کابل پرس

پاکستان در لباس دوست گروه های افراطی را تجهیز و تمویل می کند

رضا خلیلی — 2015-06-07T11:17:03Z

کشور پاکستان از بدو تاسیس اش با ایجاد مشکلات برای افغانستان و هندوستان تنش میان این دو کشور را به اوج خودش رسانده است.پاکستان که خود پروش گاه تروریزم بوده است سرزمینی که با ایجاد تمویل و تجهیز گروه های دهشت افگن نظم و امنیت کشور های منطقه و جهان را با خطر مواجه ساخته است.

خط دیورند عامل بی اعتمادی و نزاع میان دو کشور
از آن هنگام که دست انگلیس دو پارجگی افغانها را رقم زد و امیرعبدالرحمن پاشاه افغانستان درسال1893قراردادی مبنی برمداخله نکردن هند و افغانستان در آنسوی مرزهایشان به سرکردگی هنری دیورند امضاء کردند که به مدت یکصد سال رسمیت داشت به خط دیورند مبدل شد که پشتونهای این سو و آن سوی خط دیورند را از هم جدا میکردند. که در همین زمان نیز گرایش هایی مبنی بر وحدت دوباره پشتونهای این سوی با ان سوی خط شکل گرفت که این خط بعد ها به پشتونستان مشهور شد
مشکلات مرزی افغانستان با پاکستان
پاکستان از همان آغاز تولدش که در سال 1497از بدنه هند جدا شد رابطه تنش زایی هم با افغانستان و هم باهند بر سر مناطق مرزی اش داشته است,نخستین بار در زمان محمد داوود صدراعظم محمد ظاهرشاه بودکه روابط نظامی افغانستان و پاکستان به اوج خود رسید که دو کشور آمادگی حمله نظامی داشتند چون محمد داوود مناطق ان سوی خط دیورند را مربوط به افغانستان میدانست سردارمحمد داوود خان یکی از طرفداران شدید داعیه پشتونستان بود داوود خان اداره ای بنام <ریاست اقوام و قبایل>برای کمک به پشتونهای آنسوی خط ایجاد کرد و همواره از پشتونهای ناراضی آن طرف خط حمایت میکرد و این امر اورا به چهره پرقدرت و خطرناک برای پاکستان مبدل ساخته بود.
یورش ارتش سرخ به افغانستان
حمله و هجوم ارتش اتحاد جماهیر شوروی سابق در سال1974به افغانستان فرصت بی نظیری را در اختیار پاکستان قرار داد تا سازمان اطلاعات ارتش این کشور زمینه گسترش نفوذ این کشور را فراهم سازد خیزش مردم افغانستان در دفاع از کشور به نابودی کلیه زیر ساخت های کشور منتهی شد که این خود بردی بزرگ برای پاکستان بشمار میرفت.
تغیر بی سابقه رابطه افغانستان و پاکستان
دولت پاکستان که حکومت داوود خان با آن دعوای ارضی داشت بعد از حمله ارتش سرخ به فکر استراتژِی جدیدی افتاد . پاکستان در زمان حمله ارتش سرخ یه افغانستان به پایگاه اصلی مخالفان در پاکستان تبدیل شد ژنرال ضیاالحق که حاکم نظامی پاکستان در زمان حمله ارتش سرخ به افغانستان بود که پاکستان را به مهمترین پایگاه غرب به رهبری ایالات متحده در تقابل با اتحاد جماهیر شوروی مبدل ساخت.
پاکستان در زمان جنگ به هزاران مهاجر افغان در خاک خود پناه داد و احزاب هفتگانه جهادی در این کشور تشکیل شد که این نیز به گسترش هرچه بیشتر نفوذ این کشور در میان سطوح رهبری گروه های جهادی و مهاجران افغان منجر شد .
نقشه پاکستان برای افغانستان
پاکستان که هموره از سوی هند خود را درخطر احساس می کند به فکر ایجاد حکومتی در افغانستان شد که اگر روزی هند و پاکستان وارد جنگ شدند افغانستان از پاکستان حمایت کند
مجاهدین در سال1992قدرت را در دست گرفتند .و جنگ میان احزاب جهادی که در خاک ایران و پاکستان شکل گرفته بود ضربه های پی در پی به پیکر ضعیف افغانستان وارد کرد که این نیز خود موجب شد افغانستان پیش از پیش به همسایگانش از جمله پاکستان وابسته تر شود.بعد از چندین سال جنگ داخلی پاکستان با ایجاد و حمایت از گروه طالبان به فکر ایجاد وحشت و تزلزل قدرت در افغانستان افتاد.
جنگ با تروریسم
بعد از حملات 11سپتامبر القاعده به آمریکا پاکستان که از حامیان اصلی طالبان و گروه های تروریستی هم پیمانش به شمار می رفت پذیرفت که حامی حملات ائتلاف جهانی علیه القاعده و طالبان باشد در حالیکه که پاکستان اولین کشوری بود که رژیم طالبان را به رسمیت شناخت ورابط دوستانه ای با امارت اسلامی طالبان داشت.
با کشته شدن اسامه بن لادن در خاک پاکستان که در 1ماه مه 2011 اتفاق افتاد این پاکستان بود که توجه جهان را به عنوان خطرناکترین کشور به خود جلب کرد ولی با توجه به تمامی اتفاقات پاکستان هنوز به سیاست خود مبنی بر ایجاد وحشت و نابسامانی در افغانستان ادامه داده است که این دولت مردان افغان را به فکر انداخته است که بااین دشمن دوست نما چه سیاستی را در پیش بگیرد.

جنرال حمید گل: " امریکا دراصل پلان نابودی پاکستان را داشت که شکست خورد"

پرویز "بهمن" — 2013-05-26T17:56:20Z

آنچه که جنرال حمید گل رئیس سابق استخبارات نظامی پاکستان با شبکهء تلویزیونی پاکستانی (وقت) در ویدیوکلیپ حاضر گفته است ، بخش های مهم آنرا اینجا خدمت خواننده گان کابل پرس^? پیشکش می نمایم .
ازخلال سخنان میزبان برنامه، آقای سلیم بخاری با آقای حمید گل معلوم میشود که این مصاحبه چند روز پیش از معلوم شدن سرنوشت انتخابات پاکستان نشر گردیده است.
سلیم بخاری، میزبان برنامه درابتدای سخنان مقدماتی خویش میگوید:

سلام بیننده های عزیز!
من سلیم بخاری هستم وخوشحالم که بک بخش دیگری ازسلسله برنامه های (إن سایت) را پیشکش حضورتان میکنم.
بیننده های عزیز!
امروز مبارزات انتخاباتی درپاکستان به مراحل عروج خود رسیده است، آخرین مرحلهء کمپاین انتخاباتی احزاب وگروه ها همچنان ادامه دارد، آنچه که تاکنون انجام شده است تصویر آن را به چشم خویش می بینیم، ولی پرسش این است که دراطراف وماحول کشورما چه حوادثی درحال وقوع است؛ برای فهمیدن آن باید گفت که درک حوادث اطراف مملکت ما یک امر ضروری وحتمی برای همهء ما پاکستانیهاست زیرا هرچیزیکه دراطراف واکناف کشورما رخ میدهد حتما تاثیرات آن بالای کشورما رونما میگردد، پرسش این است که : دشمن یا دوست دربارهء ما پاکستانی ها چه فکر میکنند؛ درک این مسایل برای شما بیننده های عزیز خیلی ضروری است تا بفهمید کدام کشور چه بازی را درقبال کشورما انجام میدهد. متاسفانه باید یک مطلب را خدمت شما عرض کنم که جنرال مشرف، درسالهای قدرت خود با امریکا درزمینهء حمله طیارات بی پیلوت یک قرارداد سری را به امضا رسانیده بود، موضوع که تاکنون از انظار مخفی نگهداشته شده بود ولی درین اواخر جنرال مشرف صاحب شخصا دردادگاه به آن اعتراف نموده که وی با امریکایی ها درین باره به توافق رسیده بود که امریکاییها میتوانند خاک پاکستان را مورد حملات طیارات بی پیلوت قرار دهند، توافقی که باعث کشته شدن نه تنها صدها نفر بلکه هزاران انسان پاکستانی وازجمله نیروی باشهامت ارتش ما گردید.
خوب، حالا من ازمدتها بدینسو درتلاش بودم که برای یافتن پاسخ به پرسشهای مرتبط به این موضوع شخصی را بیابم که او درین موضوعات به اندازهء کافی اطلاعات داشته باشد، خوشبختانه چنین شخصی اکنون دستیباب گردید، فردیکه ازهرحیث درین موارد معلومات دارد، کسیکه درمراحل مختلف تاریخ پاکستان نقش های مهمی نیز ایفا کرده است، هرچند دربعضی مواقع، نقش های وی خیلی جنجال برانگیز نیز بوده است ولی نکتهء جالب این است که هروقتی که سوالی متوجه نقش وی درگذشته شده است او خیلی صادقانه وشجاعانه مسؤولیت عملکردها واظهارات خویش را بعهده گرفته است وهرگز از قول وعمل خویش پشیمان نگردیده است، این شخص جناب محترم جنرال حمیدگل سابق رئیس استخبارات نظامی پاکستان می باشد که احتیاج به معرفی نمودن ندارد.
خوش آمدید جنرال صاحب به برنامه
ــ تشکر سلیم
ـــ جنرال صاحب دربارهء موضوعات انتخابات بعدتر صحبت میکنیم ولی قبل ازآن میخواهم ازشما دربارهء افغانستان بپرسم ، کشوریکه دربارهء آن معلومات دقیق دارید ومیدانید که کی ها نقش اساسی را بازی میکنند چه حوادثی درآنکشور درگذشته رخ داده است، حالا که قوتهای ناتو درحال خروج استند، بعداز خروج چه خواهد شد؟ قبل ازخروج این قوتها وضعیت ازچه قرار بود؟ ودرعین حال این موضوع نیز قابل ذکر است که بالای شما یک سلسله اتهامات نیزهمیشه متوجه شده است که شما با حلقهء رهبری طالبان وهمچنان با رهبران سابق تنظیم های جهادی روابط خیلی تنگاتنگ داشتید چیزیکه خودتان نیز ازآن انکار نورزیده اید. حالا بفرمائید دربارهء این موضوعات روشنی بیندازید واین پرسش را جواب بدهید که سناریوی کنونی افغانستان ازدید شما چگونه است؟

