نگرشی بر فقدان تعقل و دوراندیشی آقای امرالله صالح

سلام به همه وطنداران اصیل ومبارز وحق طلب إآقایان شیرو ووو-ما در قرن 21 زندگی میکنیم وقرن است که تکنالوژی وروابط وتبادل نظر در کلیه عرصه ها در یک ده کده انسجام یافته میماند و،در این ده کده تمامی حوادث ورویداد تاریخی در پرتو تکنالوژی ودانش چونان سرعت نور ،به نمایش گذاشته میشود وپرسش این است که ،کی وچگونه از این طوفان تکنالوژی استفاده نیک وانسانی میکنند؟به گمان تاریخ وروزگار موجود اغلب چیز فهم مان قبیله های اوغان متاثر از دانش وتکنالوژی نشده وبلکه بنابه ویژه گی های قبیلوی در برابر علم ودانش وتکنالوژی قرار گرفته وبیشرمانه جهت حفظ مناسبت دون قبیلوی تلاش دارید.
جنگی را علیه آقای پرویز بهمن بنابه خصلت اهریمنی دیروزی خویش آغاز نموده اید ،در یک سخن کودکانه وغیر مسولانه است.کودکانه است که بدون دستاویز ومدرک تاریخی حرف های از قماش لومپنی ولجام گسسته زده وایشان را "آقای بهمن" به سخنان غیر معنی وبدون مفهوم خطاب کرده اید.
غیر مسولانه -اینکه حقایق دردناک تاریخ را از دیدگاه قبیلوی مورد غور قرار داده وشرایط جهانی را از دیدگاه وبنیش منحط قبیلوی نگاشته ودر برابر هجوم حقیقت ،مقاومت نیاندرتالی مینماید.واما -شرایط ودستور تاریخ دیگرگونه است .یعنی ملیت های بومی واصیل این دیار "خراسان بزرگ"دارند که پیوسته به گذشته موجودیت خویش را در قبال تاریخ وفرهنگ دوباره یافته واز این طریق سرنوشت خویش را رقم خواهند زد.

جناب آقای سلیمی سلام برشما!
بنده تمام ایرادات جنابعالی را درقسمت خودم پذیرفتم به جز یک ایراد تان که مرا متهم به شیفتگی بیش ازحد در شخصیت شهید مسعود نموده اید..
در ستون پیامها؛ فکرکنم آقای < شییرو> مرا درک کرده است. اگر من شیفتهءاشخاص معین می بودم؛ باید چشم بسته به تمام عملکردهای یک رهبر یا کدام جناح سیاسی صحه میگذاشتم.
من حرف خودم را میزنم نه حرف دیگران را ، روی همین علت است که دوستان گاه گاهی مرا درک نمیکنند که من چرا برافروخته میشوم؛ قسم بذات اقدس کبریایی است که اگر عوض عباس دلجو وکاظم وحیدی یک پنجشیری وتاجیک علیه شهید مزاری باهمین ادبیات وام گرفته از فاشیستان قبیلوی؛ حرفهای آبکی وتوهین آمیز را نثار میکرد؛ باهمین برافروختگی باوی برخورد میکردم شاید این یکی ازنقایص من باشد که هست ولی چه کنم درمقابل سخنان باطل واعمال مزورانه ودروغ بافی ورئا کاری یک عده افراد نمیتوانم تاب بیاورم.
کسی که ازآدرس مردم پنجشیر ویا تاجیکها برخلق هزاره وشهید مزاری توهین کند من همان قدر دربرابر وی بی ادب وگستاخ وآتشین میشوم چنانچه که حالا درمقابل کاظم وحیدی و آقای عباس دلجو شده ام وهمین اکنون چنین کار را کرده ام؛ دربخش مقالهء آن نویسندهء ایکه نامش را محفوظ داشته وعلیه امرالله صالح درستون گزارشها، ازینفورم آقای صالح بحث کرده است مراجعه کنید و پیامی را درهمان ستون علیه شخصی بنام عمرعزیز بخوانید که من درمقابل نظریات هزاره ستیزانهء وی چه نوشته ام. گذشته ازین موقف من دربرابر آقای رزاق مامون ونجیب کابلی وآقای فهیم کوهدامنی نیز معلوم است که باوجود بسیاری از وجوهات مشترک بازهم دربسیاری ازمسایل ازجمله موضعگیری شان دربرابر شیعیان وهزاره ها هرگز خاموش نمانده ام وروشهای غیر عقلانی شان را حتی درسایتهای جاودان وفیس بوک به نقد کشیده ام.
