبه تاریخ ۲۱ جنوری سال ۲۰۲۴ عده ای از اعضای انجمن فرهنگی و همبستگی هزاره های افغانستان و کمیته مدافع حقوق زنان بیگم در شهر ترابزون ترکیه گرد هم آمده اعمال ضد انسانی و ضد بشری طالبان و گروهای تروریستی را به شدت تقبیح نمودند.
در این بیانیه، بر افزایش سرکوب و ستم سیستماتیک علیه زنان و دختران از زمان اشغال افغانستان توسط طالبان تاکید شد. از جمله گفته شد که زنان و دختران از حق تحصیل و کار محروم شده‌اند، در خانه‌ها حبس گردیده اند، آنها از اختتاف،بازداشت ، شکنجه و تجاوز به دختران توسط گروه طالبان به شدت انتقاد نمودند. همچنین در این بیانیه از افزایش سرکوب و ستم سیستماتیک علیه هزاره‌ها تاکید شد. از جمله گفته شد که خانه‌ و رمین های زراعتی و باغهای میوه هزاره‌ها تخریب شده و آنها به اجبار تبعید و کوچ اجباری داده شده‌اند، اموال آنها غارت شده است، عده کثیری از مردان آنها کشته شدو زنان و دختران آنها ربوده شده و شکنجه شده‌اند.مساجد،کلپ های ورزشی حتی موترهای لینی مناطق عمدتا هزاره نشین خصوصا دشت برچی مورد هدف تروریستان قرار دارند.
انجمن فرهنگی و همبستگی هزاره‌های افغانستان و کمیته مدافع حقوق زنان بیگم با محکوم کردن شدید تروریستان ، اظهار داشتند:

سرکوب و ستم علیه زنان و دختران در افغانستان نقض قوانین بین‌المللی و حقوق بشر است. طالبان با سلب حقوق اساسی زنان و دختران مانند حق تحصیل، کار و آزادی انتخاب، افغانستان را به یک تراژدی حقوق بشری تبدیل کرده است.
نسل‌کشی و پاکسازی قومی هزاره‌ها توسط طالبان نقض قوانین بین‌المللی و حقوق بشر است. طالبان با یک کمپین سیستماتیک برای نابودی هزاره‌ها، قصد دارند با نسل کشی وجود آنها را از بین ببرند.
این نهاد از جامعه بین‌المللی خواست که فوراً برای توقف سرکوب و ستم علیه زنان و دختران و نسل‌کشی و پاکسازی قومی هزاره‌ها در افغانستان اقدام کند.
آنان گفتند که جامعه بین‌المللی باید فوراً برای توقف سرکوب و ستم علیه زنان و دختران در افغانستان اقدام کند. باید بر طالبان فشار آورده شود تا حقوق اساسی زنان و دختران را به رسمیت بشناسد و از ظلم بالای زنان جلوگیری شود.
همچنان مظاهره کنندگان خواستار گرفتن تدابیر فوری توسط جوامع بین‌المللی اخصا سازمان ملل متحد برای توقف نسل‌کشی و پاکسازی قومی هزاره‌ها در افغانستان توسط طالبان شدند. آنان ابراز داشتند که باید بر طالبان فشار آورده شود تا حملات خود علیه هزاره‌ها را متوقف کند و امنیت آنها را تامین کند.
این نهاد همچنین خواستار افزایش تحریم‌ها علیه طالبان و اتخاذ اقدامات ملموس برای حمایت از حقوق زنان و دختران و حقوق بشر در افغانستان شدند.

صحنه هایی باشکوه از تظاهرات در آلمان علیه نسل کشی هزاره

2023-08-01T16:15:53Z

- ببينيد و بشنويد / اعتراض، راهپیمایی و تظاهرات, دو قرن جنایت در افغانستان: جنایات نسل کشی، قتل عام، برده داری، جنگ های داخلی، جنایات جنگی و جنایات حاد علیه بشریت, هزاره, نسل کشی