ــ تشکر سلیم صاحب! این یک داستان دلچسپی است که دربارهء آن ازمدتهای مدیدی به اینسو غوغا بلند است، از وقتیکه یک ابرقدرت جهانی شکست خورد وهمراه با آن ، عقیده وایدیالوژی اش نیز با خاک یکسان گردید، ابرقدرتی که خیلی، شان وشوکت عظیم داشت، دنیا از هیبتش میلرزید ولی زمانیکه درمیدان جنگ داخل گردید، تباه وبرباد شد، نه تنها که ازنظر نظامی تباه گردید بلکه نظام وساختار دولتی آن نیز درجهان رسوا گردیده و محو ونابود گردید، درآن سالها که نظام اشتراکیث درتوازن با نظام غربی قرار داشت ولی باختم نظام سوسیالیستی، یکی ازنویسنده گان غربی بنام فرانسیس، شکست بلوک شرق را ختم تاریخ خواند ولی سه سال بعد ازنظریه فرانسیس ،شخصی بنام سامویل پیدا شد که اسلام را به عوض کمونیزم بحیث دشمن فرضی به جهان غرب معرفی کرد وگفت که بعداز شکست کمونیزم حالا اسلام وارد میدان گردیده است، البته دشمن ازنظر ساختار نظام ودولتمداری، هرچند که اسلام تاکنون وارد میدان نگردیده است ولی او بخاطر نمودار ساختن بیشتر این دشمن فرضی، از اسلام درمقابل ساختار نظام غربی نام برد، وطبیعی است که در نقشهء جهانی یگانه کشوری که براساس ایدیالوژی اسلامی بنا یافته است و برای مردم ازبرپایی نظام اسلامی وعده داده است همین کشور ماست .
ــ جنرال صاحب ببخشید که سخن شما را قطع می نمایم، میخواهم ازشما بپرسم که درتمام دنیا هرقدر نظامی که وجود دارد ازنظام اسلام هراس دارند آیا درست فهمیده ام؟
ـ بلی !شما درست میفرمائید ولی فهمیدن راز این کشمکش به نظرمن خیلی ضروری است، که درین راستا نقش پاکستان بحیث یگانه کشور مسلمانی که براساس وعده برپایی نظام اسلامی بمردم بوجود آمده است خیلی دلچسپ است به نظر من، اگر مردم ما به باریکی این راز پی ببرند مطمئنا هرقدر فضای مایوسی ونا امیدی که وجود داشته باشد همه ازبین میرود، مردم ما باید بدانند که ما چرا قربانی میدهیم، چه نوع جنگی بالای ما تحمیل گردیده است، خود این جنگ قابل دید نیست ومیتوان گفت غیر مرئی است ، اما گرمی و حرارتش خیلی بلند است، هم ازناحیهء غربیها و هم وازناحیهء ما مسلمانان، همه درین کوشش وتلاش اند وازهمدیگر می پرسند که آیندهء جهان وسیستم حکومتداری به کجا کشانیده خواهد شد، چگونه افکار وایدیالوژی آیندهء نظامها را سمت وسو خواهد بخشید، همهء این موضوعات فعلا افکار مردم را بخود جلب کرده است، درین گیرو دار، تقدیر پاکستان با چنین چالش ها گره خورده است، اگر یک قوت جدید ظهور میکند ، من هرگز آماده نیستم که بپذیرم که این قوت جدید بخاطر یازدهم سپتمبر ظهور کرده است، حادثهء یازدهم سپتمبر در ذات خود یک حادثهء جنایی بود، که قبل ازجنایی بودنش دراصل یک دروغ شاخدار بود،
ــ بلی! خود امریکاییها نیز درین باره سوالهای زیادی را مطرح کردند.
ــ بلی! اگر شما به ویبسایت اف بی آی بروید آنها خودشان اعتراف کرده اند که دربارهء دست داشتن اسامه بن لادن اسناد موثق در دست نیست، پرسش دیگر این است که اگر واقعا اسامه درحادثهء یازده هم سپتمبر دست میداشت، چرا اورا زنده دستگیرنکردند واز او درین باره تحقیقات صورت نگرفت، کسیکه نزدش اسنادی وجود داشته باشد ، وازنظر فزیکی قدرت خلق کدام مزاحمت را هم نداشته باشد چرا چنین شخص را باید زنده دستگیر نکرد؟ بناء معلوم شد که این سر وصدا در اصل این یک سناریوی دروغ بود، ودرتاریخ دنیا تاکنون چنین دروغ بزرگی به اندازهء این موضوع کسی نگفته است، واین یک بهانه بود برای اشغال یک کشور، من همیشه گفته ام که حادثهء یازده هم سپمتبر یک بهانه بود برای اشغال افغانستان و هدف قرار دادن پاکستان.
بخاطریکه پاکستان یک قدرت هسته ایی است، کشوری است که براساس یک نظریه وایدیالوژی بوجود آمده است، پاکستان کشوریست که پیدایش وتولدش با نام اسلام گره خورده است، هرچند میتوان گفت که : پاکستان بحیث یک واقعیت جغرافیایی بعدتر بوجود آمد ولی فکر وخیال وآرزوی ایجاد همچو یک سرزمین خدا داد برای مسلمانان نیم قارهء هند سالها قبل ازایجادش دل ودماغ بسیاری ازبزرگان ما را بخود مشغول داشته بود ، بناء پاکستان ما درشرایط حاضر دارای یک سلسله امتیازات ایست که چشم پوشی ازآن امکان ندارد، پاکستان کشوریست که ازنظر خوراکی متکی بخود می باشد، ازنظر مواد سوخت پاکستان خود کفا می باشد، ملت پاکستان یک ملت بزرگ است، مانند مردم افغانستان کوچک نیست ودرعقب آن چین قرار دارد.
ــ آیا من درست فهمیده ام که شما میخواهید بفرمائید که بخاطر همین مسایلی که ذکر کردید، درتمام طرحها وپلانهای جدید امریکا پاکستان شامل می باشد؟
ـــ دقیقا ! میخواهم بگویم که آنچه که خانم کاندلیزا رایس ازشرق میانهء بزرگ حرف میزد درآن شرق میانهء بزرگ ،پاکستان هم شامل بود، درآن نقشه، مناطق اف/ پاک/ ( افغانستان / پاکستان) میدان جنگ تشخیص داده شده است، قبل ازآن چنین حرفهای شنیده نشده بود ولی بهرصورت امروز ما شکار چنین پلانها گردیده ایم، شخصیتی مانند جنرال مشرف که یک شخص خود خواه ، از دین دور، ازتاریخ بی خبر برسرنوشت ما حاکم گردید وظلم وتشدد بالای مردم فزونی یافت ولی بازهم الحمد لله که مدد الله تعالی باما بود و الله بزرگ مارا بطرف کامیابی رهنمونی میکند که درین باره هیچ جای شک وجود ندارد ولی بهرصورت به این پرسش باید پاسخ دهم که کشمکش بخاطر چیست؟ کشمکش بخاطر این است که درجهان غرب دموکراسی غربی به طرف ناکامی وسقوط درحرکت است، نظام غرب مسیحی براساس کتاب دینی شان ( بابیل) استوار نیست، این کتاب برای ما مسلمانان هم قابل احترام است ومقدس است، چنانچه که برادران مسیحی هموطن ما درپاکستان میدانند که ما به دین ومقدسات آنها احترام داریم ولی نظام غربیها براساس احکام بابیل نیست ونه هم تورات نزد یهودیها بحیث یک قانون زنده گی قابل استفاده می باشد یگانه کتابی که بحیث قانون مکمل برای بشریت نازل شده همانا قرآن است که درآن ازشکل گیری خانواده گرفته تا ساختار نظام درآن بحث شده است، آنچه را که ما به آن دین میگوئیم، مجموعه ایی ازاحکام ودساتیر الهی است که درپرتو آن زنده گی خود را بحیث پیرو آن دین باید سروسامان دهیم وبخاطر همین مقصد کشور پاکستان قایم گردیده است.
ــ میخواهید بگوئید که خدا درقرآن فرموده که امروز دین شما را تکمیل نموده ام؟
ـــ دقیقا! خداوند این را فرموده که دین تکمیل گردیده واین کتاب یک قانون مکمل آسمانی برای مسلمانان می باشد.
ـ یعنی اینکه دیگر به هیچ قانونی ضرورت نیست؟
ـــ برای اساسات زنده گی به قانونگذاری هیچ ضرورت نیست، ومن از قائد اعظم (علی جناح) روایت میکنم که در انقلاب لاهور درسال 1941 درماه مارچ که یک شاگر مدرسهء اسلامی عثمانیه از ایشان پرسید که همان سوال وجواب تاهنوز درگوشم طنین انداز است : آن شاگرد پرسید: قایدا رهبرا! ریاست سکولار با ریاست اسلامی ازهم چه فرق دارند؟ خوب متوجه شوید! قاید اعظم فرمودند که ریاست اسلامی آن است که درآن قانون واحکام خداوندی جاری می باشد، که درآن نه کدام دیکتاتور ونه هم کدام پادشاه ونه هم کدام پارلمان اجازه میداشته باشند که خودشان را فوق آن قانون بدانند، این قول خود قاید اعظم است که امروز بعضی ها به وی لقب سکولار را داده اند، بناء میتوانم بگویم که پاکستان یک انقلاب بی پایان است، یعنی اینکه این انقلاب مانند یک زینه است که مرحله به مرحله درحال تکیل شدن است ، ولی بیان این مطلب خیلی ضروری است که برپایی نظام اسلامی به معنای حکومت ملاها نیست، من اکثر اوقات با این پرسش مواجه می شوم که آیا نظام اسلامی نظام ملاها وطلبه های دین است ، درحالیکه این برداشت غلط است ومن آنرا رد میکنم، مولوی اگر فرقه گرایی میکند، اوهرگز با اسلام پیوندی ندارد، ازآنجائیکه من با آنها ازنزدیک درارتباط هستم میدانم که مشکل درکجاست؟ فرقه گرایی چیست؟ چه کسانی فرقه گرا هستند؟ هستند کسانیکه به فرقه گرایی دینی گرایش دارند تعدادی هم فرقه گرایی سیاسی را دامن میزنند، من میگویم که بیائید که سیستم چند حربی را ختم کنیم، قانون خدا را حاکم بسازیم ومطابق ارشادات قرآن هرکی ازآن عدول کرد اورا سرزنش نمائیم، اگر کسانی که معتقدند که بغیراز سیستم چند حزبی وپلورالیزم غربی درعصر حاضر دیگر هیچ سیستم ونظامی کارایی ندارد ، من برایشان سیستم چین را مثال میزنم که یکبار به چین نگاه کنید! آیا درآنجا سیستم چند حزبی وپلورالیزم غربی وجود دارد؟ نخیر! چرا چین درحال بیشرفت وترقی است؟ راز ترقی وپیشرفت چین درکجاست؟ آیا سیستم چند حزبی درآنجا ممنوع نیست؟
ــ سیستم یک حزبی؟
ــ بلی ! سیستم یک حزبی ولی دررأس آن یک شورا که تمام فیصله های آن مرعی الاجرا می باشد،
ــ بدون بحران، بدون هنگامه آرایی وبدون سر وصدا وهیاهو درحال پیش رفت است.
ــ بلی نه سر وصدا ونه هم غالمغال ولی راه ترقی وپیشرفت را به سرعت برق درحال پیمودن است، اگر سرعت پیشرفت چین را با پاکستان مقایسه نمائیم اصلا قابل مقایسه نیست، زیرا دوسال بعداز تولد پاکستان انقلاب فرهنگی درچین آغاز گردید وحالا به بالا ترین مدارج پیشرفت وترقی نایل گردیده اند، بناء این کشمکشی که حالا می بنید ، کشمکش نظام هاست، پس حالا که جنگ وکشمکش بالای ساختار نظام است ، باید بدانید که پاکستان درین کشمکش هدف قرار گرفته است، باید پاکستان دو راه درپیش دارد یا باید خودش را با نظم نوین جهانی همراه سازد ویا هم خدای ناخواسته نابودی وشکست را قبول کند، ولی جای خوشی این است که این نظم نوین جهانی فعلا درخود کشورهای غربی پایه های آن درحال فرو ریختن است، اگر شما به بغاوت اشغالگران بازار وال استریت توجه کنید، به بغاوت طرفداران مخالف جهانی شدن اقتصاد توجه کنید، به بغاوت بیکاران وگرسنه ها و کسانیکه برضد مالیه نپردازان درکشورهای اروپایی به جاده ها میریزند توجه کنید نشانه های فرو ریختن نظم نوین جهانی را بخوبی مشاهده میکنید،
ــ بغاوت های داخلی که علیه نظام های خودشان درغرب براه می افتد.
ــ بلی بغاوت شهروندان کشورهای غربی علیه نظامهای حاکم که مردم ازینقدر ظلم وبیعدالتی به ستوه آمده اند که سیستم حکومتداری شان غلط ثابت شده است، اروپا به کسر بودجه مواجه شده ازآن بیشتر امریکا به کسربودجه سالانه مواجه می باشد، آیا میدانید که کسربودجه اش چقدر است؟ شانزده تریلیون دالر.
ــ پنج تریلیون دالر را که ازچین مقروض است وباید به چین آن را پرداخت کند.

بخش دوم:
ـــ جنرال صاحب لطفا به این موضوع پاسخ بدهید که آیا امریکا بعداز سال 2014 ازافغانستان خارج می شود یانه؟
ـــ سوال خیلی دلچسپی است، ولی پیش ازآن اجازه دهید که این موضوع را خدمت شما عرض نمایم که : ما وشما ودیگر بیننده های عزیزیکه ما وشما را می بینند خوشبخت هستیم که درزنده گی خود شکست ابرقدرتهای جهانی را یکی پی دیگر می بنیم جای شکر است که اینکه زنده هستیم ونفس می کشیم وبچشم سر تحولات سریع را می بنیم خیلی خوشبخت هستیم، هرچند که افتاده گی های بزرگی را نیز تجربه میکنیم ولی ازنتایج حاصلهء آن باید خیلی خوش باشیم که تمام تحولات تاریخ را به چشم سر می بنیم واین سوال را ازخود میکنیم که آیا درکنار حق قرار بگیریم ویا ازباطل، آیا آینده نگر باشیم ویا به ماضی توجه نمائیم.
ــ یعنی که درلحظات اساس زنده گی قرار داریم؛
ـــ بالکل، فقط مانند ایستادن در مرکز چارراه حوادث تاریخ که خود باید موضع خویش را انتخاب نمائیم. بزرگترین تحول تاریخی را به چشم خود می بینم ، چیزیکه امروز خود را برندهء آن احساس میکنم وطرف مقابل آنرا باخته است، امروز عملا شکست دشمن را شاهد می باشم که بالای افغانستان چه حشر برپاست، تا حال سی هزار نفر قشون عسکری افغانستان را بی سر وصدا ترک داده اند، وشصت وهشت هزار دیگر تا کنون موجود است، وبدبختی دیگر اینکه هفتاد هزار ارب دالر مدرن ترین تجهیزات و وسایل نظامی درین کشور موجود است که غرب خواهان بیرون بردن آنها ازخاک افغانستان می باشند که. فیوتن ...؟ صاحب درپاکستان برایشان گفته است که به جهنم بروید ازینطریق راهی وجود ندارد،
ـــ یعنی اینکه غیرازپاکستان دیگر راهی برای بیرون کشیدن این وسایل نظامی وجود ندارد؟
ـــ بلی، دیگر راهی وجود ندارد جز راه هوایی، شش عشاریه پنج بلیون دالرهزینه می بردارد، واگر ازطریق پاکستان هم اینقدر وسایل را خارج نمایند همیقدر هزینه را دربرمیگیرد، وموضوع دیگری که چند روز پیش دریکی از روزنامه ها خواندم ، سی وپنج فیصد عساکریکه به کشورهای شان بازگشته اند وآنانیکه درین دوازه سال تبدیل گردیده اند، ازامراض روانی وجسمی ناشی ازتاثیرات جنگ افغانستان رنج می برند، مصارف اینقدر عساکر را بشمول خانواده های شان در آن روزنامه به شش تریلیون دالر تخمین زده است، بناء میتوان گفت که : غربیها هم ازنظر افتصادی همه چیز را باختند هم ازنظر معنوی وهم ازنظر نظامی ولوژیسکی کاملا شکست خوره اند.
ــ آیا میتوانیم بگوئیم که بعدازشکست امریکا در ویتنام این دومین شکست امریکا درینجاست آیا این برداشت درست است؟
ــ نخیر! ازآن بمراتب بالاتر ، در جنگ ویتنام، حد اقل جزایر وپایگاه های بحری نزدیک به ویتنام وجود داشتند که کشتی های جنگی امریکا درآنجا مستقر وطیارات جنگی امریکا ازآنها برضد ویتنام استفاده میکردند ولی افغانستان که کشور محاط به خشکه است وراه بحری ندارد، وفقط یگانه راه بحری که افغانستان را به بحر متصل می سازد کراچی است،
ــ جنرال صاحب، این پرسش را جواب بدهید که رهبری سیاسی ونظامی پاکستان کدام دو کار مهم را دربرابر افغانستان انجام داده میتوانند؟
ــ ازهمه مهمتر باید ما پاکستانیها به این توافق برسیم که کاملا در امور داخلی مردم افغانستان مداخلات را قطع نمائیم، کاری را که امریکا خواهان آن می باشد و به نحوی میخواهد پای پاکستان را درمعضلهء افغانستان دخیل سازد باید ازآن اجتناب نمائیم، چنانچه درجلسهء اردن جان کیری هیئت پاکستانی را ملاقات نمود واو از پاکستانیها خواست که در قسمت تامین امنیت بعدازخروج قوای ناتو در افغانستان باید همکاری کنیم، من پرسیدم زمانیکه میخواستید به افغانستان بیائید ازکسی مشوره خواسته بودید؟ نخیر! بلکه خودتان آمدید ولی حالا که میخواهید بیرون شوید باید خودتان بیرون شوید، واین مربوط خودتان است، ولی آنها درمورد خروج باعزت ویا هم ذلت بار فکر میکنند که درهردوصورت امریکا شکست خورده است،
ـــ یک خروج با افتخار؟
ــ نخیر! درشکست چه افتخار است، بلکه آنها خروج نسبتا آرام ومطمئن را جستجو میکنند، ولی با وجود این شکست نظامی واخلاقی بازهم یک بازی را براه انداخته است تا ازبرپایی یک نظام ، مطمئن شود که بعداز خروج قوایش چه نوع یک نظام درآنکشور مستقر خواهد شد، اگر شریعت اسلامی درآنکشور برقرار شود چنین نظامی برای امریکا مرگ همیشه گی را درسراسر دنیا درقبال دارد، من کسی بوده ام که تا حال با بسیاری امریکاییها چه ژورنالیست ویاهم جواسیسی که درلباس ژورنالیست بامن ملاقات کرده اند دید وبازدید داشته ام، با رجال وشخصیتها وکارمندان ملل متحد ملاقات داشته ام، بانمایندهء خاص سرمنشی ملل متحد درامور افغانستان ملاقات کرده ام، همهء این افراد گفته اند که تمام شرایط مخالفین را قبول داریم ولی این شرط را هرگز پذیرفته نمیتوانیم که نظام اسلامی در افغانستان برقرار گردد، این را کشورهای غربی قبول کرده نمیتوانند، من برایشان میگویم : پس بجنگید هرقدر که میتوانید، بیست سال دیگرهم بجنگیید ، ولی این را بدانید که این کار ممکن نیست ونه هم با عقل وخرد بشری همخوانی دارد.
ــ جنرال صاحب این رابگوئید که نظام شریعت ویا انفاذ شریعت از دید شما آمدنی است؟
ـــ بلکل ! درین هیچ شک وشبهه ای وجود ندارد،
بخش سوم:

