اگر محقق کشته می شد؟

مقدمه
چند روزیست که به افغانستان امده ام و فعلا در کابل میباشم. روز ها را با تجربه های جدید به پایان می رسانم و از قضا به یاد اشعار زیبای علامه بلخی می افتم که چندین دهه پیش در مورد این کشور سروده بود. دیدن و مشاهده نمودن اوضاع نا به سامان این مرزو بوم او را واداشت تا سروده ی را تحت نام "چه نام است اینجا" را به رشته ی تحریر در بیاورد. از میان اشعار زیبای که در ذیل عنوان یاد شده سروده شده است، دو مصرع آن نهایت معنا و جذابیت را در مورد اوضاع کنونی کشور از دیدگاه من دارد. و ان دو مصرع یکی شان " انچه در شرع حرام است حلال است اینجا" و دیگری ان " راهزن رهبر و خس دزد امام است اینجا" می باشد. با خواندن این اشعار، شاید خوانندگان گمان نمایند که سروده های یاد شده بلخی، مربوط به چندین دهه پیش است و امروزه در افغانستان صدق نمی کند اما با تاسف باید گفت که انگار علامه بزرگوار ما تازه همین دیشب این شعر را سروده است. فی الواقع در حال حاضر وضعیت کشور را بنده نیز نا به سامان می بینم و گفته های بلخی را موید حال امروزی کشور . قبل از اینکه شروع به نوشتن مطلبم که مرتبط با عنوان باشد را بنمایم، باید عرض کنم اینکه می خواهم درمورد حادثه های اخیر امنیتی کشور که در ان به بعضی ها اسیب رسید و افغانستان را سرخط خبرهای رسانه های دنیا کرد مطالبی را عنوان کنم.
مدخل بحث
کشور جنگ زده ما هیچ روزی نیست تا خبری از انتحار و انفجار در ان نباشد. چون هر روزه می بینیم که سرخط اخبارهای داخلی کشور را ترور و انفجار تشکیل می دهد که طی ان جانهای ده ها شهروند این مملکت که گویا ریختن خون شان مباح شمرده می شود به زمین می ریزد و فرداهیش زود زود به فراموشی سپرده می شود و گویا اینکه ان کس بود یا اصلا خلق نشده بود. این در حالیست که طی دو روز اخیر دو حادثه ی رخ داد که نسبت به حوادث مشابه دیگر کمی فرق داشت. ان دو یکی حادثه جوزجان بود که تعبیر های مختلف از ان می شود زیرا والی ان ولایت دوستم را متهم به حمله بر نماینده حکومت مرکزی می کند اما دوستم و دارو دسته اش از ترور نافرجام اش توسط عمال حکومتی پرده بر می دارد. حادثه دیگر ان سوء قصد به جان محمد محقق در غرب کابل بود که با تاسف منجر به کشته شدن چندی از شهروندان بیگناه این شهر شد. حال باید دید که اگر محقق کشته می شد جه میشد؟ و نیز باید دید که پیامد های این توطئه ها بر جان تیکه داران قومی در جامعه قبیله ای این کشور چه خواهد بود؟ و نیز دستان چه کسانی پشت این حوادث می باشد؟
اگر او دیگر نمی بود
نویسنده از بود و نبود محقق نه خرسند است و نه ناراحت ولی نکاتی را در صورت عدم او و نابودی اش در حادثه بمبگذاری اخیر یاد اوری خواهد کرد. در قدم اول باید عنوان کرد که در صورت کشته شدن ایشان هیچ اتفاق خاصی نمی افتاد و شاید چند روزی افراد همسو و همجهت ایشان مجالس اتحاف دعا را دایر می کردند و حکومت را در دست داشتن به این قضیه متهم می نمودند و فردایش همه چیز به فراموشی سپرده میشد. حکومت هم سرو صدای مخالفین را ناشنیده می گرفت و درغم از دست دادن محقق چند صباحی اشک تمساح میریخت و با اعطای القاب باد اورده ،طالبان را متهم به دست داشتن در قضیه می کرد. حال اینکه چه کسی خواهد بود تا ثابت کند ایا طالبان اینکار را کرده است یا نه که صد البته متهم کردن مخالفان مسلح، مفری خوبی برای حکومت گردیده است تا به دور از پاسخگویی و مسئول بودن در قبال قضایا به کارهای مافیای خود برسد. در قدم دوم مردمان ساده و پاکدل هزاره غرب کابل دیگر کسی را نمی یافت تا