تظاهرات علیه طالبان و هرگونه به رسمیت شناخته این گروه تروریستی پشتونیستی

2023-05-01T06:35:09Z

کابل پرس^?: روز سی ام ماه آپریل سال 2023، جمعی از فعالان در نقاط مختلف جهان گرد هم آمده و با برپایی تظاهرات علیه گروه تروریستی-پشتونیستی طالبان، مخالفت جدی خود را با هرگونه به رسمیت شناختن این گروه تروریستی اعلام کردند. گروه تروریستی طالبان که از آن به عنوان بازوی پشتونیسم یاد می شود، یک گروه عقب مانده و قرون وسطایی است که بر اساس منافع قبایلی پشتون ها و در همکاری با استخبارات کشورهای مختلف بوجود آمده است. این گروه تروریستی بصورت مستقیم در نسل کشی و کشتار ده ها هزار تن و سایر جنایات سیستماتیک همچون کوچ اجباری، تخریب و سرقت آثار تاریخی، کشت و قاچاق مواد مخدر و .... دست داشته و دارد.

Sommaire

واشنگتن دی سی، ایالات متحده آمریکا

اسلام آباد، پاکستان

شیکاگو، ایالات متحده آمریکا

دوسلدورف، آلمان

پرچم نیمه افراشته هزارستان به یاد و به احترام شهیدان جنبش روشنایی

2020-07-23T07:55:16Z

آنان به مدنی ترین شکل ممکن علیه تبعیض سیستماتیک اعتراض و تظاهرات می کردند اما حکومت غیر مشروع و پشتونیستی، با قرار دادن کانتینر، ابتدا تظاهرات را در گوشه ای از شهر محاصره کرد و سپس با فرستادن چند تروریست و خودترقان اوغو، تظاهرات صلح آمیز را به خاک و خون کشاند. شهیدان جنبش روشنایی حتا پرچم فغانستان را در تظاهرات حمل می کردند تا بگویند آنان هنوز به آرمان های ملی در چوکات فغانستانی معتقدند.
پس از حمله ی خونین تروریست های اوغو، تکه های باقی مانده از پیکر شهیدان جنبش روشنایی روی همان پرچم کشور جعلی فغانستان جمع شد تا از یکسو نقطه ی خونین دیگری در تاریخ سراسر جنایت پشتونیزم ثبت شود و از سوی دیگر به فعالان و جریان های آزادیخواه بار دیگر ثابت شود که پشتونیزم در قرن 21، هنوز در بطن خود کوچی و طالب قرن 19 را باز تولید می کند و این سرزمین باید از اساس تغییر کند.
آگاه شدن به حق خودمختاری و حق تعیین سرنوشت، نخستین گام برای تغییر اساسی است.
کامران میرهزار
Kamran Mir Hazar

پرچم نیمه افراشته: کاری از جعفر رضایی

شمال و جنوب هندوکش برای کوچی ها نیست

2020-06-30T21:00:00Z

این نوشته نخستین بار روز چهار شنبه 8 اوت 2007 در کابل پرس^? نشر شده است.

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سمرقند و بخار را / حافظ

در رسانه ها پخش گردید که در نظر است دولت افغانستان، 12 شهرک رهایشی برای اسکان کوچی ها در مناطق و ولایات مختلف کشور احداث کند. وحیدالله سباون مشاوررئیس جمهور افغانستان در امور اقوام و قبایل در یک کنفرانس خبری در کابل گفت که این شهرکها ظرفیت پذیرش دهها هزار خانواده کوچی را خواهد داشت. اظهارات آقای سباوون خبر خوب است ، اینکه او می گوید که ( شهرک ها در مناطقی واقع در شمال و جنوب هندوکش ساخته شود.) پیشنهادیست بی جا ، غیر عملی و حتی تحریک آمیز و غرض آلود. اگر حمله مسلحانه کوچی ها را در بهسود اوردک عمل تحریک آمیز و حمایت شده بدانیم ، پیشنهاد آقای سباوون این تحریکات را داخل مراحل بعدی و بغرنجتر آن می سازد. بی جا نیست اگر ادعا شود که این پیشنهاد و تجاوز کوچی ها در بهسود دو حلقه یک برنامه است که زنجیره یی است که قبلا برنامه ریزی شده است.