جنرال حمید گل: تمام این بزرگها ومتصوفین از افغانستان به کشورما آمده اند، ما با افغانها تاریخ مشترک داریم همهء چیزما از آنطرف مرز آمده است، اگر صوفی بوده ویا مجاهدی بوده همهء آنها ریشه درافغانستان دارند، مثلا داتا گنج بخش صاحب ازکجا آمده است؟ لعل شهباز قلندرصاحب ازکجا آمده است؟ معین الدین چشتی رحمه الله علیه ازکجا آمده است؟ شاه عبدالله غازی ازکجا آمده است خلاصه هر بزرگ وصوفی ومجاهدی را که درکشورخویش وهند می بنیم همه ازافغانستان آمده اند وافغان بوده اند، به همین خاطر است که من میگویم که هندوستان دربرابر جریان طبیعی تاریخ خیلی غلط ایستاده است، یکی ازفلاسفه مقولهء خیلی زیبا گفته است که تاریخ، جز ارابهء جغرافیه چیز دیگرنیست، وخاصیت جغرافیایی سرزمین افغان طوری است که درآن هیچ اشغالگری پیروز نشده است وما خودما را با افغانها درین باره شریک میدانیم،
ــ جنرال صاحب حالا باید زمامداران پاکستان دربرابرامریکا چه کنند؟ سازش ویا مخالفت ویاچی؟
ــ امریکا آن ببر خونخوار است که ازپشت مارا خنجر زده است وهروقت که به ما ضرورت پیدا کرده ازما استفاده کرده ولی زمانی که منافعش اقتضا کرده با دشمنان سوگند خوردهء پاکستان دست دوستی داده وبرای ازبین بردن پاکستان دسیسه سازی کرده است همین امروز با موساد اسرائیل وهندوستان یکی شده است وبرای بی ثبات سازی پاکستان نقشه می کشد، دربلوچستان ببنید که چندی پیش نمایندهء ملل متحد آنجا سفر کرده وبا باغیان بلوچ ملاقات نمود، اینقدر سازشهای خائنانه علیه پاکستان دیگر کدام دشمن انجام میدهد؟
ـــ جنرال صاحب، باوجود این شواهد روشن چرا زمامداران ومسؤولین کشورما چنین مداخلات آشکار را نمی بینند علت چیست؟
ـــ متاسفانه باید بگویم که درطول این پنج سال، هرقدر زمامدار ومسؤولی که دیده اید همه بخواست امریکا بقدرت رسیده اند وازخود کدام ارادهء مستقل نداشته اند، واین تضمین داخلی را کیها به امریکایی ها داده اند؟ خوب! مسایلی است که نباید مرا مجبور سازید که همهء چیزها را فاش سازم، ولی بیننده ها میدانند که من چه میگویم/...
بهرترتیب این سخن را بجایش میگذارم دربارهء بخش دوم سوال تان باید بگویم فیصلهء دومی را که باید زمام داران ما دربرابر امریکا درپیش گیرند عبارت از این است که : تا وقتیکه امریکا کاملا تسلیم نشده است، ودربرابر خواست پاکستان مبنی بر حفظ توازن روابط میان هند وپاکستان سیاست بیطرفانه اختیار نکرده تا آنوقت باید با امریکا وارد هیچ معامله ای سیاسی نشویم، دقیقا مطابق همان ضرب المثل خودشان که هیچگونه نان چاشت مفت درجهان وجود ندارد ما باید خواستهای مارا ازامریکا واضح مطالبه نمائیم خواست ما چیست؟
/ مسلهء کشمیر ما را باهندوستان باید امریکا حل کند، موضوعی که روزی آنها با ما شانه داده بودند واین موضوع انسانی است بالاخره مسأله حیات وممات یک ملت است،
ــ مسأله ایکه درسازمان ملل متحد نیز قبول شده است؟
ــ نه تنها که قبول شده است بلکه دررابطه به آن فیصله نامهء سازمان ملل متحد موجود است، که درآن فیصله نامه به إعطای حق ارادیت کشمیریها فیصله شده است،
ــ میخواهم ازشما بپرسم که تا وقتیکه مسألهء ما با کشمیر حل نگردیده است آیا بازنمودن راه تجارتی وترازیتی ورفت وآمد شهروندان هردوکشور خودش یک دیوانگی نیست؟
ــ درین باره امروز باشما میخواهم صحبت دل خود را نمایم: درحقیقت، امروز فلسفهء وجودی کشورما بحیث یک کشور وسرزمین زیر سوال رفته است، مقصد ازایجاد کشور ما چی است؟ ( مرامنامه) که به اساس آن کشور ما ایجاد گردیده نزد بعضی ها روشن نیست، ، همان مرامنامهء ایکه براساس آن ما کشور وسرزمین خویش بوجود آوردیم ودرآن اقلیتهای دینی نیز امضا کرده وبراساس آن قاید اعظم گفته است که مطابق همین آئین باید نظام حکومتداری برپا شود ، حالا فرض بفرمائید که کسی پیدا میشود وبخاطریکه هندوستان آب را برویش بسته است او دربرابر دشمن دیرین دستهایش بالا میکند که آری! ما را ببخشید ما غلط کردیم، قاید اعظم بناحق ما را ازپیکرشما جدا ساخت، دقیقا امروز کسانی برسر اقتدار میایند که فلسفهء وجودی پاکستان را زیر سوال می برند، قرار داد مقاصد را اسناد اضافه وزاید میخوانند، به قاید اعظم میگویند که گفتارش احمقانه بوده است، ودراصل سیکولار بود، چنین بود وچنان بود وباسردار کمونیست مشرب بلوچ دست را یکی کرد واورا بالای ما مسلط ساخت، وغیره حرفهای احمقانه .....دیگر.... ولی من ازین جنرال صاحب بازنشسته می پرسم که خودت درزمان حاکمیت خودت چه کردی؟
بهرترتیب، درمیان رهبران سیاسی یگانه رهبرسیاسی را که ما خیلی زیاد حمایت نمودیم او میا نواز شریف بود،
قسمت چهارم:
بازهم فلسفهء وجودی پاکستان
دربارهء فلسفهء وجودی کشورما باید عرض کنم که ما یک کشور استثنایی درجهان استیم، امروز فلسفهء وجودی کشورما که توسط یتیمان وبیوه زنان واسیران بوجود آمده است لا وارث است وهیچ کسی نیست که ازین نظریه دفاع نماید، میتوانم بگویم که قاید اعظم ما لا وارث است، کیست آن وارث حقیقی قاید اعظم ما؟ امروز ازحزب مسلم لیگ این امید میرفت که او بتواند درتقویت این فکر ونظریه کاری ازپیش ببرد ، او که قبلا مشهور به گرایشهای راستگرایانه بود ولی امروز آنقدر ازنظریه وایدیالوژی پاکستانی، خودش را دور ساخته است که هرگز قابل تصور نمی باشد، به هند خود را نزدیک می سازد، واحتمالا که توسط کدام امریکایی تحت تاثیر قرار گرفته است.
ــ آیا همین موضوع است که او برخلاف روش قبلی اش اکنون آن روابط گرم وصمیمانه اش را با احزاب دینی ندارد؟
ــ بلی ! او می ترسد که برچسب افراطی ویا تروریست را توسط امریکا نخورد، ازبکاربردن کلمهء جهاد می ترسد، ازحل مسألهء اب باهندوستان می ترسد، مسأله گاز را که برایتان گفتم او چه کرد، ازتماس گرفتن به مسألهء افغانستان او می ترسد پس حالا سوال اساسی این است که رهبر سیاسی کی است؟ ولی این را بدانید که نظریهء پاکستان تا همین اکنون در دل وقلب مردم جا دارد، آخرین آمارگیری که ( برتیش کونسل) انجام داده نشان میدهد که: هفتاد درصد جوانان پاکستانی خواهان برقراری نظام اسلامی می باشند، سیزده درصد گفته اند که نظام غربی را میخواهند، فقط سیزده درصد، پس معلوم میشود که نظام غیر اسلامی درین کشور یک نظام مردود است؛ بناء توصیهء من به سیاست مداران پاکستان این است که این لاش بدبوی مرده را (نظام غربی ) را دیگر بلند نسازید؛ بلکه لازم این است که این لاش باید دفن گردد.
ـــ میخواهید بگوئید که آن نظریه ای که طبق آن کشور آن پاکستان ایجاد گردید دفن کردن آن خیانت است؟
ـــ بلکل یک خیانت عظیم ونابخشودنی، دلم برای آنانیکه درپی تاویلات جدید اند می سوزد که این بیچاره ها چقدر گمراه شده اند، اینگونه افراد شجاعت ندارند، آنهایکه یک ابرقدرت را شکست دادند امروز هم دربرابر یک اشغال دیگر میجنگند، چرا با آنها مدد نمی کنیم، زمانیکه شهاب الدین غوری واحمدشاه ابدالی به مدد پدران ما اینجا آمدند آیا اولادهایشان مستحق کمک ما نیستند؟ چرا به سنگرها نمی رویم وآنها را مدد نمی رسانیم؟
ــ یعنی شما ازآنچه که انجام داده اید شرمنده نیستید؟
ـــ چرا شرمنده باشم؟ مگر ازتاریخ احمدشاه ابدالی خبر نداریم که او درجنگ مراته چقدر هندو را کشت ومسلمانان هندوستان را یاری رسانید؟ ازمحمود غزنوی وشهاب الدین غوری مگر نشنیده ایم؟
ــ جنرال صاحب این را بگوئید که زمانیکه با امریکایی ها گاهی ملاقات میکنید، آیا آنها درزمینهء خروج نیروهای شان ازشما چیزی می پرسند؟
ــ سلیم صاحب یک حرف را بشما میزنم که خدا حاضر وشاهد است که مرا بسیاریها میگویند که تو خیلی حرفهای خطرناک میزنی وچنان وچنین میگویی که به ضررت تمام میشود، ولی من بشما راست میگویم که باورم این است که یگانه ذاتی که مرا درهمه حال ازهرخطر حفظ میکند او ذات باری تعالی است ومن همیشه بر او توکل نموده ام، روزی سفیر چین نزدم آمد وگفت که ما درسازمان ملل متحد یک فیصله نامه را درمورد تو بلاک نمودیم، من برایش گفتم کار خوبی کردید خیلی ممنون، ولی با تمام خطرات وتهدیدهای که متوجه من بوده من هرگز ازین موضوع انکار نکرده ام که : جلال الدین حقانی دوست صمیمی من بوده است، حالا هم میگویم که او دوست من است، او به همان اندازه یک پاکستانی است که من هستم، بهمین ترتیب حکمتیار، دربارهء پرسش شما میتوانم بگویم که بلی!
هرامریکایی که نزدم آمده است من باوی صریح صحبت کرده ام وراه های خوب وخراب را برایش نشان داده ام، برایشان گفته ام که کدام راه ها ممکن است وکدام ها راه ها غیرممکن.
من به امریکایی ها گفته ام که برپایی یک نظام غربی درافغانستان براساس مفکورهء نشست ( بن) یک خواب وخیال است وچنین نظریه ایی درکشوری مثل افغانستان هرگز جنبهء عملی ندارد؛ وبعداز خروج قوای تان برای یک روز هم دوام نمی آورد،
دوم مسأله ایکه برای شان گفته ام این است که هرنوع حکومت ائتلافی در افغانستان نا ممکن است، زیرا ائتلاف میان حق وباطل هرگز ممکن نیست، موضوع سومی که به آنها گفته ام این است که : درافغانستان ایجاد پایگاه های نظامی هرگز امکان ندارد،
نزد من یک خبرنگار امریکایی بنام جورج کرایل درسال 2002 آمد وپرسید که جنرال من اگر بعد ازپنج سال نزد خودت بیایم چه سوالی را باید ازخودت مطرح نمایم، من برایش گفتم که درآن وقت خودت باید ازمن بپرسی که به چه شکل جان خودرا نجات دهیم؟ همان شخص درسال 2008 نزدم آمد وگفت : جنرال یادت هست که من چندسال قبل ازخودت یک سوال نموده بودم که بعدازپنج سال چه سوالی را ازتو مطرح کنم؟ من هرقدر چرت زدم بیادم نیامد ولی او خودش آنرا بیادم آورد وگفت من دقیقا همان پرسش را حالا ازخودت مطرح می سازم که : چگونه ازین مهلکه جان سالم بدر بریم؟ من برایش گفتم ، تسلیمی را قبول کنید واز افغانستان قوای تان را بیرون کنید".
ــ جنرال صاحب! آیا این نتیجه درست خواهد بود که امریکایی ها از افغانستان خارج میشوند حالا بر مقامات پاکستان لازم است که موضوع داخلی افغانستان را به خود مردم آنکشور واگذار نمایند؟
بالکل! شما صحیح گفتید، هرگز دیگر به پاکستان لازم نیست تا درامور داخلی این کشور مداخله نماید، هرنوع نظام را ک مردم آنکشور انتخاب میکنند، موضوع داخلی خودشان است، اگر نظام اسلامی برقرار میگردد، این نظام هرگز به ضررما پاکستانی ها نیست، زیرا تجربه نشان داد که بهترین مرحلهء دوستی میان افغانستان وپاکستان همان مرحلهء حاکمیت طالبان بود، امن وامان برقرار بود، همهء مردم بدون اسلحه درشهرها گشت وگذار می نمودند، من زمانی که آنزمان را بیاد می آورم ، خیلی افسوس میخورم که آن نوجوانان طالب بیچاره باچه اشتیاق وعلاقه خواهان برقراری نظام ایده آلی شان بودند ولی هیچ مشوره دهنده وامداد گری جز خدا نداشتند، علیه آنها تحریمهای سازمان ملل وضع گردید، ومن درسال 2001 تقریبا سه هفته قبل ازحادثهء یازدهم سپتمبر من طالبان را در یکی ازمهمانخانه های ارتش ملاقات نمودم به زیبایی نظام شان حسرت خوردم که چرا ما درپاکستان ازآن برخوردارنیستیم، همچو یک نظام زیبا را سقوط دادن ظلم بزرگی درتاریخ می باشد، ودرهمچو یک جنایت تاریخی متاسفانه پاکستان نیز همکاری نموده است، امروز یا فردا پاکستان ازین گناه عظیم خود هرگز فرار کرده نمیتواند، امروز برهمهء پاکستانیها لازم است تا اهداف ومرام قلسفهء وجودی کشورشان را ازسر به غور مطالعه نمایند، به دادگاه عالی بروند وبه قضات بگوئید که درپرتو این مرامنانه باید فیصله های قضایی تانرا صادر کنید، وتمام تناقضاتی که در نظام آئینی موجود است آنرا ختم کنید، این چیزیست که من به آن انقلاب نرم میگویم، اگر این کارر ا نمیکنید، پس انقلاب سخت درپیش است، چه انتخابات صورت بگیرد ویا نگیرد.
کسانیکه بزبان اردو آشنایی دارند اصل این گفتگو را دراینجا میتوانند مشاهده نمایند:

General Hameed Gull Astonishing facts about Elections and Future of Pakistan Waqt news - YouTube

پاکستان و نبرد با دست نشانده های خودش!

