نور بر هستی مان می تابد

نور بر هستی مان می تابد
بر گورهای پدرانمان

آیا نور در عمق یک گور
بر پدرم
بر استخوان جناق سینه اش می تابد
و قلبش به تکاپوی زیستن می درخشد؟

خوش شربی پدرم و فانوس اش به زمین افتاد
اتش به دامانمان زده
به ریشه تبارمان

ایا نور محصور کننده نیست ؟
که زندگان را به لذت
و مردگان را فراموش کرده.

نور زیبایی یک دهان را می نماید
و جای خالی دندان را سیاه

نور بر هستی مان
نور در نیستی مان
ما را سزاوار یک نیشخند
بر دهان کپیده تان می کند.