کوچی ها پس از غارت اموال مردم در بهسود/ بهار سال 1389

اول وحید الله با کدام صلاحیت ، با کدام استدلال و با مشوره و لزوم دید کی شمال و جنوب هندوکش را محل اقامت کوچی ها می پندارد؟ به باور من اجرای این کار نه تنها مساله کوچی ها را حل نمی کند ، بل به وخامت وضع و بی ثباتی منطقه و افغانستان تاثیرات منفی را بجا خواهد گذاشت. زیرا شمال هندوکش که شمال کابل ، پروان و جنوب آن ساحه ولایات بغلان، کندز ، سمنگان ... را در بر می گیرد از پرنفوس ترین نقاطی اند که تحمل مهمانان جدید در آنجا ها ممکن و میسر نیست. از طرف دیگر این مناطق زمین های آبی دارند که همه ملکیت ساکنان اصلی این ولایات است. همچنان ولایت های بغلان و کندز در دوره های امیر شیرعلی خان ، امیرعبدالرحمان خان ناقلین زیاد را بخود جلب کرده است. جنوب هندوکش که مناطق سرسبز و تاکستان های کوهدامن زمین را در بر میگیرد، تا حال دو بار قربانی مهمان های تازه وارد شده است ، یکی در زمان نادر خان که تازه واردین با آهنگ زور و تجاوز به این منطقه سرازیر شدند و بار دوم طالبان با استفاده از تحقق سیاست "زمین سوخته" به این جا آمدند و همه چیز را سوختاندند و و نابود کردند و مردم را کشتند و به گروگان گرفتند.

حالا که کوچی های مسلح و حمایت شده از "لر و بر" با تهدید و کشتار "حقی" را که ندارند می خواهند. چطور می توان آنها را در کوهدامن جابجا کرد. آیا آنها با مردم شمالی با همزیستی رفتار خواهند کرد؟

انتخاب شمال و جنوب هندوکش ، برای اسکان کوچی ها کار عاقلانه نیست که دلایل آن قرار ذیل است:

اول ، مشکلات دموگرافیک مانع بزرگ در اجرای این کار است. کثرت و تراکم نفوس در این نواحی زیاد بوده و زمین های زراعتی و چراگاه ها برای ساکنان اصلی این مناطق کافی نیست. اگر دولت در رفع مشکلات مردم محل در انکشاف شهر و تاسیسات جدید عام المنفعه ظرفیت لازم ندارد ، نباید درد سر جدید را برای مردم بوجود بیاورد.

دوم ، چون بخش بیشترمردم صفحات شمال هندوکش خود شان مالدار هستند و در موسم گرما به ییلاق های شان میروند تا از چراگاه های مناطق شان استفاده نمایند. اگر چراگاه های ساکنان اصلی به کوچی ها داده شود ، پس آنها که صاحبان اصلی و دایمی این زمین ، دشت و کوه هستند ، ممکن است که از ملکیت شان محروم شوند. آیا آنها حاضر خواهند بود که به آسانی از مال و ملک شان بگذرند و همه ملکیت شان را به "صاحبان" نو تسلیم دهند؟

مناسب ترین محلات برای اسکان کوچی ها ، ولایاتی اند که ساحه بزرگ و نفوس کم داشته و ظرفیت پروژه های آبیاری و دشت های خالی دارند. مثلا ولایات قندهار ، هلمند ، فراه و نیمروز ظرفیت قوی و پایان ناپذیر برای رفع این نیازمندی را دارند. از طرف دیگر کوچی ها با مردم این مناطق زود تر آمیخته شده و قابلیت زیست و آمیزش را پیدا می کنند. خوبی دیگر این کار اینست که ما هم صاحب زمین و حاصلات نو و هم صاحب نفوس نو می شویم و این کار بدون اجبار و خشونت انجام می شود. برعکس جابجا شدن کوچی ها در شمال و جنوب هندوکش نمی تواند بدون جبر و پرخاش باشد.