مرتضی رحیمی — 2009-06-13T22:00:00Z

در این اواخر اوضاع امنیتی در سطح کشور و مخصوصاً در شهر کابل تغییر قابل ملاحظه نموده است. شهر کابل که هر از چند گاهی شاهد حملات وحشیانه وخونین انتحاری بود. در طی این چند ماه خوشبختانه هیچکدام حمله بالای شهر کابل و مردم بیگناه آن صورت نگرفته است.
این تغییر را می توان بصورت مستقیم به حملات

نیروهای ارتش پاکستان بالای مواضع گروه شورشی طالب و القاعده در خاک این کشور در مناطق وادی سوات نسبت داد.طالبان که مقر اصلی آن در پاکستان بود و از آنجا طرح ریزی تمام عملیات های تروریستی خود را بالای افغانستان و دیگر کشور ها انجام می داد با موج عملیات های سنگین نیروهای نظامی پاکستان در پاکستان و عملیات های جداگانه نظامی نیروهای بین المللی و اردوی ملی افغانستان در خاک افغانستان روبرو گردید و بسیار یاز مواضع تحت کنترول خود را در پاکستان و همچنان در افغانستان از دست داد این مناطق که مر کز فرماندهی و سازماندهی عملیات های تروریستی القاعده و طالب بود فعلاً کاملا از کنترول شان خارج گردیده است و دوباره تحت کنترول نیروهای حکومتی پاکستان و افغانستان در امده است.

اردوی پاکستان

حکومت و مردم افغانستان که همیشه بر این باور بود که حملات تروریستی بالای این کشور از خاک پاکستان سازماندهی می شود و همیشه از پاکستان بعنوان منبع تروریست و القاعده نام می برد این ثبوت خوبی بر مدعی شان می باشد.
مردم افغانستان با اظهار خرسندی از از این عمل ارتش پاکستان مبنی بر حملات بالای مواضع طالبان و نابودی آنها از آن حمایت نموده و خواهان توجه بیشتر حکومت پاکستان و جامعه جهانی بر این موضوع شده است.
عملیات های گسترده ارتش پاکستان از چندی به این طرف بلای مواضع طالبان جریان دارد که خسارات و تلفات سنگینی را بالای گروه شورشی طالبان وارد نموده است. همچنان این عملیات ها باعث کشته شدن بسیاری از غیرنظامیان پاکستانی و بیجا شدن انها از این مناطق جنگ زده شده و سازمان ملل از جامعه جهانی خواستار کمک به بیجا شده گان گردیده است. این در حالی هالی قریه جات در شمال غرب پاکستان، در انتقام حمله انتحاری مرگ باری که بروز جمعه در یک مسجد صورت گرفت، برای سومین روز متواتر علیه تندروان طالب حملاتی را براه انداخته اند.

اردوی پاکستان

این گروه حد اقل ۹ تندور را کشته و ۲۰ باب خانه جنگجویان طالب را به آتش کشیده اند.
مقامات میگویند اعضای این گروه طالبان را از حد اقل سه قریه بیرون نموده و دو قریه دیگر را که گفته میشود پایگاه طالبان است، محاصره کرده اند.
این ناحیه در نزدیک وادی سوات - جایکه اردوی پاکستان بیش از یک ماه است با طالبان در جنگ اند، موقیعت دارد.

تصاویر از منابع گوگل

جدال ديپلمات ها و جنرال ها

2008-05-23T23:00:00Z

گزارشها حاكيست دولت جديد پاكستان پيشنهاد مذاكره مستقيم با بيت الله محسود رهبر قدرتمند طالبان در وزيرستان جنوبي (مناطق قبايل سرحدي) اين كشور راداده و تا كنون از سوي طالبان با اين پيشنهاد با شك وترديد نگرسته شده است .

برخي تحليل گران منطقه پيشنهاد مذاكره با طالبان را از سوي دولت ضيا گيلاني چرخش به عقب خوانده وآن را در روابط شكننده اسلام آباد وكابل منفي ارزيابي ميكنند . بارنت روبين افغانستان شناس آمريكاي در واكنش به اين پيشنهاد گفت:« پاكستاني ها تصورات غلط از افغانستان دارند ومذاكره دولت پاكستان با طالبان تنيش ميان اسلام آباد و كابل را شدت وافزايش مي بخشد». آقاي روبين با اشاره به حادثه هشت ثور كه در ان رييس جمهور كرزي مورد حمله قرا گرفت اضافه كرد:« پاكستاني ها بايد منافع استراتژيك خود را در افغانستان تعريف درست بنمايند زيرا مهمترين عامل بي ثباتي در افغانستان همين نا معين بودن منافع استراتژيك پاكستان در منطقه است».

از سوي ديگر مطبوعات پاكستان از قول جنرال هاي ارتش آن كشور تنيش و بحران كنوني را در پاكستان وافغانستان به حاشيه رانده شدن پشتون هاي افغانستان از قدرت خوانده و آن را عامل بي ثباتي در در منطقه عنوان كرده اند . روزنامه دان از قول جنرال دراني رييس متقاعد آي اس آي پاكستان نوشته است :« اقتدار بيش از حد وحصر تاجك ها در قدرت فعلي افغانستان به زعامت حامد كرزي موجب شده است كه پشتون هاي اين طرف سر حد دست به آشوب و جنجال در قالب طالبان ومخالفين دولت افغانستان بزنند واين موضوع دامن پاكستان را نيز گرفته و كشور را به سمت بي ثباتي سوق داده است ». همچنان جنرال كمال متين الدين يك جنرال ارشد پاكستان گفت:« نزاع و جنگ هاي طولاني مدت ميان تاجكها و پشتون هاي افغانستان عامل بي ثباتي و تنيش در پاكستان محسوب ميشود ».اين جنرال پاكستاني پا را از اين هم فرا تر گذاشته، دولت پاكستان را به بي كفايتي مضمن و خطر ساز در منطقه متهم كرده اذعان نموده است :« دولت كنوني پاكستان زمام اختيارش را به دست آمريكايهاي سپرده است واين موضوع به استقلال كشور آسيب جدي وارد كرده است».

در واكنش به اظهارات اين جنرال حامي طالبان يك تحليل گر غربي آقاي روني جونز با لحن تند تر وارد مباحث اساسي ميان افغانستان و پاكستان شد ه و با صراحت تمام در برابر سخنان جنرال دراني گفت:« معضله پشتون ها بيشتر يك معضله پاكستاني است تا افغانستاني زيرا نفوس پشتون هاي پاكستان دو برابر نفوس پشتون هاي افغانستان است». آقاي روني به پاكستاني ها خاطر نشان كرد :« افراط گراي اسلامي درمناطق قبالي پاكستان عامل اساسي بي ثباتي در افغانستان وپاكستان است. او گسترش مكتب سلفي را در مناطق قبايلي وآزاد ي صوفي محمد رهبر نفاذ شريعت محمدي را از زندان پاكستان تعجب آور خواند».

در برابر اظهارات آقاي جونز جنرال اسد دراني كه گفته ميشود يكي از جنرالان آموزگار فنون رزمي طالبان محسوب ميشود به آمريكاي ها هشدار مي دهد: « آمريكاي ها بيشتر از اين به امور پاكستان مداخله نكنند زيرا پاكستاني ها خود قادرند كه مشكلات خودرا حل وفصل سازند». رييس سابق« آي اس آي» پاكستان لبه تيز سخنان خود را متوجه دولت پاكستان ساخته به آنان توصيه كرد :« آمريكا با وجودي ادعي دوستي با پاكستان را مي كند اما برنامه هاي كاملا مخفي براي كنترل كامل دولت پاكستان ونهايتا تجزيه اين كشور را دارد و ميخواهند به مركز قومانداني اتومي پاكستان (ان ، سي،ا) دست رسي داشته باشد».

بد نيست متن مقاله اي را كه در يك روزنامه پاكستاني بر عليه آمريكا نوشته شده عينا به نشر بسپاريم :« پاکستان هیچوقت در طول تاریخ خود تا ‏این حد آسیب پذیر نبوده و امروز پاکستان در آستانهء تجزیه قرار دارد. امریکا با وجودیکه ادعای دوستی با پاکستان را ‏میکند، اما آجندای مخفی برای کنترول کامل دولت پاکستان و نهایتاً تجزیهء این کشور دارد. ‏ماموران پاکستانی استخدام شده توسط ادارات جاسوسی ‏CIA‏ و ‏FBI‏ امریکا آزادانه در شهر های پاکستانی به ‏دستگیری پاکستانی های مشکوک و اعزام شان به گوانتانامو و پایگاه بگرام مشغول هستند. 14 اپریل امسال جورج بوش در ‏یک مصاحبه تلویزیونی گفت که یک حملهء مشابه 11/9 به امریکا اینبار نه از افغانستان بلکه از خاک پاکستان عملی خواهد ‏گردید. همینک قوای امریکایی در مناطق قبایلی پاکستان دست به عملیات می زنند بدون اینکه در افکار عامه به آن اذعان ‏نمایند.
‏
البته این اظهارات رئیس جمهور بوش بعد از آن بیان شد که یک ماه قبل (مارچ 2008) روزنامه های جنگ و نیوز ‏انترنشنال پاکستان پرده از تقاضا های امریکایی ها از دولت پاکستان برداشتند که بگفتهء آن روزنامه ها برای پاکستان غیر ‏قابل قبول بوده و شامل این موارد می باشند:
‏
واشنگتن تقاضا دارد که مستقیماً به مرکز قوماندانی اتومی پاکستان ‏NCA‏ دسترسی داشته باشد. این مرکز فرماندهی اختیار و ‏صلاحیت تمام تسلیحات اتومی پاکستان را در اختیار خود دارد. امریکا در سفارت خود در اسلام آباد قبلا یک افسر عالیرتبه ‏امریکایی را بطور خاص مقرر کرده بود تا با این ستاد فرماندهی اتومی پاکستان همکاری نزدیک داشته باشد.
‏
تقاضا های دیگر امریکا شامل این بود که پرسونل امریکایی اجازه داشته باشند بدون ویزه و فقط با ارائهء یک کارت ‏شناسایی (مانند جواز رانندگی موتر) داخل خاک پاکستان شوند. پاکستان باید جوازنامه های امریکایی مانند اجازه حمل سلاح ‏در امریکا را قبول کند. پرسونل امریکایی باید اجازه حمل سلاح را در پاکستان داشته باشند و بتوانند یونیفورم های نظامی ‏خود را در پاکستان به تن کنند. پرسونل امریکایی در صورت انجام کدام جنایت نباید در دادگاه های پاکستانی محاکمه شوند، ‏بلکه باید دادگاه های امریکایی به جرایم شان رسیدگی نماید (این به قانون کاپیتولاسیون مشهور است)
‏
علاوه بر عملیات مستقیم قوت های امریکایی در مناطق قبایلی پاکستان، امریکا دولت پاکستان را مجبور ساخت تا یکصد ‏هزار سرباز ارتش خود را درین مناطق مستقر نماید که حتی با خشونت بیشتر از امریکایی ها می جنگند. این مسئله ‏نارضایتی زیادی را در قبایل پشتون این منطقه ‏FATA‏ برانگیخته است بطوریکه فعلا در یک حالت قیام عمومی علیه ارتش ‏و دولت پاکستان قرار گرفته اند. ‏ایجاد بی اعتمادی بین قبایل پشتون پاکستانی و دولت پاکستان یکی از پالیسی های امریکا می باشد. ‏باوجود ادعا های دوستی امریکا نسبت به پاکستان، اما در عمل امریکا دشمنی شدیدی را علیه پاکستان و حتی موجودیت آن ‏در پیش گرفته است. بگونهء مثال یک دگروال متقاعد امریکایی در جولای 2006 طی مقاله ای در جریدهء ارتش امریکا ‏یک سناریوی احتمالی را در مورد تجزیهء پاکستان ترسیم نمود که طبق آن «پختونستان بزرگ» و «بلوچستان بزرگ» ایجاد ‏شده و صوبهء سند به هند می پیوندد و پنجاب فقط بنام پاکستان باقی می ماند. ‏امریکا تفوق چشمگیر سیاسی، جئو استراتژیک و ‏اقتصادی می دهد. بندر بزرگ و مهم گوادار که با سرمایهء چین در بلوچستان اعمار گردیده است فقط 50 کیلومتر از دهانهء ‏خلیج فارس فاصله دارد و درعین حال شریان حیاتی چین به آبهای گرم اقیانوس هند، خلیج فارس و خاور میانه نیز بحساب ‏می آید. اگر امریکایی ها کنترول بندر گوادار را بدست بگیرند می توانند از دسترسی چین به بازار های تیل و سایر اجناس ‏این مناطق جلوگیری نمایند. در هر دو طرف سرحد ایران و پاکستان، دولت امریکا تجزیه ‏طلبان بلوچ را تقویت میکند. از جمله در بلوچستان ایران یک گروه بنام «جُندالله» یا لشکر خدا در سال 2006 بعد از آن ‏ایجاد گردید که یک قاچاقبر مواد مخدر بدست پلیس ایران کشته شد. برادر آن قاچاقبر، برای دفاع از تجارت غیر قانونی خود ‏و برادر مقتولش، تنش های سنی-شیعه را در بلوچستان ایران دامن زد. امریکا حمایت های لوژستیک و دیگر کمک ها را ‏به این گروه جنایتکار قاچاقچی ارائه نمود. گروه های مشابه در جا های دیگر توسط امریکا بعنوان تروریست مورد سرکوب ‏قرار میگیرند، اما این گروه چون علیه دولت اسلامی ایران می جنگید، مورد حمایت امریکا قرار گرفت. همچنین گروههای ‏بلوچ پاکستانی نیز مورد حمایه امریکا، انگلستان و هند قرار دارند، اما در بلوچستان پاکستان، انگلیسی ها بیشتر از امریکایی ‏ها دخیل هستند. کشته شدن سردار اکبر بوگتی در سال 2006 بدستورپرویز مشرف، شرایط بلوچستان را باز هم متشنج تر ‏ساخت.
‏
مقاله از سیاستمداران سکولار و ملکی پاکستان هم انتقاداتی کرده ، از جمله آصف زداری را برای ملاقاتهای مکررش با ‏سفیر امریکا در پاکستان ، خانم ان پاترسن، ملامت کرده است. همچنین سفر خانم پاترسن به بریتانیا برای ملاقات با الطاف ‏حسین، رهبر حرکت قومی متحده ‏MQM‏ (یک حزب سندی در کراچی) که در برتانیا زندگی کرده و تابعیت انگلیسی کسب ‏کرده است را نیز به باد انتقاد گرفته است.
‏
مقاله در ادامه از وجود نمايندگي هاي كشور هند در شهر های جلال آباد و قندهار به شدت اظهار نگرانی کرده و آنرا مرکز ‏فعالیت استخبارات هند «‏RAW‏» دانسته و آن را برای حیات پاکستان خطر جدي قلمداد کرده است. در همین بخش از دولت افغانستان ‏نیز شدیداً انتقاد شده و گفته است 85 فیصد تجارت افغانستان از راه پاکستان صورت میگیرد و اگر پاکستان راه های تجارتی ‏خود را به روی افغانستان ببندد، مردم افغانستان از گرسنگی در مضیقهء شدید قرار خواهند گرفت».