من زمانیکه عکس العمل بعضی افراد مخالف خویش را می بینم ؛ همان گفته زنده یاد دکترعلی شریعتی یادم میاید که درزمان حیاتش وی را دریکی ازکنفرانس های علمای اسلام درعربستان سعودی به بهانهء رافضی بودن اجازهء سخنرانی ندادند وهم درایران آنزمان آخوندهای شیعی وی را به اتهام وهابیت وخیانت به مراجع شیعی مورد تاخت وتاز قرار میدادند. شریعتی میگوید زمانیکه دشمنی این دوگروه ازخرمقدسهای مذهبی را دربرابر خویش دیدم باورم شد که راه من حق است وبه جادهء صواب قدم گذاشته ام؛ که سنی های متعصب مرا شیعهء رافضی وشیعیان متعصب مرا وهابی میخوانند.
من هرگز خودم را با آن شخصیت بزرگ نمیخواهم مقایسه کنم؛ میان من وشریعتی فاصلهء آسمان وزمین است؛ ولی این را میخواهم عرض کنم که برخلاف برداشت شما نه شیفتگی من به شخصیت احمدشاه مسعود بلکه کجروی دوستان وتوطئه های دشمنان مرا بی ادب وگستاخ میسازد ومجبور می سازد که ازجادهء عقلانیت خارج گردم .
آیا کسییکه شیفتهء آتشین یک شخصیت باشد اورا جاهل بمسایل تاریخی وبیسواد درعرصهء قبیله شناسی پشتونی؛ میخواند؟ من درهمین کابل پرس^? نوشته ام که شهید مسعود درمسایل تاریخی بیسواد مطلق بود؛ او باوجودیکه چندسالی را درمناطق قبایلی پاکستان گذشتانده بود؛ درک وبرداشتش از جامعهء ایلی وقبیلوی پشتونی صفر بود. آیا شما چنین شیفته را دیده اید که چنین جسارت کند وبا چنین گستاخی فرد محبوبش را بیسواد وجاهل بخواند؟
آیا این سخنان من نزد شیفتگان احمد شاه مسعود شهید قابل تحمل است؟
پس باید یقین بدارید که بندهء عاجز نه شیفتهء اشخاص بلکه شیفتهء یک فکر ویک عقیده ویک راه وروش مبارزاتی استم، من آنچه که در ذیل ستون پیامهای آقای کاظم وحیدی نوشته ام؛ اینجا بشما تکرار میکنم که بیائید به عوض گذشته به سوی آینده نگاه کنیم! بعدازین ملیتهای غیر افغان باید رهبران مردمی خویش را ازمیان خودشان برگزینند؛ کسانیکه خودشان را مسؤول وپاسخگو دربرابر مردم بدانند؛ مغرور نشوند؛ وبرای مادام العمر برکرسی رهبری تکیه نزنند؛ نقد شوند واز انتقاد منتقدین خسته نگردند وشیوه های قرون وسطایی دیکتاتوری امارت اسلامی وامیر وامارت وآمرصاحب آمرصاحب را باید به زباله دان تاریخ بسپارند چنین اشخاص را باید ازمیان خودما برگزنییم. این مزخرفاتی که هزاره هارا هزاره رهبری کند وتاجیکها را تاجک وآنهم میان بدخشان وپنجشیر وهرات هرکی خودش را تقسم کند و ازبیکها را ازبیک؛ این راه های قرون وسطایی را تکرار ننموده و باید یکسره چنین پندارها را به زباله دان تاریخ بسپاریم. ملیتهای غیر افغان افغانستان که سرنوشت مشترک دارند باید ازبند تعصبات مذهبی ومحل گرایی های مضحک بیرون آیند؛ اگر یک رهبر مردمی ازمیان هزاره ها ظهور میکند او نباید درسطح هزاره ها محدود بماند؛ چرا وی به عوض هزاره ها همهء ملیتها را بشمول پشتونهای که خودشان را فاشیست وشؤونیست نمیدانند زیر چتر رهبری خویش نگیرد؟ بهمین ترتیب تاجیکها وازبیکها وترکمن ها
اما نه یک پشتون؛ زیرا به مشکل میتوانم یک رهبر صادق پشتونی را بیابیم که ازخیالات باطل افغانیت؟؟ وغیرت اوغانی خویش بگذرد. هرپشتونی که به سکوی رهبری برسد؛ باز میرود دنبال همان اکثریت واقلیت وهمان روشی که گلبدین ونجیب الله احمدزی رفتند. بناء رهبر شدن یک پشتون زمانگیر است؛ پشتونی که خودش را ازبند پندارهای قبیلوی رها سازد وبه ساز قبیله نرقصد وافغانستان تنها مال افغانها نداند خیلی کم داریم؛ روی این علت من بالای رهبری یک پشتون بی باور استم. پس ازمیان همین اکثریت محکوم تاریخی ملیتهای غیر افغان باید صدایی به اهتزاز درآید وافغانستان کنونی را ازبیخ وریشه تغیر دهد؛ ازبیخ وریشه تغیر دادن معنای راه اندازی قتل عام ونسل کشی را نباید در اذهان تداعی کند.