سوم ، به گفته آقای سباوون، این شهرکها، دارای محوطه هایی برای نگهداری دامهای خانواده های کوچی نیز خواهد بود. جالب اینکه این دام ها در محوطه نگهداری می شود ، یا به چراگاه ها نیز ضرورت دارند. آیا دولت تا ابد این مردم را به کوچی گری میگذارد یا پلان های دیگری نیز رویدست خواهند بود که به زندگی بدوی خاتمه داده شود؟

اگر دولت افغانستان در پهلوی اهداف سیاسی و بهره برداری های دیگر پلان واقعی اسکان کوچی ها را نیز در نظر داشته باشد ، بهترین راه اسکان کوچی ها اقامت آنها در جای مناسب و تشویق آنها نه تنها به مالداری ، بلکه اشتغال آنها به زراعت نیز است. محدود کردن شغل مالداری برای کوچی ها فرهنگ بدویت و چادر نشینی را در روان آنها حفظ می کند . زراعت و اسکان دایمی راه درست تر در خاتمه دادن زندگی چادر نشینی می باشد.
من در سال 1999 که طالبان در آخرین اوج "قدرت" و بیداد بودند، مقاله یی را زیر عنوان "ضرورت دولت وسیع البنیاد در افغانستان و وظایف نخست آن" در دوهفته نامه زرنگار نشر کردم که حل مساله کوچی را از وظایف نخست دولت ملی و دموکرات دانسته بودم. در آن مقاله پیشنهاد جدید را در حل معضله کوچی ها پیشکش کرده بودم که می خواهم در این مقاله نیز در در باره آن پیشنهاد تماس تماس بگیرم.

اول ، حل قضیه کوچی ها کار آنی نیست و نمی توان آنرا با اجرااـت عجولانه حل کرد. با تاسف ، رژیم ها از جمله حکومت کنونی ، بخاطر اهداف تکتیکی شان کوچی ها را چون آله تهدید استفاده کرده و بعد از اجرای پلان شان آنها را بدست سرنوشت رها کرده اند که جز دشمنی و خصومت و تجرید کوچی ها از مردمان دیگر چیزی دیگر را به به آن ها نداده است. حالا که پلان وسیع "جرگه امن منطقه " که سر نخ بدست بیرونی ها است ، جناب کرزی با جلوه های لباس قطغنی (چپن و قره قلی) پشتون های داخلی و خارجی (لر و بر ) را بی حد آزرده ساخته است. او باید ثابت کند که واقعا یک پشتون است. مذاکرات ، عذر و زاری و امتیازات به هواخواهان آقای گلبدین و طالبان این کمبود را پوره نکرد. مسلح کردن ، اعزام و حمله کوچی ها طوری عملی گردید که اول با بی تفاوتی (حمایه گری خاموشانه) رییس جمهور مواجه شد و بعدا با بزرگ منشی و "سخاوت" وی. مطبوعات وابسته داخلی و خارجی با یک صدا تبلیغ کردند که گویا : "کوچی قرار خواهش رییس جمهور بهسود را موقتا ترک می کند". اگر جوانب حقوقی ، اخلاقی و انسانی این جمله سنجیده شده تبلیغاتی را مورد مداقه قرار بدهیم ، فتنه های زیادی در آن نهفته است. حقوق حکم می کند که عمل خلاف قانون قابل مجازات است. در عمل حمله افراد مسلح که بنام کوچی ها یاد شده اند ، اعمال جرمی از جمله قتل ، غارت ، دزدی ، تصاحب ملکیت ، برهم زدن امن و نظم عامه ، تجاور بر حریم خانواده ها ، شکنجه و ده ها علایم و ترکیب عمل جرمی دیده می شود که اجرا کننده ها باید با استفاده از قوای امنیتی دستگبر و مورد تعقیب عدلی قرار می گرفتند. رییس جمهور بیش از سه هفته با "صبر و حوصله" تام به متجاوزان موقع داد تا جنایات شان را تکمیل نمایند. معلوم می شود که قانون نزد رییس جمهور ارزش ندارد ، چه رسد به کابینه و کارمندان آن. اگر از جنبه حقوقی مساله بگذریم و به پهلوی اخلاقی مساله نظر اندازیم ، دیده می شود که نه تنها قانون ، بلکه اخلاق و رعایت ضوابط اخلاقی نیز میان دولتمردان رژیم ضعیف بوده است. اگر در پشتون تراشی کرزی دو قوم محروم یعنی هزاره ها و کوچی ها قربانی شدند ، آیا آقای کرزی در این هنگام به سوی معاون خود آقای خلیلی چطور و با کدام چشم میدید. چند سال قبل همین آقای خلیلی بود که بخاطر جمع آوری رای به این مردم روی آورده بود. و حالا همان رای دهنده ها با چنین برخورد رییس جمهور منتخب شان روبرو می شوند.