رؤياي تسخير افغانستان و پاكستان

2008-05-17T22:15:00Z

«بيت الله محسود پس از موفقيت هاي چشمگيرش اينك در انديشه تسخير افغانستان و پاكستان بوده ورؤياي برقراري حاكميت نئوطالبان را در سر می پروراند». اين جمله ايست كه يك تن از ديپلمات هاي برجسته وزارت خارجه انگليس در مورد بيت الله محسود گفته است.

«نايگل اينكستر»، معاون سابق سرويس اطلاعاتي وزارت خارجه انگليس به روزنامه تايمز لندن گفت: «بيت الله محسود 34 ساله در حال حاضر به عنوان جدي ترين تهديد عليه غرب جانشين اسامه بن لادن به حيث دشمن شماره يك غرب شناخته مي شود».

پس از كشته شدن مولوي دين محمد فرمانده محلي طالبان در وزيرستان در يك حمله هواي نيروهاي ايالات متحده آمريكا، بيت الله محسود 34 ساله قد برافراشت و توانست در مدت بسيار كوتاهي نه تنها خلاء مولوي دين محمد را بخوبي پر كند كه بيش از27 هزار جنگجوی طالب را در يك محور گيرد هم آورد. گزارش هاي موثقي از وزيرستان پاكستان حاكيست، بيت الله محسود به همراه دو برادرش اينك يك اردوي محلي 27 هزار نفري را سازمان داده اند.

تا دو ماه پيش گروه منسجمی به نام طالبان پاکستان، شناخته نمی شد بلکه آنها در چوکات طالبان افغانستانی تحت رهبري ملاعمر، فعالیت می کردند. اما اينك بيت الله محسود نيرويی مركب از جنگجويان پاكستان، افغانستان، عرب، چچن، ازبكستان و بنگلادش را سازمان دهي كرده و همچنان براي آموزش نيروهاي رزمي بيشتر در 29 كمپ آموزشي مولي حقاني و با حمايت مالي عربستان سعودي به فعالیت ادامه مي دهد.

روزنامه جنگ پاكستان نوشت: « روزانه گروهاي زيادي از جوانان پشتون تبار پاكستاني و افغانستاني به صف بيت الله محسود به منظور فراگيري فنون جنگي جديد ملحق مي شوند».

آقاي اينكستر خطاب به سران آمريكا، انگليس، افغانستان و پاكستان مي گويد: «تروريسم به يك صنعت رو به رشد مبدل شده طالبان جوان كه از رهبري ملاعمر در افغانستان نااميد شده اند، به صف بيت الله محسود ملحق مي شوند. او اضافه مي كند: «با توجه به اينكه نئوطالبان به فنون رزمي و جنگي جديد دست يافته اند، دولت هاي موصوف اين موضوع را جدي بگيرند».

اين درحاليست كه روساي جمهور افغانستان و پاكستان در آخرين ملاقات شان در اسلام آباد پيش از ترور بي نظير بوتو رهبر حزب مردم پاكستان، از رشد روز افزون طالبان ابراز نگراني مشترك نمودند. دراين ملاقات هر دو رهبر از ايالات متحده آمريكا خواهان اعزام نيروي بيشتر به منطقه شدند.

به دنبال اين درخواست، ايالات متحده آمريكا اعلام كرد: « اين كشور بزودي بيش از هفت هزار نيروی زميني براي مقابله با طالبان وارد پاكستان و سه هزار تفنگدار زميني به افغانستان اعزام خواهد كرد».

اين موضوع بخوبي نشان مي دهد كه هر سه كشور از رشد صنعت تروريسم به شدت ابراز نگراني كرده و خطر جنگ شديد ويرانگری را در بهار پيش رو حس كرده اند. در تازه ترين نظر سنجي ها آمده است: «هم اينک در 29 كمپ مولوي حقاني كه زير نظر بيت الله محسود قرار دارد، جايی براي نئوطالبان پيدا نمي شود».

يك گروه كارشناسی پارلماني آمريكا پس از تحقيقات از جنوب افغانستان به سناي آمريكا گفت :« روزانه ده ها نفر از قبايل پشتون از دو طرف صوبه سرحد به صفوف طالبان به منظور نبرد با نيروهاي آمريكا در منطقه، ملحق مي شوند».

هرچند انگيزه اقتصادي را در پيوستن گروهاي قومي دو طرف صوبه سرحد به صفوف طالبان، برجسته كرده است اما كارشنان مسايل سياسي افغانستان انگيزه مذهبي و اعتقادي اين گروها را نيز موثر مي دانند. روزنامه فيگارو چاپ فرانسه از قول يك تحليلگر افغان نوشت: «اين گروهاي قومي جنگ با دو دولت پاكستان و افغانستان و نيروهاي آمريكا را جهاد مقدس مي نامند».

آخرين گزارش ها از دره سوا ت ايالت سرحد پاكستان حاكيست، بدنبال انهدام منزل مولانا فضل الله يك تن از رهبران محلي حامي طالبان (امام دهيري) توسط ارتش پاكستان، نمايندگان قبايل اين كشور در چندين نشست سراسري از جمله قبايل ساكن وزيرستان شمالي و جنوبي (خيبر، كرم، باجور، اوركزي، مهمند، بونير، مالاكند، كوهستان، دره آدم خيل و سوات) در اعتراض به انهدام منزل مولانا فضل الله از سوي ارتش پاكستان متعهد شدند كه براي انتقام آرام نگيرند.

به دنبال انهدام منزل اما دهيري ( مولانا فضل الله) بيت الله محسود مسوليت دو حمله يك ماه قبل به كاروان نظامي ارتش پاكستان را به عهده گرفت كه طي آن ارتش پاكستان 12 كشته و 25 تن زخمي داد.

بيت الله محسود در كنار دو برادرش «عبدالله و ذوالفقار» از جمله افراطيوني هستند كه درجنگ طالبان با مجاهدين حضوري دايمي داشتند. گفته مي شود او در سازماندهي و مدريت جنگ طالبان در افغانستان با جنرال هاي ارتش پاكستان رابطه خوبي داشته و به همين دليل از تاكتيك هاي ارتش پاكستان كاملا آگاهي دارد. اين سه برادر حملات طالبان به هزاره جات را مدیريت مي كردند و گفته مي شود عامل اصلي تخريب مجسمه هاي بوداي باميان اين سه برادر بوده و مواد انفجاريه را براي تخريب اين آثار تاريخي كارگذاري كرده اند.

اين سه برادر از قبيله محسود در وزيرستان جنوبي هم مرز با افغانستان است كه عبدالله محسود با نام مستعار «نورالعالم» برادر كلان در سال 1996 ميلادي در جنگ افغانستان پس از سقوط كابل توسط طالبان زخمي و يك پاي خود را از دست داده است.

وي درسال 2002 ميلادي از سوي نيروهاي آمريكايی در افغانستان بازداشت شد اما بصورت نامعلوم و مشكوكي سر از وزيرستان درآورد. وي پس از حمله كماندوهاي آمريكا به مناطق باجور، زومازولا، وشول كه تعداي زيادي از افراد متواري طالبان را كشته و زخمي ساخت، تهديد كرد دست به اقدام تلافي جويانه خواهد زد.

گروگان گيري 200 نظامي ارتش پاكستان در 30 اوت 2007 ميلادي توسط اين سه برادر انجام شد كه براي تلافي حمله نيروهاي آمريكا انجام گرفت و دولت مشرف ناگزير بيش از صد تن فرماندهان طالبان را آزاد سازد.

بيت الله محسود هم اينگ با داشتن بيش از 27 هزار جنگجو، خود را براي يك نبرد سخت بهاري با نيروهاي آمريكا، پاكستان و افغانستان آماده مي سازد. او در‌آخرين گردهماي طالبان تحت امرش اعلام كرد: «جنگ سخت اما ارزشمند پيش رو دارد».

عين اين جمله را «كاندوليزارايس» وزير خارجه آمريكا در آخرين اظهار نظر خود بعد از ملاقاتش با «گردون براون» نخست وزير برتانيا گفت. او خطاب به سران ناتو گفت: «ناتو در يك آزمايش بزرگ قرار گرفته و بايد خود را براي مقابله با طالبان آماده سازد». وزير خارجه آمريكا اضافه كرد: «ما جنگ دشوار اما سرنوشت سازي را پيش رو داريم».

آيا کسی اين شخص را نديده است؟

2008-04-19T18:27:00Z

خبرگزاری فرانسه گزارش داد که طارق عزيز الدين سفير جديد پاکستان که در ماه فبروری در مسير راه افغانستان ربوده شده، در يک نوار ويديويی اظهار داشته که وی اسير طالبان است که در منطقه خيبر به چنگ آنان افتاده بود.

آيا کسی اين شخص را نديده است؟

عکس هايی از طارق عزیزالدین سفير پاکستان و چوکی خالی او

سه شنبه 12 فوريه 2008

شبکه ی جيو در پاکستان خبر داد که طارق عزیزالدین سفير پاکستان توسط نيروهای طالبان ربوده شده است. تاکنون منابع پاکستانی اين خبر را تاييد نکرده اند.

سخنگوی وزارت امور خارجه پاكستان گفته است که طارق عزيزالدين سفير جديد اين كشور در افغانستان، صبح روز گذشته در ناحيه "جمرود" در منطقه قبايلي " خيبر" آن كشور ناپديد شده است.

عکس از آسوشيتد پرس

جايگاه پاکستان در مبارزه با هراس افکنی

2008-03-09T23:15:00Z

بخش پنجم

جنگ علیه ترور

فصل 20

آن روز که جهان را تغییر داد

11 سپتامبر 2001 دست کم در پاکستان روز پرحادثه یی بود. عصر این روز در حالی که خورشید در آسمان می درخشید، در کراچی بودم و روند کار را در باغستان زیبای آرامگاه بنیانگذار پاکستان قائد اعظم محمد علی جناح بررسی می کردم. از اینکه در شهر دوست داشتی ام به سر می بردم، خوشحال بودم. ولی نمی دانستم در دیگر گوشه گیتی رویدادی باز هم با استفاده از هواپیما به وقوع خواهد پیوست که مسیر زندگی من و پاکستان را دگرگون کند. نمی دانستم که قریب است وارد خط مقدم جبهه یک جنگ دیگر شویم؛ جنگی علیه سایه ها.

نزدیک دو سال پیش در آغاز توطئه هواپیماربایی، یاور نظامی ام در گوشم پس پس کرده بود که خلبان هواپیما مرا در اتاقک خلبان می خواهد. حالا بار دیگر نزدم آمد و پُس ـ پُس کرد: "یک هواپیما به یکی از برج های مرکز تجارت جهانی در نیویارک برخورد کرده است." با مرکز تجارت جهانی از وقتی آشنایی داشتم که تروریستان در 1993 سعی کرده بودند آنرا انفجار دهند. در اثر این انفجار، خسارات قابل توجهی وارد و شش تن هم کشته شده بودند. در 1995 رمزی یوسف، یکی از طراحان اصلی این حمله، به پاکستان فرار کرده بود و از سوی نیروهای امنیتی ما بازداشت شده بود.

ابتدا با رویداد 11 سپتامبر طوری برخورد کردم که گویا حادثه یی است که ضمن آن یک هواپیمای خصوصی کوچک دچار سانحه شده است. به بررسی روند کار باغستان ادامه دادم. اما نظریه یی مرتبا در کنج فکرم گوشزد می کرد که نکند این مورد، یک حادثه فوق العاده عجیب و غریب باشد؛ یا خلبان کاملا ناشایسته بوده که به چنین ساختمان بلندی کوبیده یا هم هواپیما چنان از کنترل خارج شده که دیگر قادر نبوده از کوبیدن به ساختمان جلوگیری کند.

وقتی به خانه بازگشتم، مستقیم در جلسه فرمانده قول اردوی (لشکر) کراچی شرکت کردم. شدیدا مشغول جلسه بودیم که یاور نظامی ام وارد اتاق شد و به دستک زدن کنترل تلویزیون پرداخت.

درحالی که کمی آشفته شده بودم، پرسیدم: "کدام گپ عاجلی شده؟"

او گفت: "صاحب، لطفا ببینید که در تلویزیون چه پخش می شود."

سی.ان.ان را پیدا کرد. آنچه را در تلویزیون دیدم، باور نمی کردم. ستون بزرگ دود از هر دو برج مرکز تجارت جهانی بلند شده بود. وحشت محض و درهم ریختگی مطلق حکمفرما بود. با خود گفتم که یک هواپیمای کوچک خصوصی نمی تواند عامل این حادثه باشد؛ لحظاتی بعد دریافتم که دو هواپیمای بویینگ پربار مملو از مسافران این فاجعه را به وجود آورده اند. هواپیماها ربوده شده و عمدا به برج های دوگانه کوبیده شده بودند. اینرا به ندرت می توان حادثه دانست؛ باید یک عمل عمدی و بی شرمانه تروریستان باشد. دریافتم که دو هواپیمای دیگر هم ربوده شده اند؛ یکی به پنتاگون برخورد کرده و دیگری به مزرعه یی در پنسلوانیا رفته است. مفسران در زمان واحد گفتند این یکی به سوی کاخ سفید رفته است. این اعلام یک جنگ بود.