من طرفدار کشته شدن یک مورچه هم نیستم؛ ولی حق خودم را میخواهم. حق من این است که : افغانستان کنونی نامش تغیر کند، سیستم نظام دولتی باید غیر متمرکز وانتخابی باشد، سرودهای ملی به سه زبان عمدهء کشور ازنوع کانادا وسویس بوجود آید. نام هیچ قومی بالای کشور جدید گذاشته نشود، همهء باشنده گان شهروندان متساوی الحقوق در برابر قانون ونظام وکشورآینده شناخته شده وحق زیستن را بدون تبعیض وتمایز داشته باشند. مرزهای جغرافیوی باکشورهای همجوار مشخص ومعین گردد.
پس حالا خود قضاوت کنید که درین فکر کدام شورای نظاری ویا جمعیتی ویا هم پرچمی بامن همراهی میکند؟
حقیقت مسأله این است آقای سلیمی که من نه عاشق مسعود هستم ونه عاشق شهید مزاری؛ این سخن من خیلی تکراری است که بنویسم اگر آن دوشخصیت فقید کدام جنبهء مثبتی داشته اند طبعا هردوی آنها از آن برخوردار بوده اند واگر آنها اشتباه کرده اند هردوی شان اشتباه کرده اند. من هرگز ازتراژیدی افشار منکر نیستم وهیچ طرف مسؤول ویا اشخاص مسؤول را برائت نمیدهم. من نوشته ام ومی نویسم که: تراژیدی افشار یک مسألهء حقوقی است؛ وپرونده اش میتواند بصورت قانونی وازمجاری حقوقی قابل پیگیری باشد. صلاحیت عفو وگذشت؛ صرف در اختیار وارثان شهدا ومتضررین است. اگر فردی ویا خانواده ایی علیه هرقوماندان وفرماندهء نظامی مربوط جمعیت اسلامی وحزب آقای سیاف که درآن وقت متحد آقای مسعود بود بصورت مستند اقامهء دعوا میکند؛ هیچکسی حق ندارد که جلو وی را بگیرد؛ ونباید چنین امری برروابط حسنهء ملیتهای غیر افغان تاثیر بگذارد. بهمین ترتیب مناطق دیگر کابل اگر ازدست هرقوماندان وجنگ سالار مربوط هرجناحی که باشد متضررشده اند حق اقامهء دعوا را هرزمانی دارند. ولی درشرایط حاضر که ده سال ازایجاد حکومت کرزی میگذرد؛ وارثان شهید مسعود یک مقالهء کوچک را علیه هواداران شهید مزاری ننوشته اند، برعکس این هواداران شهید مزاری اند که درطول ده سال افشارگفته، گوشهای مردم را کر کرده اند وازجانب دیگر از دیگران میخواهند که سیکولار باقی بمانند وحرفهای شان را قبول کنند و <آمنا وسلمنا> به ندای شان لبیک گفته و خواهان وحدت واتحاد وهمبستگی ملیتهای غیر افغان علیه فاشیسم پشتونی می باشند، آیا این یک مضحکه نیست؟ این وضعیت غیر قابل تحمل است. یا باید برویم بطرف دادگاه های بین المللی وپیگیری تراژیدی افشار ومجازات ویا محکوم نمودن عاملان اصلی آن تراژیدی ویا هم بطرف یک وحدت عملی که درآن هیچکسی برای خودش خط قرمز نکشد واین موضوع وسیله ایی در دست افراد ماجراجو و فرصت طلب باقی نماند.