دوم ، حل مساله کوچی ها باید با رعایت عدالت اجتماعی و تساوی حقوق اتباع و اولویت ها و معیار ها صورت بگیرد.

اگر کوچی ها "حق" اسکان را دارند ، پس اسکان آنها نباید حق زندگی ، مالکیت و زندگی مسالمت آمیز و مصونیت دیگران را سلب کند. با اعلان کاملا بی مورد که گویا "کوچیان در شمال و جنوب هندوکش جابجا شود" عدالت اجتماعی زیر پای می شود، الویت ها در نظر گرفته نمی شود و مساله کوچی ها به قهقرا می رود. مهمترین الویت در متوطن ساختن کوچی ها ایجاد موازنه و توازن میان حق ساکنان اصلی و کوچی ها است.

شیوه معقول در حل مساله این است که کوچی هایی را که گویا "کوچی های افغانستان" هستند ، شناسایی شوند واین کار توسط نقوس شماری ممکن است. بعدا تعداد آنها به ولایاتی که ظرفیت کوچی ها را داشته باشند ، تقسیم شوند. شعار آقای صباون کوچی مبنر بر جابجایی "کوچی در شمال و جنوب هندوکش." ، اهانت و نادیده گرفتن و نفی مردمان این منطقه می باشد.

دولت و پلان سازان خارجی در جابجا کردن کوچی ها یکی امتزاج و آمیزش و یکجا شدن کوچی ها با مردم محل را که کوچی ها باید محلی شوند ندارند. بلکه هدف اساسی آنها نگهداری کوچی ها دور از مردم محل و اجرای سیاست پرتکسیانیزم (حمایه گری) است که زمینه های نفاق ، تشنج و تهدید را در میان مردم بوجود می آورند. . چنین یک ستراتیژی خارج از صلاحیت رژیم بوده ، خط نادیدنی دیورند جدید است که در پیکر "ملت" کشیده می شود. در آنصورت نه عدالت است ، نه الویت، نه معیار و نه هم حقوق اتباع .

سوم ، حل قضیه کوچی ها مسوولیت دولت است ، دولت باید با ایجاد ظرفیت ها و امکانات این کار را انجام بدهد ، نه اینکه به اصطلاح مردم ، از کیسه خلیفه مصرف کند یا بقول حافظ "به خال هندویش سمر قند بخارا را ببخشد".

کوچی ها در حال غارت اموال مردم در بهسود/ بهار سال 1389

بهترین راه اسکان کوچی ها ، زیرآب کردن دشت های بایر است. هرگاه دولت در پی حل واقعی مساله کوچی ها باشد ، باید با ایجاد ظرفیت ها و انفراستروکتور جدید، اول احتیاجات ساکنان اصلی مانند مهاجران ، معیوبین و معلولان ، کودکان بی سرپرست ، زنان بیوه و سایر نیازمندان را مرفوع نماید. بعد از اجرای وظایف تاخیرناپذیذ اتباع کشور ، در جستجوی حل گروه های که اتباع افغانستان نیستند برایند.

هرگاه دولت ، دشت های سوزان دلارام ، بکواه و غیره را که به بسیار آسانی زیر آب می شوند ، به زمین های زراعتی تبدیل کند ، نه تنها قابلیت جذب کوچی ها بیشتر می گردد، بلکه هزاران دهقان کم زمین و بی زمین صاحب ملکیت خواهند شد که باعث تقویه اقتصاد کشور نیز میگردد.

اگر دولت ، وظایف و مسولیت خود را به شانه های مردم بیندازد و بخاطر اسکان کوچی ها ساکنان اصلی را به کوچ مجبور سازد ، در آنصورت ، این دولت اجرا کننده پلان نفاق ملی است که در جاهای دیگری طرح شده است.