هنوز پای تلویزیون نشسته بودیم که دیدیم یکی از برج ها فروریخت و چند دقیقه بعد برج دومی با خاک یکسان شد. باور نکردنی بود. دودناشی از تیل هواپیماهای در حال سوختن و خاک و آثار مخروبه، از بزرگترین ساختمان های جهان چنان صحنه یی را به وجود آورده بود که گویا بمب اتمی منفجر شده است.

بزرگی حملات آشکار بود؛ نیرومندترین کشور جهان در سرزمین خویش به وسیله هواپیماهای ربوده شده خویش مورد حمله قرار گرفته است؛ هواپیماهایی که چون موشک به کار رفته اند. این یک تراژیدی بزرگی بود و احساسات ابرقدرت جهان را برانگیخت. آمریکا مصمم بود که چون خرس زخمی، واکنش خشن داشته باشد. اگر مقصر این حمله القاعده شناخته شود، در آن صورت این خرس زخمی مستقیما به سوی پاکستان خواهد دوید. القاعده در کشور همسایگی ما افغانستان زیر حمایت طالبان ـ منفورترین افراد جهان ـ قرار داشت. نه فقط این، بلکه ما تنها کشوری در جهان بودیم که با طالبان و ملاعمر، رهبر آنها، رابطه دیپلماتیک داشتیم. برای ما 11 سپتامبر یک بازگشت قطعی از گذشته به آینده نامعلوم را رقم زد.

در کراچی به مقر والی رفتم. وزارت خارجه توصیه کرد که راجع به فاجعه یازده سپتامبر بیانیه یی بدهم. متن را سریع نوشتم و از طریق تلویزیون ملی گفتم که ما این عمل فرومایه را محکوم می کنیم و افزودم که علیه تروریسم در اشکال مختلف آن مبارزه می کنیم و در چنین زمان اندوهناک در کنار آمریکا ایستاده ایم و در حد توان به این کشور کمک خواهیم کرد.

.....................

بامداد روز بعد نشست مهمی را در مقر ولایت رهبری می کردم که یاور نظامی ام گفت کولین پاول، وزیر امور خارجه آمریکا پشت خط تلفن است. گفتم بگوید که خودم بعدا زنگ خواهم زد، اما یاورم اصرار ورزید که از جلسه بیرون شوم و به تلفن پاسخ دهم. پاول خیلی صاف و ساده گفت: "یا با ما هستید یا هم علیه ما." این را یک التیماتوم (تهدید) خشن دریافتم. هرچند برخلاف برخی گزارشهای منتشر شده، این گفتگو وارد جزئیات نشد. به او گفتم که با توجه به رنجش سالهای متمادی پاکستان از ناحیه هراس افکنی، ما در کنار آمریکا علیه تروریسم خواهیم ایستاد و همراه با این کشور علیه دهشت افکنی خواهیم جنگید. در این تماس تلفنی هیچ چیزی دیگر مذاکره نشد. فرصت داشتم عمیقا فکر کنم که پس از آن چه رویدادی به وقوع خواهد پیوست.

وقتی روز بعد به اسلام آباد بازگشتم، رییس عمومی آی.اس.آی که اتفاقا در واشنگتن به سر می برد، در مورد جلسه اش با ریچارد آرمیتاژ، معاون وزیر خارجه آمریکا از طریق تلفن به من معلومات داد. به گفته رییس آی.اس.آی، آرمیتاژ در ادامه گفته های کولین پاول به من، ضمن اظهارات شدیدا غیردیپلماتیک بی سابقه، گفته که ما نه تنها باید تصمیم بگیریم که در جانب آمریکا هستیم یا تروریستان، بلکه اگر جانب تروریست ها را برگزینیم، آنگاه آماده چنان بمبارانی باشیم که به عصر حجر برگردیم. این تهدید بی شرمانه، تکاندهنده بود، اما روشن بود که ایالات متحده آمریکا تصمیم گرفته پاسخ دهد، و پاسخ هم جدی باشد.

من گزینه های پیش روی پاکستان را بر اساس اصول نظامی مورد تحلیل منصفانه قرار دادم و جنبه های مثبت و منفی آن را سبک سنگین کردم. برای نوشتن سرمقاله های روزنامه ها و ساختن فیلم ها و جوسازی، عاطفه چیز خیلی خوبی است، اما نمی توان برای تصمیم گیری های حیاتی به آن اتکا کرد. بک رهبر باید آگاه باشد که در پشت تصمیمی که اتخاذ می کند، سرنوشت میلیون ها انسان و آینده کشورش قرار دارد. در چنین شرایط است که یک رهبر دچار تنهایی مطلق می شود. شاید این رهبر در حد زیادی به توصیه ها و مشوره ها گوش فرا دهد، اما در پایان کار که ناگزیر می شود به تنهایی تصمیم گیری کند، آنگاه به دشواری شرایط پی می برد.

تصمیمی که در جنگ با ترور اتخاذ کرده ام بر مبنای بهروزی مردمم و منافع ملی کشورم بوده است؛ برای من همیشه پاکستان در اولویت کارها قرار داشته است. سعی کردم پیش از تصمیم گیری، تحلیلی از شرایط داشته باشم. در یک جنگ فرضی، ایالات متحده را دشمن فرض کردم. اگر از ایالات متحده آمریکا پشتیبانی نمی کردیم، با واکنش قهرآمیز و خشن آمریکا رو برو می شدیم. بنابراین، سوال این بود که اگر وارد ائتلاف آنها نشویم، آیا می توان با آنها مقابله کرد و یورش شان را تاب آورد. البته که پاسخ منفی بود. به سه دلیل توان رویا رویی با آمریکا را نداشتیم: نخست، ضعف نظامی ما در مقایسه با قوت نظامی ایالات متحده آمریکا؛ در این مقابله احتمالی نیروهای نظامی ما کاملا نابود می شدند.
دوم ضعف اقتصادی ما بود. پاکستان نفت ندارد و ظرفیت آن را هم ندارد که در صورت حمله آمریکا اقتصاد خود را همچنان ثابت نگهدارد.

دلیل سومی و بدترین دلیل هم ضعف اجتماعی ما بود. ما از نبود یک شرایط منسجم و اتحاد واحد که بتوان تمام ملت را به یک جبهه فعال بسیج کرد، رنج می بریم. ما از هیچ نظر توان رویا رویی نظامی با ایالات متحده آمریکا را نداریم.
در آستانه این جنگ، همچنین منافع ملی خود را در نظر داشتم. ابتدا، هند سعی کرده بود با در اختیار دادن پایگاه های نظامی اش به آمریکا، پیشگام شود. اگر ما در کنار آمریکا قرار نمی گرفتیم، ایالات متحده پیشنهاد هند را می پذیرفت. آنگاه چه اتفاق می افتاد؟ در آن صورت، هند در رابطه به مساله کشمیر یک فرصت طلایی به دست می آورد. امکان داشت هندی ها عملیات محدودی را در آنجا راه می انداختند و آنگاه در همکاری با ایالات متحده آمریکا و سازمان ملل متحد مرزها را مشروعیت می دادند و وضع فعلی را به شکل دایم در می آوردند. ایالات متحده آمریکا هم راهی جز تایید این طرح هند نداشت.

دوم اینکه امنیت نقاط مهم استراتیژک ما به مخاطره می افتاد. ما نمی خواستیم در زمینه تسلیحات هسته یی توازن قدرت نظامی خود را با هند از دست دهیم و یا این دستآوردهای خود را به ویرانی بسپاریم. اینکه ایالات متحده آمریکا هرگز با کشور اسلامی که جاه طلبی دستیابی به تسلیحات هستی یی دارد، راحت نیست، دیگر راز نمی باشد و بدون شک آمریکایی ها از این فرصت استفاده کرده یورشی به راه انداخته و توانایی های هسته یی ما را ویران می کردند. البته نیاز به گفتن ندارد که هند هم در چنین عملیاتی دوشادوش آمریکا وارد عمل می شد.

مساله سوم زیرساخت های اقتصادی پاکستان بود که ظرف نیم قرن ساخته شده است و احتمال می رفت در این جنگ یکشبه متحمل خسارات سنگین شود.

بنابر این، سوال نهایی که وجود داشت این بود که آیا ویرانی پاکستان در راه طالبان، در جهت منافع ملی این کشور هست؟ آیا طالبان ارزش آنرا داشتند که ما به خاطر شان دست به انتحار می زدیم؟ پاسخ این سوال یک نه محکم است. درست است که پس از عقب نشینی نیروهای شوروی، افغانستان از سوی ایالات متحده آمریکا به حال خود رها شده بود، و ما برای ظهور طالبان در این کشور کمک کردیم. ولی حتی ایالات متحده آمریکا در مرحله جنینی، طالبان را مورد تایید قرار داده بود. امید ما این بود که طالبان که بر اساس جانفشانی های مذهبی و اصول حقیقی دین اسلام ریشه گرفته بود به کشور ویران شده افغانستان وحدت و صلح ارمغان آورد. اما آنها دچار تعصب بی جای مذهبی شدند. تعصبی که از سوی نیمچه ملاهای تاریک اندیش تلقین شده بود؛ تعصبی که مخالف مدرنیته، دانش، روحیه پیشرونده اسلام و اکثریت مردم پاکستان بود.

در واقع، وقتی طالبان در افغانستان به قدرت رسیدند، پاکستان بخش اصلی وسیله نفوذ بر این گروه را از دست داد. صلحی که آنها برای افغانستان به ارمغان آوردند، شبیه صلح و خاموشی در گورستان بود. به رغم آن، ما به دلایل ژیوستراتیژیک از آنها پشتیبانی کردیم. اگر روابط را با آنها خراب می کردیم، در مرز غربی خود نیز یک دشمن پیدا می کردیم. و یا هم خلای قدرت سیاسی در افغانستان به وجود می آمد که ضمن آن ائتلاف شمال روی کار آمده و عناصر ضد پاکستانی صاحب صلاحیت می شدند. ائتلاف شمال تحت حمایت روسیه، هند و ایران قرار داشت. اما با فرارسیدن فاجعه یازده سپتامبر، دیگر تحت فشار این نگرانی ها قرار نداشتیم. بلکه نگرانی های تازه و خطرناک تری پیدا شده بود. در این زمان می توانستیم از طالبان فاصله بگیریم. در هر صورت، طالبان شانس باقی ماندن را نداشتند. پس چرا ما منافع ملی خود را در راه یک رژیم بدوی قربانی می کردیم که چه دیر یا زود با شکست رو برو می شد؟

از سوی دیگر، اگر در این جنگ در کنار آمریکا قرار می گرفتیم، منفعت های متعددی برای پاکستان در پی می داشت. ابتدا، قادر می شدیم که تندروی را از جامعه خود برکنیم و تروریست های خارجی را از محیط خود برانیم. پاکستان توانایی انجام این کار را به تنهایی نداشت؛ نیاز به حمایت تکنیکی و مالی ایالات متحده داشتیم تا قادر به شناسایی و شکست این تروریست ها شویم. ما سال ها بود که قربانی تروریسم ناشی از طالبان و القاعده و گروه های همکارآنها بودیم. در سابق حکومت های پاکستان با گروه های مذهبی پیکارجو برخورد شک برانگیز داشتند. رویه یی که تندروی و افراطگرایی را در کشور ما گسترش داد. جنرال ضیاء رسما در جبهه حمایت سیاسی از آنها رفته بود و نواز شریف هم به دنبال تعیین خویش به حیث "امیر المومنین" بود که چیزی مشابه به پیشوای ملی است. در مورد خود می خواهم بگویم که من همواره یک مسلمان مدرن بوده ام و هرگز با شیوه کار و طرز تفکر بنیادگرایان راحت نبوده ام. فبروری 2001 شماری از سازمان های مذهبی افراطگرا را غیرقانونی ساختم و علیه آنها وارد عمل شدم؛ زیرا که این سازمان ها درگیر ترویج افراطگرایی مذهبی بودند. اما با حادثه 11 سپتامبر، فرصت قوی تر و مناسب تری برای رویارویی با تندروان مساعد شد. دوم اینکه هرچند قرار گرفتن در خط مقدم مبارزه با تروریسم ممکن باعث فرار سرمایه گذاری خارجی می شود، اما سود اقتصادی معینی نظیر برخورد سهل انگارانه با قروض پاکستان و برداشتن تحریم های اقتصادی را به همراه می داشت. مساله سوم هم اینکه پس از در انزوا قرار گرفتن پاکستان به سبب آزمایش های هسته یی، این کشور بار دیگر از بازیگران اصلی در منطقه می شد.

واکنش داخلی در پاکستان چطور خواهد شد؟ یقینا ملاها علیه پیوستن پاکستان به ائتلاف به رهبری آمریکا قرار می گرفتند و به جاده ها می ریختند. به دلایل روشن، در ایالت شمال غربی سرحد که با افغانستان هم مرز است، واکنش تند انتظار می رفت. سند ـ به ویژه کراچی ـ و بلوچستان نسبت به این تصمیم بی طرف باقی می ماندند. اما پنجاب که در قلب پاکستان قرار دارد، چطور؟ آیا واکنش مردم در آنجا منفی می بود؟ من فکر کردم که تا اندازه زیادی واکنش ها در این ایالت منفی نخواهد بود. اگر می توانستم به پنجابی ها تفهیم کنم که چرا جانب آمریکا را گرفته ام، آنها قادر به درک استدلال هایم می بودند. به ویژه این استدلال را که چه فایده یی دارد برای به دست آوردن هیچ چیز، یک ابر قدرت را علیه کشور خود تحریک کنیم. پنجابی ها مردم خیلی پراگماتیک هستند. مردم کراچی مختلط است. چون این شهر دارای مراکز تجاری متعدد است و برخی هم در گردانندگی تندروان ایالت سرحد قرار دارد. به یقین راه اندازی تظاهرات خیابانی انتظار می رفت. اما بدنه اصلی مردم کراچی از معترضان حمایت نمی کردند. بنابر این، براساس دریافت ظرافت های اجتماعی و درک سالم از فرهنگ مردم، نظرم این بود که هرگز راهپیمایی و واکنش غیرقابل تحمل در کشورم صورت نخواهد گرفت.

این یک تحلیل منصفانه و بدون ملاحظه بود که خارج از احساسات و در جهت منافع کشورم انجام داده بودم. زبان غیردیپلماتیک ریچارد آرمیتاژ ـ که جای تاسف دارد ـ هیچ تاثیری روی تصمیمم نگذاشت. ایالات متحده آمریکا هم هر آنچه را در راستای منافع ملی آن کشور قرار داشت، انجام می داد و ما هم اقداماتی را که در راستای منافع ملی ما بود، روی دست می گرفتیم. منافع خودی و حفاظت از خود در محور این تصمیم قرار داشت. نیاز به گفتن ندارد که اظهارات آرمیتاژ خیلی موجب عصبانیتم شد. این از تحمل یک سرباز خارج است که قادر نباشد به تهدید و اخطاریه شدید کسی پاسخ دهد. هرچند باید گفت که پسان، آرمیتاژ را انسان مهربان و دوست خوب پاکستان یافتم.