من نوشته ام وبار دیگر می نویسم که حرف شهید مزاری نسبت به آقای مسعود شفاف وروشن بود، حرف او هیچ نوع ابهام وپیچیده گی نداشت؛ واین حرف حالا حرف همهء غیر اوغانها شده است؛ ولی تاکتیکها وروشهای که برای رسیدن به آن مامول وی برای خویش برگزیده بود؛ هرگز جنبهء عقلانی نداشت. او نه تنها درین هدف نتوانست که اعتماد تاجیکها وهزاره های سنی مذهب را بطرف خویش جلب کند بلکه بخش بزرگی ازجامعهء تشیع را دچار تفرقه وپراگنده گی ساخت؛ وآنها را میان سادات وغیر سادات؛ جناح اکبری ومزاری وشورای اتفاق وغیره بخون همدیگر تشنه ساخت. آیا یک رهبر خردمند مردمی اینقدر دیکتاتور مآب می باشد که مصلحت قوم وملیت خودش را فدای هوا های خودخواهانهء خود میکند؟ بگذریم ازاینکه او حتی دربرابر یک فرد غیر نظامی ویک هیئت صلحی چون زنده یاد نجم الدین مصلح چه کرد. آیا یک رهبر محبوب باید به عوض قوهء جاذبه قوهء دافعهء خودرا تقویت کند؟ آیا چنین رهبر درقرن بیست ویک پذیرفتنی است؟ پس اگر او بحیث یکطرف درگیر هم خودش را وهم دیگران را به طرف تباهی کشانده باشد چرا باید گفته نشود تا آینده گان ازآن بیاموزند واشتباهات وی تکرار نکنند؟ حالا دربارهء. مسعود شهید چنانچه من قبلا درهمین کابل نگاشته ام بازهم تکرار میکنم که:
مسعود با تمام زرنگی وهوشیاری وصداقت وتقوایش حرف شفافی برای گفتن نداشت؛ اوفریب حرفهای مزخرف و پرزرق برقی چون احمدشاه ثانی ومسعود افغان وغیره را خورد که هذا القیاس سبب تباهی وسیه روزی غیر افغانها گردید چرا گفتن واظهار نمودن این مسأله سبب برافروخته شدن هواداران آن شهید نمی شود؟ زیرا آنها میدانند که فرد محبوب شان نه پیامبر بود ونه هم کدام موجود آسمانی. او اشتباهات وخطاهای زیادی را مرتکب شد که باید آینده گان از آن بیاموزند. اما چرا باید هواداران شهید مزاری اینقدر سعهء صدر نداشته باشند ویا یک حرف نا تفسیرشدهء امرالله صالح زمین وزمان را بدندان میگیرند که امرالله صالح ما را توهین کرده است. رهبرش مزدور ونوکر تمام سازمانهای استخباراتی جهان بود وخودش نیز جاسوس تمام کشورهای جهانی است وصدها حرف مردار دیگر..
بالاخره ما چرا نمی پذیریم که همهء ما اشتباه کرده ایم وباید دیگر اشتباه نکنیم؛ اگر آن دومرد اشتباه کردند طبیعی است که اطاعتها وچاپلوسی های کورکورانهء پیروانش مانند کاظم وحیدی واسدالله جعفری آن روحانی بیسواد که حالا درحوزهء قم نشسته وجرند می نویسد نیز باعت مغرور شدن وبیراه شدن آنها ازمسیر اصلی مبارزه گردیده است. اما پرسش اصلی این است که حالا که هردوی آن دو شخصیت درقید حیات نیستند پس دیگران باید چه کنند؟
مانند کاظم وحیدی برای خودش خط قرمز ترسیم کرده و درهرمذاکراتی با هریک از افرادی که حتی یک روز درشورای نظار گذشتانده است ازوی جبران خسارهء افشاررا مطالبه کند؟ ویا مانند آقای عباس دلجو سر به ارشیف افغان جرمن انلاین زده وهر بد وبیراهی که دستش بیاید نثار شهید مسعود کند؟ چه فکر میکنند این دوستان عزیز؟
زمانیکه خودشان آنقدرخودشان را مزاری دوست معرفی میکنند مگر اینقدر مردم دیگر که سالانه حتی درکشورهای اروپایی بمصارف شخصی خود دریاد وبود ازروز شهادت مسعود گردهم می آیند اینها همه فاقد شعور ودرک واحساس انسانی اند؟ این ها حق ندارند که برای خودشان خط قرمز ترسیم کنند؟
بناء درآخر خدمت آقای سلیمی بزرگوار باکمال محبت واخلاص تاکید میدارم که من هوادار افراطی وشیفتهء کور هیچ یک ازشخصتهای زنده ویا مردهء افغانستان کنونی نیستم. بیائید به سوی آینده گام برداریم که زمان درگذر است وپشیمانی سودی ندارد.
با احترام
پرویز بهمن

با ابراز احترامات وسلام به جناب بهمن صاحب
باتشکر فراوان از نوشته شما
من یک نظر دارم نمی دانم که شما انرا قبول میکنید یانه ولی باید بگویم برای اینکه شما اگر این نظریات را از طرف خود مینوسید خو لطفا برادر محترم وقت گرانبها تان صرف مسائل دیگر کنند مانند مسایل فرهنگی اقتصادی اجتماعی نه اینکه هم وقت خود را از دست میدهد ونه چیزی بدست تان میاید یک مقاله اقتصادی نوشته کنید تا سبب افتخار ماباشید وهمیشه ازشما یاد شود ولی اگر این نظریات جز از کار های تجارتی تان است این تجارت پایان ندارد با تشکر امید
نظر من بالای شما بد نخورد

جناب غلام علی نظری!
سید مهدی هاشمی در سال 1366 اعدام شد و حزب وحدت 2 یا 3 سال بعد تر تشکیل شد. اسناده ده کمپیوتر صالح دیده ای؟ او این اسناد را از مسعود گرفته؟ هاها! این فایل ها و اسناد شاید خیلی کهنه شده دقت شان از بین رفته