چهارم ، در اجرای حل معضله کوچی ها بکاربرد دسیسه ، دغلی ، زور و فشار و بهره برداری های غرض آلود ، به ضرر کوچی ها و همه مردم افغانستان است.

دولتی که خود را قانونی و انتخابی میداند و در آینده به انتخابات معتقد و به رای مردم ارزش قابل باشد ، هرگز با اتباع کشور و رای دهنده ها با چنین دغلی آشکار رفتار نمی کند.

حمله کوچی ها در بهسود به اثبات رسانید که این کار دقیقا پلان گردیده بود و اجرا کنند آن دستگاه دولت افغانستان بود.

قرار سنجش و نتیجه گیری من ، حمله کوچی ها از سلسله اقداماتی است که در این اواخر به خاطر بی ثباتی افغانستان براه انداخته شد است. هر ژرف اندیشی به آسانی علایم اثبات این ادعا را دیده می تواند. گرچه بررسی دقیتر و مفصلتر این دسیسه ایجاب نوشتن مقاله جداگانه را می کند ، رویهمرفته ، می خواهم به شکل بسیار مختصر علایم و مشخصات عمدی بودن حمله کوچی ها در بهسود را معرفی کنم.

علامه اول ، کوچی های مسلح چطور توانستند ، سلاح های خفیف را با این پیمانه که بتواند ساحه یی را تسخیر نمایند که نیرو های امنیتی ولسوالی و و لایت نتوانند از ساحه زیر کنترول خود دفاع نماید. هزاره جات در قلب افغانستان موقعیت دارد ، پس آنها چطور توانستند ، مقدار زیاد اسلحه را تا آنجا انتقال بدهند. انتقال سلاح به بهسود به دو شیوه ممکن گردیده است. شیوه اول این سلاح ها توسط مرجع قوی تر از کوچی ها انتقال شده است که این می تواند دولت ، نهاد های دولتی و یا تنظیم ها باشد.

علامه دوم ، بعد از حمله کوچی های طالبی، دولت از وظایفش که دفاع از اتباع در مقابل تجاوز ، تامین مصونیت ، حفظ امن و نظم عامه، جلوگیری و قطع جرم و ده ها مکلفیت تاخیر ناپذیر است ، ابا می ورزد. حمله ، تجاوز و جرایم تداوم پیدا می کند و دولت تا اخیر وظایف خود را انجام نمی دهد. جای تعجب است که حتی آنعده رهبرانیکه بنابر ملحوظات قومی و منطقه یی که مردم بهسود به آنها رای داده اند به نحوی افسون یک تاثیر جادویی بودند که نمی توانستند احساس و اراده شان را در دفاع از موکلین شان طوریکه لازم است بیان کنند. پس یک دست نیرومند کنترول کننده در این میان موجود بود که باید حمله کوچی ها تا مدتی دوام کند ، تا هدف مقصود بدست آید.

علامه سوم، برای این قلم یکی از معیار های دایمی سنجش قضایای مربوط به افغانستان و جهان ، موضع گیری رسانه های جمعی کشور های غربی است. این رسانه ها با شیوه های بسیار دقیق و موشگافانه یی که دارند، در مورد قضایا طوری موضع گیری می کنند که اگر دستور چنین باشد که موضوع بزرگ نشان داده شود ، آنها از کاه ، کوه می سازند. مثلا بعد از مرگ ظاهر شاه شخصیت وی آنقدر تبلیغ شده که روباه را پلنگ نشان دادند. به همین ترتیب رسانه های جمعی غربی در باره قضیه حمله کوچی ها فقط به چند خبر بسنده شدند. همچنان نهاد های حقوق بشر که در کشور های غربی و امریکا موقعیت دارند، در این باره خاموش بودند، در حالیکه در قضیه تجاوز کوچی ها به بهسود کلیه اصول آزادی ، حقوق و مواد اعلامیه جهانی حقوق بشر زیرپای شده است.