13 سپتامبر 2001، وندی چمبرلین، سفیر آمریکا در پاکستان، یک بسته حاوی هفت تقاضای کشورش را برایم وسیله شد. این تقاضاها که همچنین از سوی وزارت خارجه آمریکا به وزارت خارجه ما از طریق آنچه انتقال پیام غیرکاغذی خوانده می شود، رسیده بود،به قرار ذیل است؛

به فعالیت های القاعده در مرزهای تان خاتمه دهید، انتقال دریایی اسلحه را از طریق پاکستان قطع کرده و به تمام کمک های لوژیستکی به بن لادن پایان دهید.

حق پرواز و نشست به هواپیماهای آمریکایی دهید تا تمام عملیات های ضروری نظامی واستخباراتی این کشور صورت گیرد.

قلمرو مورد نیاز از جمله بندرگاه های دریایی، پایگاه های هوایی و موقعیت های استراتیژک در امتداد مرز را برای نیروهای اطلاعاتی نظامیان آمریکایی و کشورهای عضو ائتلاف و سایر پرسونل فراهم کنید تا عملیات ضروری علیه نفوذ تروریسم و حامیان آنها صورت گیرد.

فورا اطلاعات، مدارک و اسناد مربوط به مهاجرین در اختیار آمریکا قرار داده شود تا از اعمال تروریستی برنامه ریزی شده علیه آمریکا، دوستان و هم ائتلافی هایش جلوگیری شده و به آن پاسخ داده شود.

به محکوم کردن اعمال تروریستی 11 سپتامبر و هر عمل تروریستی دیگر علیه ایالات متحده آمریکا، دوستان و مؤتلفانش ادامه دهید و تمام اظهارات داخلی در زمینه حمایت از تروریسم علیه آمریکا، دوستان و مؤتلفانش را خاتمه دهید.

انتقال نفت و تیل و سایر مواد را به طالبان و نیز رفتن جنگجویان دواطلب به افغانستان را که می تواند برای بلند بردن ظرفیت جنگی طالبان یا هم بلند بردن سطح تهدید تروریسم استفاده شود، قطع کنید.

با دریافت شواهد قوی مبنی بر فعالیت شبکه القاعده و اسامه بن لادن در افغانستان و ادامه حمایت افغانستان و طالبان از اسامه، پاکستان روابط دیپلماتیک خود با حکومت طالبان را قطع خواهد کرد، به حمایتش از طالبان پایان خواهد داد و آمریکا را در برنامه های بعدی برای از بین بردن اسامه بن لادن و شبکه القاعده همکاری خواهد نمود.
برخی از این خواسته ها نظیر "قطع تمام بیانات داخلی در حمایت از تروریسم علیه آمریکا، دوستان و مؤتلفانش" مضحک و خنده آور بود. این نوع تقاضاها بستگی به تفسیر قانونی از آنچه حمایت گفتاری از تروریسم خوانده می شود، دارد و اینکه تا چه اندازه باید پیش رفت تا آزادی بیان نقض نشود. درخواست " با دریافت شواهد قوی مبنی بر فعالیت شبکه القاعده و اسامه بن لادن در افغانستان و ادامه حمایت افغانستان و طالبان..." را نیز ضد و نقیض یافتم. زیرا که اگر ایالات متحده هنوز سرگرم پیدا کردن شواهد بود، چطور می توانست این قدر مطمئن باشد که "اسامه بن لادن و شبکه القاعده در افغانستان" عاملان فاجعه یازده سپتامبر است؟ همچنین فکر کردم که درخواست از ما برای قطع روابط دیپلماتیک با افغانستان تحت رهبری طالبان در صورت ادامه حمایت این کشور از اسامه بن لادن و شبکه القاعده هم منطبق با واقعیت نبود. چرا که دست کم تا سرنگونی طالبان، نه تنها ایالات متحده آمریکا برای دسترسی به افغانستان به پاکستان نیاز داشت، بلکه این نوع تصمیم ها مربوط به امور داخلی یک کشور می شود و نمی توان آنرا به کشوری دیکته کرد. اما هیچ جای سوال ندارد که این سند با شتابزدگی تهیه شده بود. ما با قطع فعالیت های تروریسی در اشکال و انواع مختلف آن هیچ مشکلی نداشتیم. پیش از اینکه ایالات متحده آمریکا قربانی تروریسم شود، ما سعی کردیم این مبارزه را آغاز کنیم.

اما ما نمی توانستیم تقاضاهای شماره 2 و 3 را بپذیریم. چطور ممکن بود به ایالات متحده آمریکا اجازه "پروازها و حق نشست" را بدون به مخاطره انداختن نقاط مهم استراتیژیک خود دهیم؟ من پیشنهاد دادم که از یک گوشه خیلی کوچک بدور از مناطق حساس، پروازهای شان را انجام دهند. و همچنین نمی توانستیم به ایالات متحده آمریکا "اجازه استفاده از بندرگاه های دریایی، پایگاه های هوایی و نواحی استراتیژیک را در امتداد مرزها" دهیم. درخواست در اختیار گذاشتن بندرگاه های دریایی و پایگاه های هواپیماهای جنگی خود به آمریکا را رد کردیم. ما فقط استفاده از دو پایگاه هوایی "شمسی" در بلوچستان و "یعقوب آباد" در سند را برای نیازهای لوژیستیکی و ترمیم هواپیماها اجازه دادیم. هیچ حمله یی نباید از این دو پایگاه صورت می گرفت. ما اجازه "عام و تام" هیچ چیزی را ندادیم.

برای بقیه تقاضاها می شد که چاره یی یافت. خوشحال شدم که دولت ایالات متحده آمریکا پیشنهاد متقابل ما را بدون ایراد پذیرفت. از افترائات وارده به من که می گویند تمام تقاضاهای آمریکا را ضمن گفتگوی تلفنی با کولین پاول با طیب خاطر پذیرفتم، تکان خورده ام. پاول هیچ شرط و شرایطی برایم تعیین نکرد. این تقاضاها روز سوم حملات، از سوی سفیر آمریکا به من آورده شد.

وقتی تصمیم خود را گرفتم، پیشنهاد را به کابینه پیشکش کردم. آنگونه که انتظار می رفت، نگرانی هایی از سوی برخی از وزیران به میان آمد که چرا با آنها مشوره صورت نگرفته است. به دنباله آن ضمن جلسه با فرماندهان قول اردوها نیز شک و تردیدهایی مطرح شد. در هر دو جلسه تحلیلم را با جزئیات ارایه دادم و توضیح دادم که چرا و چگونه چنین تصمیمی اتخاذ کرده ام. تمام سوال ها را پاسخ گفتم تا اینکه همه شک ها مرفوع شد و به اشتراک نظر رسیدیم. 19 سپتامبر از طریق رادیو و تلویزیون ملی تصمیم خود را به اطلاع مردم رساندم. آنگونه که پیش بینی کرده بودم، واکنش ها محدود و قابل اداره بود.

سپس روند دیدار با اقشار مختلف جامعه را آغاز کردم. از 18 سپتامبر تا 3 اکتبر با روشنفکران، سردبیران مطرح روزنامه ها، ستون نویسان برجسته، دانشگاهیان، رییسان قبایل، دانشجویان و رهبران اتحادیه های کارگری دیدار کردم. 8 اکتبر نیز با هیاتی از کشور چین ملاقات کردم و این تصمیم را با آنها مورد بحث قرار دادم. سپس به تمام قطعات ارتش کشور رفتم و با سربازان حرف زدم. همه به حق نگران بودند که اگر افغانستان هدف بمباران قرار گیرد، بسیاری از مسلمانان معصوم کشته خواهند شد. من این اضظراب را با گفتن اینکه ابتدا سعی خواهیم کرد ملاعمر را وادار به اخراج اسامه بن لادن و فرماندهان ارشدش از افغانستان کنیم، آرام ساختم و گفتم که در آن صورت، افغانستان از حملات نظامی آمریکا مصون خواهد ماند.

حالا دیگر تمام داستان روی دو نفر می چرخید؛ ملاعمر و اسامه بن لادن

ادامه دارد

اشاره: اين مطلب از نسخه ی نخست کابل پرس^? به اين نسخه منتقل شده است

جنرال پرویز مشرف، رییس جمهور پاکستان، اخیرا کتاب جنجال برانگیز خاطراتش (در خط آتش) را که به نحوی تاریخ سیاسی و نظامی کشورش از زمان بوجود آمدن آن در سال 1947 هم هست، نوشته و انتشار داده است. این کتاب به مسایل پیچيده و جهانی مرتبط با پاکستان از جمله رویارویی مرتب این کشور با هند، مساله گسترش تسلیحات هسته یی این کشور، نقش پاکستان در تولید مجاهدین افغان، ظهور طالبان و هراس افکنی در منطقه پرداخته است. یک بخش خواندنی و اصلی این کتاب به مساله مبارزه پاکستان با هراس افکنی اختصاص یافته است. این کتاب را اخیرا محترم سید هارون یونسی به دری برگردان کرده است که به زودی به دسترس خواننده ها در افغانستان قرار خواهد گرفت. (اين کتاب منتشر شد) کابل پرس تصمیم دارد که بخش هایی از این کتاب را بطور مسلسل منتشر کند و اینگونه از جناب آقای هارون یونسی اظهار سپاس و امتنان می نماید.

تاريخ انتشار قبلی: 30 قوس سال 1385

مرگ بی نظیر، موج نگرانیها وتاثیرآن بر اوضاع افغانستان

2008-01-04T23:05:00Z

بی نظیر، بی نظیربود؛

رییس جمهور کرزی پس از شنیدن مرگ نا بهنگام خانم بوتو پرچم کشور را 24 ساعت به حالت نیمه بر افراشته درآورد . آنگونه که رسانه ها گزارش داده اند، رییس جمهور کرزی درست چند ساعت قبل از مرگ بوتو با وی ملاقات کرده بود.
گفته میشود خانم بوتو دراین ملاقات ازمقابله با تروریسم بصورت قاطعانه حمایت کرده وبه حامد کرزی وعده داده بود که درصورت پیروز شدن در انتخابات، درروابط خود با افغانستان تجدید نظر خواهد کرد. اومبارزه قاطعانه با تروریسم را به حامد کرزی وعده داده بود چیزیکه افغانستان شدیدا با آن نیاز دارد. خواست که تاکنون از جانب پاکستان عملی نشده ورییس جمهور" مشرف" همیشه درحمایت از تروریسم از سوی افغانستان متهم شناخته میشود.

بی نظیر هفت سال پیش در گفتگوی با یک روزنامه غربی(لوموند) اذعان کرده بود که" فکر ساختن طالبان از انگلیس، اجراء آن بعهده آمریکا، هزینه آن به عهده عربستان سعودی بود ومن زمینه آنرا فراهم کرده بودم"
درواقع او اعتراف کرده بود که در ساخت وساز طالبان، برخی کشورهای که امروز با طالبان به عنوان یک گروه تروریست می جنگنند نقش محوری داشتند.اما پس از قریب ده سال ، بی نظیر آمده بود که با حمایت غرب با تروریسم بجنگد.این موضوع از گفته های مقامات غربی واظهارات اوبخوبی آشکار بود.

کارشناسان امور سیاسی اذعان کرده اند، مرگ نا بهنگام خانم بوتو آرزوهای نیم بند دولت حامدکرزی را در پروسه جنگ با تروریسم، بکلی فروریخت زیرا او که تحصیل کرده غرب بود با آمدن دوبارش در پاکستان وخلق موج جدید، توجه زیادی از کارشناسان ایالات متحده آمریکا را به خود جلب کرده بود از سوی دیگراتحادیه اروپا، روسیه ، چین ، هند ، افغانستان وبرخی کشورهای منطقه نیز بر نقش او درتامین ثبات در پاکستان و تاثیر آن بر اوضاع نا بسامان افغانستان ، خوش بین بودند.

رییس جمهور کرزی پیش از سفرخود به اسلام آباد ، خوش بینیش را از نتیجه انتخابات آینده پاکستان اعلام کرده بود زیرا دولتمردان کابل پیروزی خانم بوتو را قطعی میدانستند واین پیروزی تاثیرفروان به اوضاع افغانستان داشت. اکنون با قتل بوتو وابهامات در انتخابات پاکستان، رییس جمهور کرزی نیز مانند باقی رهبران به نتیجه این انتخابات باشک وتردید می بیند. وقتل بوتو امیدوآرزوی دیرینه افغانستان را به یاس ونا آمیدی مبل کرد.

حزب مردم با آمدن خانم بوتو درعرصه سیاسی پاکستان به یک اپوزیسیونی قدرت مند سیاسی مبدل شده بود وائتلاف احتمالی این حزب با پرویز مشرف ، میتوانیست زمینه های شکل گیری سکولاریسم در پاکستان را تقویت بخشد چیزیکه غرب سخت بدنبال آن درپاکستان است وافغانستان نیز از آن نفع میبرد زیرا همیشه از سوی افراطیونی مذهبی امنیت کشور به چالش گرفته شده است . خانم بوتو از تقویت دموکراسی ومقابله با تروریسم وروابط حسنه با همسایه ها حمایت قاطعانه کرده بود وبنیادگرای را خطر جدی برای منطقه ازجمله پاکستان میدانیست .
ملاقات حامدکرزی با چنین داعیه داری پاکستانی، بدونشک خشم افراطیونی مذهبی را درحلقات بنیادگرا وتاثیر گذار پاکستان سبب خواهد شد چیزیکه دولت افغانستان را نگران کرده است .