در کا خش حاضر شده و بر دستان طلاپوش سلطان پهلوانش بوسه بزند تا دل سلطان نشکند و بر انان خشم ننماید. در قدم سوم نخبگان و روشنفکران جامعه هزاره شاید دل نگران و دست پاچه میشدند که در نبود یک تیکه دار شان چه باید بکند زیرا ایشان با رفتار شاهانه مطلقگرایانه شان کادری را اجازه رشد نداده است تا در غیاب ایشان مسئولیت خود را انجام دهند تا طرفداران ایشان به قولی خلاء قدرت را احساس نکند. پس وقت ان نرسیده است تا جناب ایشان با مردمان دور وبر شان از ترحم کار گرفته تا باشد دوستان که در اطراف او مشغول خدمت اند چند صباحی باقی بماند و خم و چم اربابی را بیاموزند تا در نبود ایشان در جامعه جنگل گونه این کشور قدرت مانور دهی داشته باشد؟
پیامد های این سوء قصد ها
همانطوریکه می دانید کشور ما دارای یک جامعه سنتی مبتنی بر ارزشها و باورهای برجامانده از گذشته های دور میباشد و طی سالهای اخیر تغییرات هر چند کوچکی رونماشده اما تا هنوز راهی درازی را در پیشرو دارد تا به جامعه مدرن و ایده ال مبدل گردد و اینطور می نماید که دوره گذار از سنت به مدرنیته سالهای بیشتری را در برگیرد. جوامع که با اصول قبیله ای اداره شود، طبیعی است که نقش رهبران سنتی و مذهبی در ان برجسته تر بوده و دیگران حرف شنوی بهتر و خوبتر از انها دارند تا از طبقه نخبه و روشنفکران ان اجتماع. زیرا پیروان این رهبران حتی حاضر اند که به هر ندای رهبر شان لبیک گفته و او را تنها پاسدار و مدافع ارزشهای شان بدانند و تنها گزینه ای برای احقاق حقوق شان و حال انکه بنده با این قرائت خیلی موافق نیستم. در این بین افغانستان از معدود کشور های جهان است که این طیف از رهبران جایگاه ویژه و گاه کاریزماتیک خود را دارا می باشد. پس برای اینکه این دوره گذار به خوشی و بدون مشکل سپری گردد لازم می نماید تا جایگاه این رهبران به طریق دیگر به خطر افتد تا با حذف فیزیکی انها. به گمان بنده این طیف از رهبران انقدر ابزار تبلیغاتی در اختیار دارند تا از هرگونه تهدید بر علیه منافع شان، حد اکثر استفاده را ببرند و مردم و افکار عمومی را به نفع خود بشورانند و پایگاه خود را در میان مردم مستحکم تر سازند. زیرا با مظلوم نمایی شان خود را محبوب قلوب و دلها خواهند کرد. پس با سوء قصد به جان انها و از بین بردن انان، بدبینی را در جامعه افزایش خواهد یافت و منجر به این خواهد شد که جامعه ما به چندین دسته تقسیم بندی گردد و مردمان این مرزو بوم را نسبت به هم بدبین.
دستان پنهان پشت قضایا
ای کاش میشد اوپوزسیون کشور ما با برنامه ی کاری مستحکم، در مقابل حکومت می ایستاد و برنامه های ان را به صورت علمی و منسجم نقد می کرد و خود دولتی در سایه می داشت تا در انتقال قدرت در سالهای اتی بدون وجود کدام مشکلی کشور را اداره می کرد. اما با کمال تاسف باید به عرض رساند که اینطور نبوده و منقدان دولت در کشور ما از موضع واحد صحبت نمی نماید. این در حالیست که حکومت فعلی ما حتی این اپوزوسیون ضعیف و نا منسجم را تحمل نکرده و در صدد حذف انها یکی پس از دیگریست. به نظر نویسنده پشت قضایای اخیر، حکومت و دستگاهای امنیتی بوده تا با ترور منتقدان، راه خود را برای قبضه کردن حکومت در اینده هموارتر سازد تا با تیم مافیایی فعلی سکان دستگاه های اجرایی و قضایی کشور را در دست بگیرند. که صد البته زمزمه های اجماع ملی ، عدم تمایل مردم قندهار و هلمند در امر برگزاری اتنخابات وتراشیدن بهانه های نظیر مشکل امنیت در کشور از شواهد نبود رغبت در تیم حاکم برای انتقال ارام قدرت است.
شریف حضوری 2013-06- 18 کابل