علامه چهارم، حامد کرزی رییس جمهور از مجرمین مسلح که در حال اجرای جرم و جنایت اند، خواهش می کند که بهسود اردک را «موقتا» ترک کنند. استعمال کلمه موقتا از طرف رییس جمهور این معنی را میدهد که آنها می توانند دوباره تجاوز کنند. این برخود شرم آور رییس جمهور او را مستقیما به جانبداری از کوچی های متجاوز قرار میدهد. در حالیکه این خواهش رییس جمهور بعد از چند هفته دوام تجاوز، صورت گرفت و آنهم ، زمانیکه رسوایی بالا میگرفت و کرزی نمی توانست در مقابل فشار افکار عامه و رسانه ها خاموش باشد.

علایم فوق میرساند که تجاوز "کوچی ها" مانند کشتار جمعی مردم جوزجان ، در جا های بالاتر ، پوشیده تر طرح شده بود که "کوچی های" متجاوز ، رییس جمهور و دگر افراد و نهاد های ذیدخل اجرا کننده بوده اند.

پنجم ، حل مساله کوچی ها باید ، دایمی ، واقعبینانه و عاری از احساسات قومی ، بهره برداری های سیاسی و دامن زدن به نفاق ملی باشد.

هرگاه بخاطر یک هدف تکتیکی کوتاه مدت مانند آمادگی به جرگه "امن و نظم منطقه" یا "پشتون دوستی جعلی رییس جمهور و یا تخریب رقبای سیاسی ، اهداف دورمدت و استراتیژی ، مانند صلح ، وحدت ملی ، اصول و ارزش شهروندی ، ایجاد جامعه مدنی و حاکمیت قانون قربانی گردد، پس اجرا کننده های این پلان ها هر کسی که باشند ، نفاق ملی را دامن می زنند و تجزیه جامعه و کشور را می خواهند.

مونیخ: تظاهرات علیه فاشیزم و نازیسم افغان و اظهارات نژادپرستانه حلیم تنویر

غفور صداقت — 2019-12-22T14:30:00Z

21.12.2019 Munich Germany

کشتار در دایکندی؛ سرور دانش بی صلاحیت؛ والی فاسد و اشرف غنی طالب

2019-07-30T16:00:00Z

حدود یکماه است که در دایکندی حملات خونین تروریست های افغان با همکاری ناقلین جریان دارد و ده ها تن به شمول نیروهای مقاومت مردمی جانشان را از دست داده اند اما حکومت طالبانی کابل، هیچ قدمی را برای سرکوب تروریست ها بر نداشته است.
والی بی کفایت دایکندی سید انور رحمتی مشغول باندبازی و سید بازی است. سرور دانش به اصطلاح معاون غنی احمدزی که خود از دایکندی است، آدمی بی خاصیت است که تنها کار او بله قربان گویی اشرف غنی احمدزی می باشد.
اشرف غنی احمدزی نیز به دلیل همان سیاست حمایت از تروریزم و در هم کوبیدن غیر پشتون ها، نه تنها برای سرکوب تروریست ها هیچ اقدامی انجام تمی دهد بلکه خود یکی از حامیان اصلی آن ها می باشد.
گروه های سیاسی و به اصطلاح رهبران هزاره مانند محقق و خلیلی نیز مصروف کمپین های بی مقدار سیاسی برای معاونت این و آن تلاش می کنند. محقق برای ریاست حنیف اتمر تلاش می کند که خود حامی سرسخت تروریزم می باشد و خلیلی نیز برای عبدالله عبدالله اخوانی که روی دیگر سکه ی تروریست های طالب می باشد.
برخی از باشندگان محل به امید رساندن صدای اعتراض خود از چند روز پیش خیمه اعتراضی برپا کرده اند اما تاکنون هیچ مقام به اصطلاح مسئولی صدای آنان را نشنیده است.