تحولات ماهای اخیر درپاکستان ، این کشور را به بحران سیاسی فرو برد واین بحران با شکل گیری جدید جبهه افراطیون مذهبی درقالب" طالبان پاکستانی" وابهامات در انتخابات ،شکل وجان تازه ای بخود گرفته است ودولت افغانستان حق دادر از این وضعیت نگران باشد . درکنار نگرانی ناشی از بحران سیاسی درپاکستان وتاثیر آن بر اوضاع امنیتی افغانستان، ادامه این بحران مشکلات فروانی اقتصادی را درکشور نیز سبب خواهد شد.
بیشترن مواد مورد نیاز خصوص مواد اولیه خوراکی افغانستان از پاکستان تامین میشود بنابراین نبود امنیت مواصلاتی وبحران اقتصادی پاکستان ، تاثیر مستقیم به بازار افغانستان میگذارد .افزایش سرسام آور قیمتها از همین حالا در بازار کابل بخوبی مشاهده میشود. بنا بر این تداوم بحران در پاکستان ، افغانستان را متاثیر خواهد ساخت.
پاکستان پس از مرگ خانم بوتو یگ باردیگربه یکی از تاثیرگذارترین کشورها برای افغانستان مبدل شده وایالات متحده از ادامه بحران وتاثیرآن بر افغانستان ابراز نگرانی کرده است . برخی کشورهای غربی ازجمله ایالات متحده آمریکا از حضور وشکل گیری مجدد طالبان واقاعده در مرزهای افغانستان وپاکستان بشدت نگران شده وبی ثباتی احتمالی ورو به افزایش پاکستان را برای افغانستان خطر آفرین ومرگ آفرین میخوانند . بویژه اعلام موجودیت گروهی به رهبری بیت الله محسود یکی از تندرو ترین وافراطی ترین بنیادگرا درکنار طالبان افغانستان والقاعده ، نقل وانتقالات لوجستکی نیروهای ائتلاف که از خاک پاکستان به افغانستان صورت میگیرد، را با مشکل اساسی مواجه خواهد ساخت. امریکه هم برای نیروهای ائتلاف وخصوص نیروهای ایالات متحده آمریکا دشوار خواهد بود وهم برای ارتش افغانستان . زیرا بیت الله محسود رهبر جدید طالبان در پاکستان سوگند خورده است که کنترل دوطرف سرحد را خواهد گرفت.
احمدبصیربیگزاد.

خدا بیامرزد مادر طالبان را

محمد هدایت — 2007-12-31T23:00:00Z

در هفته گذشته در خبرها آمده بود که یک پیر زن پاکستانی درحالی که تمام بدن خود را با مواد منفجره پوشانده بود وبه گمان خود می خواست خودش جام شهادت بنوشد و در کام مردم بیگناه ما زهر ترور را بریزد ، در شهر جلا آباد افغانستان دستگیر شد. یک هفته نگذشت که یکی از مهم ترین خبرهای روز روی تلکس خبرگزاریها قرار گرفت: بوتو ترور شد!

همه این خبرها نشانه هایی هستند که این روزها در منطقه شناور تر شده و بدون تردید این دالها دارای مدلولهای اسرار آمیز ی هستند که چندان روشن نیستند، چون مدلول ها را فرهنگ مردم منطقه نساخته اند، بلکه در سایه اشباح ساخته شده اند. به راستی در میان این دالها ومدلول های سرگردان ، دال مرکزی کجا است؟ شاید پاسخ این پرسش به این زودیها بدست نیاید ولی عجالتا می توان گفت که دال مرکزی کنترل مراکز انرژی هسته ای در منطقه است .

نگارنده از ترور وخشونت سخت متنفر است ، اما از آنجا که یک تبعه آواره افغانستان است وزهر خشونت را با گوشت وپوست خود لمس کرده است ، نمی تواند درته دل بر فرجام خواهی خداوند وعدالت وی و نیز برحقیقتی که در پس اشک های یتیمان و خون های جاری شده پدران شان نهفته است، درود نفرستد. البته از کودکی به ما یاد داده اند که وقتی نامی از مردگان می بریم باید بگوییم : خدا بیامرزدش !

از روزی که سیاست دوستونی ایالات متحده در منطقه خاورمیانه با سرنگونی مهره بد فرجامی به نام شاه ایران، فروریخت و ایالات برای مبارزه با ویروس کمونیسم ، آلترناتیوی به نام پاکستان به جای رضا شاه پیدا کرد، ستاره بخت مردم افغانستان افول کرد وهنوز که هنوز است ، روزگارما سیاه است و مردم افغانستان قیمت این جا به جایی را می پردازد. دراین بازی بزرگ وبه عبارتی در این جنگ اشباح بوتو فقط یک مهره بود وبس ، مهره ای که آخر خر مهره شد. حقیقت مطلب این است که بوتو مادری بود که در سر یک چهار راه استراتژیک آستن طالبان شد و آن را درافغانستان وضع حمل کرد. پدر اما کی بود؟ هنوز معلوم نیست ولی نگارنده اعتقاد دارد که روزگاری چهره ها آشکارتر شده ودر پیشگاه تاریخ سیه روی خواهند شد. متاسفانه سرزمین ما افغانستان محلی است که وقتی مادران بد کاره روزگار در فاحشه خانه های اطراف افغانستان حامله می شوند، در برهوت افغانستان وضع حمل می کنند. این است که افغانستان هرروز جنگ است وجنگ است وجنگ و... آیا روزی خواهد آمدکه سرزمین ما از فرزندان نامشروع و خیابانی پاک شود؟

بازهم سخنی را از بزرگی تکرار می کنم که گفت بود : بگذار این روز های حرام بگذرد!

بگذار تا حتی پیر زن پاکستانی جوان مارا در خاک وخون بکشد و جوان پاکستانی مادران مارا سیه پوش کند ولی روزی این چرخ طوری دیگر خواهد گشت.

از حقایق آمیخته به طنز که بگذریم وکمی جدی تر سخن بگوییم، بی نظیر بوتو که روزگاری کارگردان اصلی پروژه طالبان به شمار می رفت وخود نیز می دانست که وی نیز جزئی ازیک پروژه بزرگ تر است، ولی هرگز به چنین روزی نمی اندیشید که شریک ویا شرکای وی در مرگ وی تنها ابراز تاسف کنند ودر ته دل بر بازیهای روزگار بخندند.

با تحلیل نشانه های شناور در منطقه می توان حدس زد که دست اندر کاران سیاست جهانی بعد از حضور دوامدار در افغانستان و عراق وتعطیل کردن موقتی پرونده ایران با انتشار یک گزارش خود ساخته وخود بافته ، اینک بحران را به کشوری هدایت می کنند که دارای سلاح های کشتار جمعی است و بیش از حد به لانه تروریسم بدل شده است. آنها به خوبی آگاهند که اگر بیش از این به القاعده در پاکستان اجازه فعالیت بدهند، ممکن است بهایی سنگین تری بپردازند. تازه با ایجاد یک بحران جدید در منطقه می توان به خوبی آب را گل آلود کرد وماهی های فربه تری بدست آورد.

اینک از قضای روزگار وبه طور اتفاقی گوی بحران در زمین کشوری افتاده است که سالها است بحران سازی در کشور مارا مدیریت می کند واین تنها یک شانس طلایی برای سیاست گذاران کشور مااست که آیا می توانند از این فرصت استفاده کرده وخود را به جای یک مهره چندین ساله در منطقه جا بزند وبدین ترتیب دال مرکزی را پشت سر گذاشته و یک گام به پارادایم نزدیک ترشود؟

پاکستان، تروریزم و اهرم های مخفی قدرت

حکيم نعيم | Hakeem Naim — 2007-12-29T17:58:00Z

فضای اختناق, ترور, وحشت و ترس بعد از 11 سپتمبر به همان اندازه که به دیکتاتوران پیدا و پنهان جهان کمک کرده است, به پیمانه وسیعی هم بقای نسل انسان در جهان را تهدید میکند. 11 سپتمبر نقطه آغاز یک پروژه بزرگ

تندروانه از طرف گروه های که سالهاست در راستای سلطه جویی در جهان فعالیت میکنند, میباشد. از بین بردن امید به آینده و بی ثباط ساختن مناطقٍ که خطرناک خوانده میشوند, از اهداف محوری برای تطیبیق این پروزه بشمار میرود. آنهای که در تبانی با اهرام مخفی قدرت صاحبان اصلی این استیلاگرایی مخفی خوانده میشوند, مجبور بودند که دنیا را به یک جنگ تمام عیار خوب و بد, سیاه و سفید که در هر دو طرف دست های پنهانی خود شان موجود است, با چاشنه مدنیت و مذهب بکشانند.

کتابی که تحت عنوان, جدول زمانی ترور, به کوشش و گرداننده گی آقای پاول تامسن و مرکز پژوهش تعاونی به چاپ رسیده است, تمامی اخبار مربوط به اسامه, 11 سپتمبر و واکنش امریکا به آن, افغانستان, پاکستانو شرق میانه را که در رسانه های خبری معتبر دنیا انتشار یافته است,تاریخ وار, بدسترس خواننده گان قرار داده است. همانطوریکه که آشکار است در هر خبر, مقاله و مطلب یک راز پنهانی نهفته است. اگر نقاط راز دار اخبار مربوط به 11 سپتمبر و ترور دولتی را با هم وصل کنیم, میتوانیم به عمق سخنان آقایان بوش و بلر به مثابه سخنگویان اهرام مخفی قدرت جهان که درست در نخستین روز های بعد از 11 سپتمبر گفته بودند, " جنگ بر علیه تروریزم یک جنگ طولانی خواهد بود که شاید هم چندین دهه داوام کند وتنها به یک کشور محسوس نمیباشد.", به ساده گی پی ببریم. تنها میشود به سخنان آقای جرمی سکاحیل نویسنده کتاب مشهور "بلک واتر" اشاره کرد که در کنفرانسی گفته است, " مناطق ایرا که ادعا

میشود پناه گاه های تروریست هاست, سالها تحت تسلط دولت بریتانیا قرار داشت و انگلیس ها با تمام خصوصیات مردمان آن به خوبی آشنا هستند. و همچنان نام اکثریت از رهبران قبائل و وابسته گان نزدیک شان که در دو طرف خط دیورند زنده گی میکنند در لیست معاش سیا موجود است. ویا رسول سیاف, استاد و پدر معنوی خالد شیخ محمد کسی که پلان کننده و تنظیم کننده حادثه 11 سپتمبر خوانده میشود,(1) یکی از رهبران قدرت مند افغانستان است. بناً جنگ با تروریزم مضحکه ای بیش نیست و فقط و سیله ایست برای رسیدن به اهداف پروژه تسلط به جهان."

پاکستان از کشور های محوری در این پروژه خونین استعماری به شمار میرود. سردمداران قدرت در پاکستان با تکیه به اینکه هر ماجراجویی پنهانی به نفع پاکستان است, آگاهانه و یا نا آگاهانه در گودال تزویر اهرام قدرت جهانی گیر افتاده اند. نقش ای اس ای پاکستان که محصول سرمایه گذاری مستقیم قدرت جهانی در منطقه است, در حادثه 11 سپتمبر آنقدر برجسته بود که درست چند روز بعد از 11 سپتمبر چندین رسانه معتبر خبری از ارتباط مستقیم ای اس ای با "تروریستان" حملات 11 سپتمبر خبر دادند. حتی وال ستریت ژورنال که همیشه به طرفداری دولت پاکستان در جدال های منطقوی نشرات داشته است, به تاریخ 10 اکتوبر 2001 نوشت که " جنرال محمود احمد رئیس ای سی ای, ارتباط مستقیم با سعید شیخ مسول مالی حملات 11 سپتمبر داشت و طبق هدایت جنرال محمود سعید شیخ به مبلغ صد هزار دالر امریکایی به محمد عطا ارسال داشته است. و بنابر فشار دولت امریکا جنرال محمود از وظیفه اش برکنار شده است."(2) بعد از آن, اخبار و اطلاعات مربوط به ارتباط ای اس ای با حملات 11 سپتمبر در هیچ جای دیگر به شمول اسناد دولت امریکا در مورد 11 سپتمبر که به دسترس عامه قرار گرفته است, انتشار نیافت ولی شاید در آینده نزدیک در پروسه بی ثباط ساختن پاکستان مورد استفاده قرار گیرد.

هر چند باید قبل از آغاز بی ثبات ساختن پاکستان باید جنگ با ایران آغاز میشد؛ فقط اهرام پنهانی قدرت نتوانستد افکار عمومی کشورهایشان را که یگانه رقیب خود میخوانند, به جنگ در مقابل ایران آماده سازند. با بی ثباط ساختن پاکستان بر علاوه اینکه میتوان کنترول سلاح های اتومی پاکستان را بدست آورد, که هر چند سرو صداهای در این زمینه شنیده میشود که باید کنترول سلاح های اتومی پاکستان به ناتو واگذار شود, نیز میتوان ایران را یگانه عامل بی ثباطی در منطقه نشان داده به آسانی اشغال کرد.

با تکیه به آنچه که گفته آمدیم, خانم بینظیر بوتو یکی از قربانیان پروژه بی ثباطی پاکستان که خود هم ناآگاهانه در آن نقش داشت, میباشد. او باید کشته میشد زیرا نتواست و یا شاید هم اجازه نیافت تا به مانند نیکلای سارکوزی, که حتی توانست از طالبان هم در مبارزه انتخاباتی اش استفاده کند (3), در تبانی با باداران قدرت مند جهانی اش هوشیارانه عمل کند. قتل خانم بوتو بدون شک نقطه عطفی که زوال پاکستان و حتی تجزیه پاکستان را در قبال خواهد داشت, در تاریخ معاصر پاکستان خواهد بود.

جا دارد, نوشته شود که هر چند در آینده بسیار نزدیک شاهد یک نوار ویدیوی یا صوتی یکی از رهبران(! ) مشهور و به ظاهر اسلام گرا که قتل خانم بوتو را به عهده خواهد گرفت, خواهیم بود, ولی ای کاش فضای مساعد سیاسی- امنیتی وجود میداشت که یک تحقیق بی طرفانه در مورد ارتباط خروج دو دیپلومات کهنه کار اروپائی از افغانستان که سالهاست فعالیت های پنهانی را به پیش میبردند, با حادثه ترور خانم بوتو صورت میگرفت. آنهای که سالهاست برای دوستان شان( ! )امکانات مالی و استراتیژی سیاسی - نظامی فراهم میکردند, چرا و چطور به یک باره گی باید افغانستان را ترک میگفتند؟ جواب واقعی به این سوال کمک خواهد کرد تا زاوایای تاریک قتل خانم بوتو روشن گردد.

یاداشت ها:

(1) در راپور رسمی کمیسون 11 سپتمبر دولت امریکا آمده که "سیاف استاد و پدر معنوی خالد شیخ محمد تنظیم کننده و پلان کننده حملات 11 سپتمبر بوده است.

(2) Thompson, Paul. The Terror Timeline. Neu York : HarperCollins, 2006.

(3) آقای سارکوزی در جریان مبارزات انتخاباتی اش به کرات اظهار داشت که در صورت پیروزی نیروهای فرانسوی را از افغانستان خارج خواهد ساخت. جالب است که درست در زمان انتخابات فرانسه طالبان چند تن از شهروندان فرانسوی را به گروگان گرفته بودند وخواهان خروج نیرو های فرانسوی از افغانستان بودند. حتی یکبار طالبانی که به قول خودشان انتخابات و دموکراسی را معادل کفر و الحاد میخوانند, اعلان کردند که به خاطر احترام به انتخابات فرانسه ضرب الاجل تعین شده برای گروگانان فرانسوی را تمدید کرده اند. و بعد از انتخاب آقای سارکوزی گروگانان فرانسوی خاموشانه رها شدند.