کابل پرس: خبری، تحلیلی و انتقادی



پذيرش > به قلم سردبير > مانیفست های جمعی شعر

مانیفست های جمعی شعر

سه شنبه 24 دسامبر 2013, بوسيله‌ى کامران میرهزار

در چند سال اخیر جوانان زیادی را از افغانستان می بینم که به شعر بی وزن و قافیه روی آورده اند. بی وزن و قافیه را از این جهت بکار می برم که شعر شاعران کشوری که افغانستان نام دارد، در تاریخ خود فاصله ی چندانی از وزن و قافیه ندارند. برای همین هم نمی توانم در صحبت از شعر این کشور، از فرم های جمعی شعر که پس از عبور از وزن و قافیه بوجود آمده اند و سپس فرم های شخصی تر شعر معاصر که در هر شعر شاعر آفریده می شود سخن بگویم. شاید وقت آن باشد که نوپردازانی گرد هم آیند و با ارایه ی مانیفست های جمعی، فاصله ی خود را از وزن و قافیه و نگاه سنتی به شعر بیشتر کنند. رگه های خوبی از آفرینش در کار برخی از نوپردازان که همه جوان هستند وجود دارد. در کشور بی در و پیکر، ممکن این رگه های خوب آفرینش، تید و پاش شوند و به تکامل فرمی نرسند.




Hazara Poet, Journalist and Webmaster
سردبیر و ناشر کابل پرس
Kabul Press chief editor and publisher
Official Facebook page: https://www.facebook.com/KamranPoetry
Official Twitter Page: https://www.twitter.com/kamranmirhazar

آنلاين بنگريد : Kamran Mir Hazar, Work and Poetry




152 تن همین اکنون این صفحه کابل پرس را باز کرده اند

پذيرش > به قلم سردبير > مانیفست های جمعی شعر

آگهی در کابل پرس

loading...

پيام‌ها

  • جناب میر هزار، به شدت از پیشنهاد و مقوله ای که مطرح فرموده اید، جانبداری میکنم. اما شعرفاصله دار ازو زن و قافیه، باید دارای یک هستهء مرکزی اندیشه ی نو و تابناک باشد،تا فقدان وسایل قدیمی شاعرانه( از قبیل وزن و قافیه و ردیف و...) را جبران کند.
    من ، حرف حضرت عالی را تا حدی ملتفت میشوم. اما بافته ها، عربده ها، پرت وپلا هاو تولیدات عجیب الخلقه ای که به اسم شعر ، قلمداد و کشف و رونمایی میشود ، به حدی زیاداست که تشخیص چند مروارید اصلی ازین لجنزار، دشوار است.
    از همه بدتر، وضع موسیقی امروز جوانان است که با کلمات،و واژگانی به شدت سست، رکیک و حتا مستهجن، تهیه و تنظیم و عرضه میشود. داورانی تجارت پیشه و لا ابالی نیز این بازار قلابی را، رنگ و رونق می بخشند!
    اما، شاید روحیه اقتباس، تقلید ، التباس و حتا سرقت آثار ابداعی دیگران، در افغانستان، این وضع فاجعه آمیز ادبی را دامن زده است. خلق را تقلید شان برباد داد.احترام. شریف شاندیز

  • به بینید، الگو ی به اصطلاح شاعرانی که سال ها در جمهوری اسلامی ایران، تن به غربت داده بودند چه کسی یا کسانی است؟ابو طالب مظفری ، علی تابش، کاظم کاظمی و امثال آنان!
    اینان، این الگو ها، نگاه تاریخی آنان به جنبش های هنری و ادبی، مذهبی و پندارگرایانه است ، اینان هنوز از عصر عاشورا و خیمه های کربلا، سخن میگویند ، اینان در همانحال که انجمن ها و کنفرانس های به نام « در دری» تاسیس وتنفیذ می کنند، دردری را به پای خوکان میریزند !کاظم کاظمی از جسد مردهء روح الله خمینی، آدمکش معروف قرن ما، استدعا میکند ، دوباره زنده شود و تا قیامت زنده بماند( یعنی تا پایان دنیا ، آدم بکشد!).
    هزاران به اصطلاح شاعر نورسته که درین برکه کوچک، تور صیادی پهن کرده اند، موفق به گرفتن ماهی درشت نخواهند شد! دنیای هنر و ادبیات، جهان خلاقیت است و ابداع و آزادی ، نه زندان تعارفات تاریخ زده، تملق های تهوع آور و نان به نرخ روز خوردن.
    وبسایت فارسی بی.بی.سی. یک هفته قبل یک مقاله سیاسی نشر کرد به خامه شخصی ( شاید به اسم محمد رضا محمدی) درین نوشته نویسنده جوان افغانی، به حامد کرزی یک نامه عاشاقانه«!» نگاشته بود و از ختم دوره ٔ کاری ایشان ابراز دلتنگی و نومیدی کرده بود!
    فضای ادبی افغانستان هم متفاوت ازین مضحکه هانیست.شاعری که مداح جنایت و فساد است، کجا میتواند به مانفیست هی جمعی و کشف و شهود برسد!

Kabul Press is the most read news and discussion website from Afghanistan. Our sources provide breaking news stories and images focusing on human rights, freedom of speech and good government issues. We aspire to honest, factual coverage that promotes criticism and informed discourse from our readers, without censorship.