غنی احمدزی متفکر آدمکش

خالق علی زاده — 2019-07-23T15:20:10Z

- خبر و گزارش / اعتراض، راهپیمایی و تظاهرات, هایلایت

تظاهرات و کشتار معترضان در بغلان به روایت عکس

2019-04-27T15:31:26Z

بغلان یکی از ولایت هایی است که هزاره ها بويژه هزاره های اسماعیلی و هزاره های اهل سنت اکثریت را دارند اما با این وجود، حضور آنان در نهادهای اجرایی در پایین ترین سطح ممکن قرار دارد. برای چندین دهه، مافیای سید منصور نادری در همکاری با حکومت های قبایلی دست به محدود کردن سیستماتیک و بهره کشی و کشتار نخبگان هزاره اسماعیلی زده و در کنار آن در همکاری با حلقات استخباراتی قبایلی همچون حنیف اتمر، تلاش های وسیعی را برای جابجایی ناقلان در این ولایت کرده اند. آنان تلاش دارند تا اکثریت جمعیتی این ولایت را تغییر دهند و تبعیض سیستماتیک را در کنار پاکسازی قومی پیش ببرند.
اعتراض هزاره های سنی مذهب در بغلان نه تنها به تقلب در انتخابات است بلکه اعتراض به تبعیض های سیستماتیک نیز می باشد.

Sommaire

بیانیه هیئت رهبری شورای هزاره های اهل سنت

بیانیه هیئت رهبری شورای هزاره های اهل سنت

در پیوند به اعلان نتایج انتخابات بغلان و اعاده حقوق محبوب الله غفاری
در سال گذشته مردم ما شاهد برگزاری انتخابات پارلمانی بودند. مردم با قبول انواع مشکلات به پای صندوقهای رای رفتند و به کاندیدان دلخواه خویش رای دادند. اما با تاسف که مسئولین و کمیشنران متقلب و خیانت کار کمیسیونهای انتخاباتی بدون حرمت گذاشتن به آرمانها و خواستهای ملیونی مردم و در تبانی با حلقات و مافیای زر و زور بر اراده ملت شریف افغانستان دست برد زدند. آنها نه تنها انتخابات را بر اساس قانون و مصوبه های انتخاباتی مدیریت نکردند که این پروسه ملی را به سخره گرفته و با اخذ رشوه و معامله گری های بازاری آن را بدنام کردند که همه مردم افغانستان شاهد این رسوایی عام بودند.
شورای سراسری هزاره های اهل سنت افغانستان که کاندیدان خویش را هم در مرکز و هم در ولایات کشور به پروسه کارزارهای انتخاباتی معرفی کرده بود، هریک به توطئه های گوناگون مواجه و از لست برندگان حذف شدند که از این جمع وکیل محبوب الله غفاری کاندید پیشتاز حوزه بغلان با اخذ بالاتر از سیزده هزار رای در دور اول شمارش آرا با تاسف که از لست برندگان حذف شد. کمیسیون ولایتی بغلان با شمارش دوباره، رای بایومتریک شده او را بالاتراز شش هزار اعلان کرد. سپس کمیسیون سمع شکایات در یک برنامه از پیش طراحی شده با دستهای پنهان و آشکار غفاری را از داخل کمیسیون گرفتار و به توقیف خانه کابل فرستادند که تا کنون دلیل گرفتاری او معلوم نیست و هیچگونه بازپرسی هم از ایشان صورت نگرفته است. همه این ها نشان می دهد که جریانهای سیاسی و افراد معلوم الحال وابسته به قدرت نمی خواهند که از این قوم کسی در جایگاه وکالت مردم خویش بوده باشند.
بلاخره کمیشنران جدید انتخابات در پیوند با خیانت و جنایات کمشنران قبلی و تحت فشار حکومت، نتایج انتخاباتی ولایت بغلان را بدون آنکه کوچکترین رسیدگی به شکایات کاندیدان صورت گرفته باشد، اعلام داشتند که بازهم آقای غفاری در لست برنگان شامل نیست.
اینک مردم بغلان در دفاع از رای خویش و با شعار «رای ما را ندزدید» به جاده ها آمده و شاهراه کابل- شمال را در شهر پلخمری بسته اند. در صورتی که کمیسیونهای انتخاباتی و حکومت وحدت ملی در مورد سرنوشت محبوب الله غفاری تجدید نظر ننماید، به زودترین فرصت دامنه اعتراضات مدنی و مردمی در ساحات مختلف کشور گسترش می یابد.
شورای سراسری هزاره های اهل سنت افغانستان در حالی که چنین بی عدالتی ها و تبعیض سیستماتیک قومی را در کشور تقبیح می کند، خواستار رهایی و اعاده حقوق آقای غفاری است.

هیئت رهبری شورای هزاره های اهل سنت